ทะลุมิติมาเป็นภรรยาของสามีไร้หัวใจ のすべてのチャプター: チャプター 11 - チャプター 20

"หนุ่มสาวนี่ร้อนแรงจริงเชียว" คุณนายฝูที่เอาหูแนบผนังพูดพร้อมกับยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ ความกังวลที่มีก่อนหน้านี้ได้สลายหายไป เมื่อเห็นว่าบุตรชายดูท่าจะพึงพอใจกับสะใภ้คนนี้เช่นเดียวกับเธอ 'คุณหนูไม่ค่อยสนใจคุณนายน้อยเลยค่ะ' คำรายงานของจิวลู่ที่ทำให้เธอกังวลตอนนี้คงต้องปัดทิ้งไป เมื่อเห็นว่าบุตรชายมิได้ละเลยความสุขของภรรยา และรู้หน้าที่ว่าต้องสืบทอดตระกูลฝูต่อไป "ตาแก่เตรียมอุ้มหลานหัวปีท้ายปีได้เลย" สะกิดบอกสามีที่ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ ความสุขของคนแก่ในวัยนี้จะไปต้องการอะไร นอกจากเห็นบุตรชายของตัวเองมีครอบครัวที่พร้อมหน้าพร้อมตา "อ๊าาาา อี้หานแรงอีกสิคะ" "อื้ออออ ฉันชอบมากเลย" "อ่าาาาห์ คุณอย่าจับตรงนั้นสิคะ" "ฉันจะไม่ไหวแล้ววว" เมื่อได้ยินเสียงสะใภ้ที่มีความสุขกับสามีในคืนวสันต์ สองคนแก่ก็สบายใจ ดูท่าแล้วบุตรชายของเธอก็คงจะโดนความน่ารักของหนูหยุนซีตกเข้าให้ถึงได้หลงจนหัวปักหัวปำ "คุณท่านต้องมาดูเองแล้วล่ะค่ะ" คำพูดของคนรับใช้เก่าแก่ย่อมเชื่อถือได้ จึงเป็นสาเหตุให้เธอต้องมาที่นี่ การแต่งงานที่ไม่ได้เกิดจากความรักบางทีอาจต้องใช้เวลาบ้าง แต่ดูแล้ว.... เธอคงไม่ต้องยื่นมือเข้ามาช่วยแล้

"....."พูดไป ก็ลุ้นไป เขาจะมีปฏิกิริยาสนองตอบมาไหม ดวงตากลมโตจ้องมองใบหน้าหล่อเหลาที่ไม่แม้แต่จะแสดงอารมณ์ใดๆ จะมีก็แต่ดวงตาที่มองเธอเหมือนเป็นตัวประหลาดที่พูดจาไร้สาระ แก้มทั้งสองร้อนฉ่า โอ้ย! พระเอกบ้า ไม่รับมุกฉันเลยก๊อกๆเสียงเคาะประตู เหมือนเสียงช่วยชีวิต ให้รั่วหยุนซีหลุดพ้นออกจากสถานการณ์ที่น่าอึดอัดใจ ปกติผู้ชายโดนเต๊าะต้องรู้สึกดีใช่ไหม แต่ดูจากสีหน้าของฝูอี้หานแล้วเหมือนจะอยากไล่เธอให้พ้นๆ ไปเพราะรำคาญ "อาหารเช้าพร้อมแล้วค่ะ"ลิ่วจูขึ้นมารายงาน "เดี๋ยวฉันลงไป"เสียงทุ้มต่ำดังออกมาจากข้างใน ปกติแล้วนายน้อยมักจะตื่นขึ้นก่อนและภรรยาจะตามมาทีหลัง ดูท่าเรื่องที่คุณท่านเล่าจะเป็นความจริงสินะ"ถอยไป"ฝูอี้หานหันมาใช้สายตาดุๆ สั่ง ปกติเธอจะต้องหลบตาเขาทุกครั้ง แต่ครั้งนี้กลับ..."ไม่ค่ะ"ในเมื่อตัดสินใจว่าจะรุก มีหรือจะยอมถอยง่ายๆ เธอก็แค่แสร้งทำเป็นตีหนัาซื่อหูทวนลมไป แล้วเดินหน้าต่อไปในฐานะ 'ภรรยา' ที่มุ่งมั่นอยากเอาอกเอาใจสามี"ให้ฉันช่วยคุณถอดเสื้อนะคะ"พูดพร้อมกับส่งยิ้มหวาน"ไม่ต้อง!!!!"คำตอบของฝูอี้หานไม่ต่างอะไรกับไม้หน้าสามที่ฟาดเข้าท้ายทอยอย่างจัง ถึงจะทำให้ชาและมึนๆ

