ทะลุมิติมาเป็นภรรยาของสามีไร้หัวใจ のすべてのチャプター: チャプター 21 - チャプター 30

"หัวใจนายมีปัญหาแล้วล่ะ"อู๋ตงฟันธงหลังจากที่ได้ยินสิ่งที่เพื่อนสนิทเล่าให้ฟัง เขากับฝูอี้หานรู้จักกันมานาน พอเห็นเพื่อนพูดด้วยสีหน้าจริงจัง เขาก็อดใจที่จะไม่แกล้งไม่ได้จริงๆ"ฉันว่าแล้วเชียว"พอได้ยินเพื่อนพูดเขาก็ยิ่งมั่นใจ ไอ้อาการแปลกๆ ที่เขาเป็นมันคงเป็นสัญญาณเริ่มต้นของโรคร้าย ตอนแรกเขาคิดเพียงแค่ว่าตัวเองอาจจะไม่สบาย แต่พอเพื่อนย้ำว่ามีปัญหาที่หัวใจ บางทีเขาอาจต้องไปพบหมอเพื่อรักษาจริงจัง"แต่เพื่อความมั่นใจฉันขอถามนายอีกครั้งว่าไอ้อาการแปลกๆ ที่นายเล่าให้ฟังไม่ว่าจะเป็นหน้าแดงแบบไม่มีสาเหตุ ตัวร้อนๆ รุมๆ หัวใจเต้นเร็วบางครั้งก็เต้นแรง มันมักจะเกิดขึ้นเฉพาะตอนที่อยู่ใกล้ๆ กับใครสักคนใช่ไหม"ฝูอี้หานพยักหน้า ก่อนจะตอบกลับไปแบบไม่ต้องคิดให้เหนื่อยว่า "ใช่" เขามักจะเป็นตอนที่หลี่หยุนซีเข้ามาใกล้ๆ ซึ่งเขาเองก็ไม่แน่ใจว่าทำไมกับป้าลิ่วจูถึงไม่เป็น "ฉันต้องไปหาหมอใช่ไหม"คนที่เชื่อคำพูดของเพื่อนถาม "อาการพวกนี้หมอรักษาไม่หายหรอก"อู๋ตงตบไปที่ไหล่ของเพื่อนสนิทที่น่าสงสาร เสียงหัวใจร่ำร้องดังสนั่นขนาดนั้น มันยังไม่รู้ตัวเองอีกเหรอวะ "มันหนักขนาดนั้นเชียว"ตั้งแต่จำความได้ ร่างกายขอ

'อย่าบอกนะว่าฉันโดนเท'รั่วหยุนซีพูดกับตัวเองที่เหลือบมองนาฬิกาเป็นรอบที่สามของวัน เธออุตส่าห์แต่งตัวสวยๆ แต่งหน้าหวานๆ มารอรับสามีที่หน้าบ้านตั้งแต่สี่โมงเย็น แต่ผ่านไปสามชั่วโมงก็ไม่เห็นแม้แต่เงาของหมาสักตัว'อีตาพระเอกบ้า'อดด่าคนที่มาช้าไม่ได้ แพลนของเธอมันพังหมดแล้วเห็นไหม รั่วหยุนซีมองไปที่ท้องฟ้ามืดๆ พลันถอนหายใจ นัดแรกพังไม่เป็นท่าเพราะโดนพระเอกเทไม่สนใจ อนิจจา...น่าอายจริงๆ เลยความอดทนของคนเราไม่เท่ากัน บางคนนั่งรอทั้งวันไม่ปริปากพูดอะไร แต่สำหรับรั่วหยุนซีเธอรอได้แค่สามชั่วโมงก็เก่งแล้วไง ถ้าถามว่า 'โกรธไหม' บอกเลยว่า 'โกรธมากกกกกกกก!' อารมณ์แบบฉันเหนื่อยแต่งตัวทำไมวะเนี่ย"จะดีเหรอคะคุณนายน้อย"ป้าลิ่วจูมองคุณนายหญิงของบ้านที่เดินดุ่มๆ เข้าไปในห้องทำงานแล้วคว้าขวดไวน์ที่เป็นของสะสมของฝูอี้หานออกมา ซึ่งไวน์ที่อยู่ในมือของหญิงสาวเธอจำได้ว่าท่านผู้พันมอบให้เป็นของขวัญวันเกิดมาและราคาของมันก็แพงหูฉี่เลย"ดีสิคะ""แต่ว่า...""ป้าช่วยทอดไก่ให้ฉันสักจานนะคะ"ตอนนี้เธอไม่มีอารมณ์จะมานั่งฟังคำแนะนำของใคร หนึ่งเดือนที่ผ่านมาเธอพยายามเข้าหา พยายามเข้าใจ แอบแตะนิด แอบจับหน่อย เผื่อพร

