All Chapters of ท่านประธานที่แปลว่าพ่อของลูก: Chapter 141 - Chapter 150

“ฮะๆๆๆ”เสียงหัวเราะอย่างสนุกสนานของเด็กๆ ดังรอบตัวลูกคลื่น เขาลองกระดกหัวขึ้นมามอง เห็นขาสั้นๆ ป้อมๆ หกขา เดินจูงสัตว์เลี้ยงประจำตัวผ่านหน้าไป จากนั้นก็เป็นขาที่ยาวขึ้นมาหน่อยอีกหกขา อยู่ในกางเกงยีนส์ขายาวแค่ตาตุ่มข้างหนึ่ง สั้นเหนือเข่าข้างหนึ่ง“ลุงคลื่นคะ ถ้าเป็ดน้อยดื้อ เราต้องทำยังไงคะ” เต๋าเต้ยก้มลงมาถาม ผมก้อนกลมที่ดูเหมือนหลวมแต่ความจริงยึดด้วยกิ๊บไว้แน่นบนหัวของหลานสาวแทบจะตวัดมาทิ่มหน้าเขา“ทำยังไงดีล่ะ” ลูกคลื่นไม่กล้านำเสนอ กลัวหลานเอาไปฟ้องแม่ของเขา“ก็เอาไปลอยในทะเลไง ฮะๆๆๆ” เต๋าเต้ยยืดตัวขึ้นหัวเราะ “เป็ดน้อยต้องลงไปลอยคอในทะเล เป็ดน้อยลอยตุ๊บป่องๆๆๆ ฮะๆๆๆ”คราวนี้เต๋าเต้ยเอาทั้งทะเลและเป็ดน้อยมาแบบแพ็กคู่ ป่านนี้พ่อกับแม่เขาคงจะจามกันไม่หยุด ลูกคลื่นเอื้อมมือจะไปจับขาแต่เต๋าเต้ยวิ่งหนีไปแล้ว พยัคฆ์ลุกขึ้นมานั่งโงนเงน หันไปเห็นภูผานั่งชันเข่าดมยา ในมืออีกข้างของสัตวแพทย์หนุ่มกำถุง ดูเหมือนพวกเมากาว ภาพนั้นทำให้ลูกคลื่นรู้สึกดีพิลึก เขาเปลี่ยนอิริยาบถเป็นนั่งเหยียดขากระดิกเท้า ในจมูกข้างหนึ่งมียาดมเสียบคาไว้ส่วนฉลามยังมึนไม่สร่าง แต่ยิ่งหลับตาก็ยิ่งมึน เขาจึงลืมตานั่งม

ช่วงเวลาหนึ่งสัปดาห์ที่ผ่านมานอกจากเด็กๆ ทั้งสองครอบครัวจะได้เล่นกัน ถ่ายคลิปลงยูทูบกันอย่างสนุกสนานแล้ว ก็ถือว่าเป็นการพักผ่อนของผู้ใหญ่ไปในตัวโดยที่ไม่มีเรื่องงานมารบกวน แม้แต่ลูกคลื่นซึ่งเป็นเจ้าของที่พัก ออฟฟิศก็อยู่ในนั้น เขายังลางานตัวเองเพื่อทำกิจกรรมร่วมกับเด็กๆและวันนี้ก็เป็นอีกช่วงเวลาหนึ่งที่แก๊งเสือสมิงรอคอย เสือเหี้ยมกับเสือห้าวยังเด็กเกินไปที่จะนำใส่รถเข็นไปตะลุยสำเพ็ง พยัคฆ์จึงฝากไว้กับพายัพและปรียากร ซึ่งสองคืนที่ผ่านมาที่พยัคฆ์มาค้างบ้านที่กรุงเทพฯ พ่อกับแม่เขาเอาหลานแฝดคู่เล็กไปเลี้ยงในห้องแบบไม่อยากคืน นอกจากเวลาต้องกินนมแม่ ตอนนี้พยัคฆ์ได้ทิ้งให้โดมกับยุทธพลอยู่คอยอำนวยความสะดวกให้กับพวกท่าน ส่วนตอนเย็นผู้ช่วยทั้งสองจะพาปู่ย่าและฝาแฝดน้อยมาสมทบที่โรงแรมริมแม่น้ำเจ้าพระยาอีกทีมที่จะไปดื่มด่ำกับบรรยากาศด้วยก็คือแฟนคลับตัวยงของแก๊งเสือสมิง นั่นก็คือขุนพล เอิร์ธ มารี และดาริน สาวน้อยวัยสิบเอ็ดเดือนที่กำลังหัดเดินเก้าโมงเช้าคือเวลานัดหมาย จุดนัดพบคือริมคลองโอ่งอ่าง เสือสมิงสวมชุดทีมเช่นเดิม คราวนี้ทุกคนสวมแว่นกันแดดพร้อม“เราจะจับคู่แล้วแยกกันเดิน ไปคอยกันตรงสุดทางเด