ฝูอี้หานพ่นลมหายใจ เขาเมินเฉยคำพูดของหญิงสาวที่ยื่นหน้าเข้ามาใกล้ เสียงรถของบิดาที่ขับออกไปทำให้เขาเหมือนยกภูเขาออกจากอกทันที"อ้าว!""แล้วรางวัลของฉันล่ะ...."เสียงหวานพึมพำตามหลังพระเอกในนิยาย จูบทีเผลอไม่ได้ทำให้ฝูอี้หานคนใจแข็งหวั่นไหว ถ้าเมื่อกี้หูของเธอไม่ได้ฟังเพี้ยนไปเขาเพิ่งถอนหายใจหนักๆ ใส่เธอ"ไม่มี!!"ฝูอี้หานตอบก่อนจะปิดประตูใส่หน้าหนีเธอเข้าห้องหนังสือไป หญิงสาวเบะปากกรอกตาใส่ จูบเมื่อกี้คงยังไม่ร้อนแรงพอจะทลายกำแพงในหัวใจ สงสัยเธอคงต้องรุกให้หนักกว่านี้ซะแล้ว"คุณไม่ต้องอายหรอกค่ะ"รั่วหยุนซีตะโกนเข้าไปในห้องหนังสือ "ฉันไม่ได้อาย"ชายหนุ่มแย้งกลับไป ทำไมเขาต้องอาย ในเมื่อเขาไม่ได้รู้สึกอะไรกับเธอ บอกตัวเองที่อยู่ๆ ก็รู้สึกหงุดหงิดใจ เมื่อคิดว่าจูบเมื่อกี้มันเป็นแค่ส่วนหนึ่งของการแสดงละครตบตา "ถ้าไม่อายแล้วหลบหน้าฉันทำไมคะ"คำพูดของคนที่ยืนนอกประตูทำชายหนุ่มถอนหายใจ ท่าทีของเขามีตรงไหนที่บ่งบอกว่ากำลังเขินอาย เธอเอาความมั่นใจพวกนี้มาจากไหนถึงได้กล้ามากล่าวหาเขากัน"ถ้าคุณไม่เปิดประตูออกมาคุยกันฉันจะถือว่าคุณอายจนไม่ยอมสู้หน้าฉันนะคะ""...."ฝูอี้หานไม่ตอบเพราะเส้นสมอง