ฝูอี้หานทิ้งตัวลงนอนด้วยความอึดอัด ถึงเขาจะไม่ใช่คนมักมากในกาม แต่พอโดนปลุกเร้าทางอารมณ์มันก็ต้องมีอยากกันบ้าง ผู้ชายที่มีร่างกายแข็งแรงพร้อมสืบพันธ์ การจะให้ท่อนความเป็นชายที่พร้อมรบอยู่ทุกเมื่อสงบลงนั้นใช่ว่าจะสั่งแล้วทำได้เลย"เธอควรรับผิดชอบสิรั่วหยุนซี"ชายหนุ่มพึมพำ ตอนนี้เขาเริ่มชินกับการที่เธอมานอนข้างๆ เหตุผลร้อยแปดอย่างที่ยกมาอ้างทำให้เขาต้องอนุญาติให้เธอนอนด้วยอย่างเลี่ยงไม่ได้ ทุกวันผ่านไปด้วยดี ไม่มีปัญหาอะไรแต่วันนี้มันต่างออกไปเพราะเขาได้สัมผัสเธอในแบบที่ลึกซึ้งขึ้นมาอีกขั้นนั่นเอง"เฮ้อ~"เพราะร่างกายและจิตใจมันไม่สงบ เขาจึงต้องหาทางออกด้วยวิธีอื่น อากาศที่หนาวเหน็บยามค่ำคืนไม่ได้ทำให้เขาง่วงนอนสักนิดเดียว"แฮ่กๆ"ในเมื่อร่างกายมันไม่เชื่อฟัง ฝูอี้หานจึงต้องเลือกทำบางอย่าง ถึงตอนนี้จะเป็นยามวิกาลแต่เขากลับดีดตัวลุกขึ้นจากเตียงนอนมาวิดพื้นอยู่ข้างๆ ลมหายใจที่ขาดหายไปเป็นช่วงๆ นั้นบ่งบอกได้ว่าผู้ชายที่มีร่างกายแข็งแรงคนนี้ช่างจริงจังกับการวิดพื้นเป็นอย่างยิ่ง'เหนื่อยแล้วจะได้นอน'บอกกับตัวเองที่วิดพื้นไปกี่ครั้งจำไม่ได้ เขายังคงวิดพื้นต่อไปเสียงหอบหายใจสลับกับเสียงกรนเบ