“ฮะๆๆๆ ปะ ปะ โปกกก”“นี นี โม่ว โม่ว โม่ว”“ทา โย่ว โย่ว โย่ว”“ทา ยา ย้า ย้า ย้า”เด็กๆ สนุกสนานกับการกระเด้งกระดอนบนรถตุ๊กตุ๊ก ยิ่งตะโกนเรียกชื่อตัวเองยิ่งสนุก มีแค่เต๋าเต้ยซึ่งมาสำเพ็งกับฉลามบ่อยจึงชินแล้ว จากถนนเยาวราชมายังโรงแรมริมแม่น้ำเจ้าพระยาห่างกันไม่ไกล ช่วงเวลาแห่งความสุขบนถนนที่เต็มไปด้วยมลพิษจึงจบลงอย่างรวดเร็วท่ามกลางความเสียดายของเด็กๆการ์ดในโรงแรมวิ่งกันหน้าเริ่ดเมื่อตุ๊กตุ๊กวิ่งเข้ามาในบริเวณที่จอดรถรับส่งผู้บริหารและแขกวีวีไอพี“มีปัญหาอะไรเปล่า” ลูกคลื่นกระโดดลงมาจากตุ๊กตุ๊กคันหน้า ปัดผมที่ยุ่งเหยิงให้เข้าทรง“ไม่มีครับท่านประธาน” การ์ดสามคนตะเบ๊ะแข็งขัน ข้างในเสียววาบ ก่อนจะกุลีกุจอกระจายตัวกันไปช่วยรับเด็กๆ ในตุ๊กตุ๊กทั้งสี่คันลูกคลื่นเดินนำหน้า พนักงานของโรงแรมและการ์ดพากันก้มหัวทำความเคารพจนกระทั่งคนสุดท้ายของขบวนผ่านพ้น จึงกลับมายืนตามปกติเอเดรียน เจ้าของอาณาจักรซึ่งยืนชมอสังหาริมทรัพย์ของเขาที่ผุดขึ้นมาเรื่อยๆ อีกฝั่งของริมแม่น้ำเจ้าพระยา สิ่งที่โดดเด่นและทำให้เขายิ้มได้อยู่เสมอก็คือชิงช้าสวรรค์ยักษ์กับม้าหมุนในเทพนิยายที่เขาทำให้หลานๆ ไว้ดูเล่นตอนกินข้าวเ