แค่ก!ผู้ชายที่มีมาตรฐานสูงในการวางตัวถึงกับสำลักน้ำที่เพิ่งดื่มเข้าไป เธอสติยังดีอยู่หรือไม่ ทำไมถึงได้กล้าพูดในสิ่งที่ผู้หญิงเขาไม่พูดกัน ดวงตาคมหรี่มองใบหน้าสวยหวาน พลันเกิดคำถามขึ้นในใจว่า'เขาต้องพาเธอไปหาหมอหรือไม่'เพราะข้อตกลงของเขากับเธอคือเมื่ออยู่ต่อหน้าคนอื่นจะต้องไม่ทำให้สงสัย มีพูดคุย จับมือกันบ้างตามสถานการณ์ที่พาไป พอลับตาคนอื่นไป เขาก็จะรักษาระยะห่างไว้ดังเดิม ซึ่งสำหรับเขาแล้วความสัมพันธ์ในรูปแบบเช่นนี้ก็ไม่ได้แย่สักเท่าไหร่ เขาเองสบายใจ มารดาไม่มาวุ่นวาย และนั่นก็ทำให้เขาไม่ต้องเหนื่อยกับการดูตัวใช่แล้ว!นั่นเป็นความคิดเมื่อหนึ่งเดือนก่อนที่มีต่อภรรยาที่มารดาหามาให้ อาชีพ 'ทหาร' ไม่ได้มีเวลามากพอที่จะเอาไปมอบให้กับสตรีที่สักแต่เรียกร้องเอาแต่ใจ ดังนั้นเขาจึงจงใจพูดดักไว้ การพูดคุยจบลงที่ต่างฝ่ายต่างเข้าใจ ซึ่งหนึ่งเดือนที่ผ่านมาไม่มีปัญหาอะไรจนกระทั่ง...ภรรยาที่สงบเงี่ยม เจียมเนื้อ เจียมตัว ชอบขลุกอยู่แต่ในครัว คนนั้นได้เปลี่ยนไป ท่าทีของเธอดูมั่นใจ และไม่ตื่นกลัวเวลาที่ต้องสบตา เธอเปลี่ยนไปราวกับคนละคนภายในชั่วพริบตา แต่เขาก็ยังหาคำตอบไม่ได้ว่าเป็นเพราะอะไร สิ่ง

ฝูอี้หานนั่งอยู่อย่างนั้นพักใหญ่ เขาไม่เคยเปิดโอกาสให้ผู้หญิงได้เข้าใกล้ เขาชอบความเงียบสงบ ไม่วุ่นวาย แต่เพราะหน้าตาที่ดูน่ารักและโดดเด่นเกินเด็กผู้ชายทั่วไป จึงทำให้เขากลายมาเป็นจุดสนใจของเด็กผู้หญิงทุกคนในห้องเรียน"อี้หานบอกไปเลยสิว่าชอบหลินหลิน''ลู่หลินหลิน' เด็กผู้หญิงเกาะแขนข้างซ้ายของเด็กชายฝูอี้หานที่ทำหน้างุนงง ส่วน'จูถงถง' เด็กผู้หญิงอีกคนก็เกาะแขนขวาแล้วเขย่าเร่งเร้าว่าต้องให้เด็กชายฝูอี้หานเลือกเธอเท่านั้น"อี้หานเขาชอบถงถงต่างหาก"เด็กหญิงจูถงถงไม่ยอมรับ เธออุตส่าห์แอบเอาขนมแพงๆ อร่อยๆ มาแบ่งให้อี้หานทุกวัน อี้หานก็ต้องชอบเธอมากกว่าหลินหลินสิ"ไม่จริง ถงถงโกหก""ถงถงไม่ได้โกหก"คนที่เถียงไม่ทันก็ต้องแพ้ไป มีคนหนึ่งร้องไห้ เหตุการณ์เริ่มวุ่นวาย ทั้งๆ ที่เขายังไม่ได้พูดหรือทำอะไรเลย แค่รับขนมมาเฉยๆ มันต้องเลือกฝั่ง เลือกข้างว่าจะเล่นกับใครถึงขนาดนี้เชียวเฮ้อ....ความทรงจำในวัยเด็กที่ผุดขึ้นมาทำให้ฝูอี้หานถอนหายใจ เขาจำเรื่องราวตอนอายุหกขวบกว่าๆ ได้ ตอนนั้นเขาไม่เข้าใจ และรู้สึกอับอายเพราะถูกเพื่อนๆ ล้อเลียน'อี้หานคนเจ้าชู้''หล่อก็เงี้ย''นายก็เลือกสักคนสิ''จับปลาสองมื