ปกติหนึ่งปีมีสามร้อยหกสิบห้าวัน ผู้กองฝูอี้หานเป็นคนเดียวที่มาทำงานไม่เคยหยุดพัก เขาขยันและมุ่งมั่น ทุ่มเทให้กับงาน ไม่เคยขาด ลา หรือมาสายสักครั้ง แต่วันนี้กลับทำให้ทุกคนในกรมทหารต้องมองหน้ากัน เมื่อได้ยินว่าผู้กองที่ขยันยิ่งกว่ามดงานยื่นลาพักร้อนถึงสามวันเต็ม"ผู้กองไม่สบายหรือเปล่า""ไม่มีทาง"เมื่อผู้กองไม่มา มีหรือพวกพลทหารที่อยู่ใต้บังคับบัญชาของเขาจะไม่พากันตั้งข้อสงสัย มีหลายคนที่คิดว่าผู้กองอาจไม่สบาย แต่ก็มีอีกหลายคนที่ไม่เชื่อว่าคนแข็งแรงดุจหมีควายอย่างฝูอี้หานจะลาเพราะไม่สบายแน่ๆ"หรือว่าไปเที่ยว""คนอย่างผู้กองนี่นะจะไปเที่ยว"ร้อยวันพันปีผู้กองฝูอี้หานเคยไปเที่ยวที่ไหน ข้อสันนิษฐานนี้ปัดตกไป แล้วเหตุผลอะไรที่ทำให้คนขยันอย่างผู้กองฝูหยุดงาน"หรือว่าาาา....."พลทหารที่จับกลุ่มนินทาผู้กองแต่เช้ายังไม่คลายสงสัย เขาพูดค้างเหมือนคนที่เพิ่งฉุกคิดได้ ช่วงนี้ผู้กองดูฉุนเฉียว ไม่ค่อยสบอารมณ์เท่าไหร่ บางวันก็ดูหงุดหงิดมากจนไม่มีใครกล้าเข้าใกล้ วันก่อนเขาเห็นผู้กองนั่งถอนหายใจ เมื่อวานผู้กองก็ตาโหลเหมือนคนอดนอน"หรือว่าอะไรวะ""พูดเร็วๆ สิอยากรู้"คนที่รอฟังเร่งเร้ายิกๆ "ฉันว่าผู้กอ

"ฉันเดินเองได้ค่ะ""ฉันรู้""ถ้ารู้ก็ปล่อยฉันลงสิคะ"หญิงสาวพูดในขณะเดียวกันก็ดิ้นขลุกขลักในอ้อมแขนแกร่งที่ถือวิสาสะอุ้มเธอทั้งๆ ที่เธอก็บอกว่า 'ไม่ได้เป็นอะไร' ถึงจะเจ็บๆ ตรงนั้นแต่ก็พอเดินไหว การที่โดนเขาอุ้มหลังจากที่มีความสัมพันธ์ลึกซึ้งไป เอาตรงๆ นะมันทำตัวไม่ถูกจริงๆ "ไม่ปล่อย"คำตอบของฝูอี้หานมักเด็ดขาดและเด็ดเดี่ยวเสมอ เขามองไปที่ใบหน้าสวยหวานของเธอก็พบว่าปรากฏร่องรอยของความเขินอาย พลันหัวใจก็รู้สึกอุ่นซ่านขึ้นมา แววตาของเขาเปลี่ยนจากเฉยชาโดยที่ตนเองก็แทบไม่รู้ตัว"แต่ป้าจิวลู่กำลังมองอยู่""มองแล้วทำไม"ชายหนุ่มตอบหน้าตาเฉย"คุณไม่อายที่โดนมองรึไง""ถ้าฉันอาย ฉันคงไม่ทำให้เธอร้องทั้งคืน"คำตอบของฝูอี้หานทำดวงตาคู่สวยเบิกโพลงด้วยความตกใจ เรื่องน่าอายพวกนี้ไม่มีใครพูดในที่โล่งแจ้งรู้ไหม แล้วไอ้ท่าทีที่ดูเปิดเผยเหมือนไม่ปกปิดอะไร ทำให้เธออายจนอยากมุดดินหนีจริงๆ "ใครให้เธอไปนั่งตรงนั้น"เสียงทุ้มถาม"ก็คุณเคยบอกว่า...""มานั่งข้างฉัน"ไม่ทันที่รั่วหยุนซีจะได้อธิบาย ฝูอี้หานก็สั่งให้คนตัวเล็กมานั่งเก้าอี้ตัวข้างๆ ซึ่งปกติเขากับเธอเวลาร่วมโต๊ะอาหารก็คือนั่งประจันหน้ากัน เธอกิน เข