“เอาไข่ทุบเบาๆ กับโต๊ะ แล้วก็ค่อยๆ ปอกแบบนี้” ปานดวงใจสาธิตการปอกไข่ต้มให้ปกป้องดู เจ้าตัวนั่งอยู่กับพยัคฆ์ที่ฝั่งตรงข้ามของโต๊ะอาหารคนเป็นแม่มองลูกชายทีไรก็อดขำไม่ได้ เพราะเจ้าเด็กตัวอวบปากแดง แก้มยุ้ยเป็นกระติก ผมหนาดำขลับ แต่หน้าม้าดันเหิน เนื่องจากแอบเอากรรไกรตัดกระดาษของพลอยใสไปตัดผมเองจนทั้งแหว่งและเอียง ยิ่งแก้ก็ยิ่งสั้น น่าจะใช้เวลาเดือนกว่าถึงจะตัดแต่งทรงได้อีกครั้ง โป๊ก โป๊ก“แม่แมนี่บ่” ปกป้องชูไข่ที่เคาะกับโต๊ะเสร็จแล้วให้แม่ดู มันไม่ใช่แค่ร้าว แต่บุบบี้ไปเลย“ใช่ เก่งมาก ปกปอกให้นะโมกับน้ำมนต์นะ แม่เมย์จะปอกให้พ่อเสือ พี่พลอย และพี่แพร” ปานดวงใจแบ่งหน้าที่ให้เสร็จสรรพ“กั๊บ”ตอนนี้ปกป้องเกือบสี่ขวบ ขยันจนน่าปวดหัว ไม่ค่อยอยู่นิ่ง ชอบช่วย ชอบรื้อ โดยเฉพาะรถแบตเตอรี่ รถของเล่น อยากรู้อยากเห็นเรื่องกลไกด้านใน รื้อเสร็จส่วนใหญ่จะประกอบไม่ได้ พยัคฆ์ก็ไม่มีเวลาว่างพอจะประกอบร่างให้ใหม่ได้ทั้งหมด ปานดวงใจจึงเสียห้องว่างไปหนึ่งห้องเป็นที่เก็บทั้งของเล่นรอการซ่อมจากคนเป็นพ่อและของเล่นที่ไม่ค่อยเล่นกันแล้ว งานครัวปกป้องก็ไม่น้อยหน้า หม้อบุบไปหลายใบ แถมชอบพาน้องเข้าไปซนในครัว

นิ้วโป้งน้อยๆ บนเท้าสีขาวอมชมพูกระดกขึ้น ก่อนที่แข้งขาอวบๆ จะเหยียดและถีบไปมาทำให้กระพรวนที่ติดอยู่บนกำไลข้อเท้าสองข้างดังกรุ๋งกริ๋ง โบสีชมพูอันใหญ่โผล่พ้นขอบประตู ขยับไปขยับมา แต่ยังไม่มีใครปรากฏตัวให้เห็น“แง้ๆๆๆ”“พี่เฟย่า พาน้องปิ่นเข้าไปก่อน เดี๋ยวผมไปเอาอันในรถให้” เสียงของภูผาดังเข้ามาในบ้าน แต่คนที่เดินเข้ามาเป็นเฟย่าซึ่งอุ้มปิ่นมุกแนบกับหน้าท้องของตัวเอง“กำลังงอแงเลย” เฟย่าส่งเสียงบอกคนทั้งหกซึ่งมองจากโต๊ะอาหารมายังหน้าประตูบ้าน ส่วนปานดวงใจกำลังเดินมาถึงตัวคุณแม่และลูกสาวพอดี“เมย์ช่วยถือของ” ปานดวงใจคว้าตะกร้าซึ่งมีข้าวของเครื่องใช้เด็กมาช่วยถือ“สวัสดีจ้ะอาเฟย่า” พลอยใสกับแพรสวยเดินมาสวัสดีพร้อมกัน“น้องปิ่นเป็นอะไรจ๊ะ” แพรสวยจับขาปิ่นมุก“แง้ๆๆ” หนูน้อยหดขาหนี กรีดร้องอย่างไม่คิดชีวิต“มาแล้วๆ” ภูผาวิ่งเข้ามาพร้อมกับจุกนมรูปฟันเหยิน ปิ่นมุกเงียบไปทันทีที่จุกนมเข้าไปอยู่ในปาก ตากลมโตที่มีน้ำตาเริ่มปรืออย่างง่วงจัด“ฮะๆๆๆ ฟันเบ้อเย่อเท่อเลย ตยกจัง” พลอยใสหัวเราะยกมือปิดปากหัวเราะ“ต้องเป็นอันนี้ด้วยนะ น้องปิ่นชอบมากกว่าอันอื่นๆ เพราะว่ามันนิ่ม” เฟย่าส่งต่อลูกสาวให้กับภูผา