Mag-log in'รั่วหยุนซี' เธอเป็นนักเขียนที่สวยและรวยมาก เธอประสบความสำเร็จในหน้าที่การงาน และมีคนรักที่ควงแขนอวดได้ไม่อายใคร เขาเป็นอาจารย์สอนในมหาวิทยาลัย และทั้งคู่ก็พร้อมแล้วที่จะใช้ชีวิตร่วมกัน ทว่า... ในวันแต่งงานเธอจับได้ว่าเจ้าบ่าวนอกใจ เธอล่มงานแต่งนั้นโดยไม่ไว้หน้าใคร และเอาเวลาไปทุ่มเทให้กับงาน นิยายของเธอได้รับความนิยมมาก พระเอกแต่ละคนของเธอ หล่อ สุภาพ แสนดีชวนฝัน ครั้งนี้เธอจึงอยากฉีกกรอบเดิมๆ เปลี่ยนจากพระเอก 'ธงเขียว' มาเป็น 'ธงแดง' บ้าง แล้วใครจะไปคิดว่ามันจะปัง นักอ่านเรียกร้องให้อัพนิยายทุกวัน เธอปั่นงานจนไม่มีเวลาพัก ร่างกายอ่อนล้าทำให้เธอฟุบหลับ ทั้งๆ ที่มือยังจับปากกาเขียนค้างไว้ ต่อให้เย็นชาไร้หัวใจ ฉันก็พร้อมจะเป็นไฟ สร้างความอบอุ่นให้คุณเอง! นี่คือประโยคสุดท้ายที่รั่วหยุนซีเขียนก่อนที่จะหลับไป หลังจากตื่นขึ้นมาก็พบว่าตัวเองหลุดเข้ามาอยู่ในนิยาย ถึงพระเอกนิยายเรื่องนี้จะหล่อ เท่เกินบรรยาย แต่เขากลับเป็นคนที่เย็นชา ไร้หัวใจ แต่งงานมีภรรยา แต่กลับไม่สนใจ และคนที่จับได้บทภรรยาที่น่าสงสารคนนั้น ก็คือ... ฉันเอง!
view more「お子さまを、もう少しお待ちになりますか」
葬儀会館のスタッフが、棺のそばに立つ榊原若菜(さかきばら わかな)に尋ねた。
一般の参列者はほとんど帰り、式場には親族と葬儀社のスタッフだけが残っていた。祭壇のろうそくはまだ揺れ、白い花に囲まれた遺影の中で、夫の榊原圭吾(さかきばら けいご)は穏やかに笑っている。
棺の中の顔は、その写真より少し痩せて見えた。
若菜は遺影から目をそらさなかった。
「いいえ。このまま閉じてください」
スタッフが棺のふたに手をかけた瞬間、最前列に座っていた義母の榊原祥子(さかきばら しょうこ)が勢いよく立ち上がった。
「待って!」
泣きはらした目を若菜へ向け、祭壇の前へ出てくる。
「湊はどこなの?」
若菜は棺のそばを動かずに答えた。
「今日は幼稚園の発表会です。妹が付き添っています」
祥子は棺へ目をやり、すぐに若菜へ向き直った。
「発表会って……今日は父親の葬儀なのよ。それでも行かせたの?」
声は式場の後ろまで届いた。
席を立ちかけていた親族が動きを止め、出口へ向かっていた参列者も振り返った。
「今すぐ呼び戻しなさい!まだ間に合うでしょう。父親と最後のお別れもさせないつもり?」
「呼び戻しません」
若菜は一歩も退かなかった。
「湊は最後まで舞台に立たせます」
「何を考えているの。湊はまだ6歳なのよ。今日、父親の顔を見なければ、もう二度と会えないのよ!」
祥子は棺の中へ手を伸ばし、圭吾の頬に触れた。指先を離しても、その手は宙に残ったままだった。やがて手のひらを胸元へ押し当て、喪服の布を強くつかんだ。
祭壇の下には、湊を肩車した圭吾の写真が飾られていた。ふたりともカメラへ顔を向け、楽しそうに笑っている。
祥子は写真を指した。
「湊が生まれてから、圭吾がどれだけあの子を大切にしてきたか、あなたが一番よく知っているでしょう。それなのに、父親との最後の別れまで奪うの?母親として、何とも思わないの!」
「圭吾は、今日の発表会を楽しみにしていました」
「勝手に圭吾の気持ちを決めつけないで!」
「あの人なら、湊が決めたことを最後まで応援したはずです」
前日の夜、若菜はリビングで湊と向かい合い、圭吾がもう帰ってこないことを伝えた。
湊は膝の上に置いた発表会の台本を見つめたまま、長いあいだ何も言わなかった。やがて台本の角を折れそうなほどつかみ、何度も瞬きをした。
「お父さん、明日も来られないの?」
「うん」
若菜は、それだけ答えた。
湊はうつむいた。圭吾の名前が書かれた見学者用の札は、ローテーブルの上に置かれたままだった。
「明日の発表会は、休んでもいいんだよ」
若菜がそう言うと、湊は台本を胸に抱き、首を横に振った。
「出る。お父さんと、いっぱい練習したから」
「無理をしなくていいの」
「お父さん、最後までできたら、一番大きな拍手をするって言ってた」
そこで初めて、湊の目から涙がこぼれた。
「お父さんが来なくても、僕、最後までやる」
若菜は湊の隣へ座り、その小さな体を抱き寄せた。湊は声を押し殺すように、若菜の喪服へ顔を埋めた。
朝になると、湊は自分で舞台衣装の入った袋を持ち、若菜の妹、西村琴音(にしむら ことね)と家を出た。
玄関を出る直前、壁に飾られた圭吾との写真へ向かって、小さく「行ってきます」と言った。
葬儀へ連れてくれば、湊は圭吾の顔を見ることができる。発表会へ送り出せば、その最後の機会を失う。
若菜は、湊が自分で選んだ約束だけは、途中で取り上げまいと決めた。
祥子は黒いバッグからスマホを取り出した。
「だったら私が妹さんに電話するわ。番号を教えなさい」
「教えません」
「圭吾の子でしょう!」
祥子の叫び声が式場に響いた。
スタッフが棺から手を離し、困ったようにふたりを見比べる。参列者の間では、押し殺した声がいくつも重なっていた。
若菜は一度、棺の中の圭吾へ目を向け、それから祥子を見た。
「圭吾の息子だからこそ、湊があの人と交わした約束を最後まで守らせます」
「何を言っているの。きちんと説明しなさい!」
祥子が若菜へ詰め寄ろうとした。
「祥子、もうやめなさい」
最前列に座っていた榊原英明(さかきばら ひであき)が立ち上がった。
「あなたは黙っていて!」
祥子は夫を振り返り、声を張り上げた。
「圭吾がこんな姿になっているのに、どうして黙っていられるの!湊までいないのよ。圭吾は自分の息子に見送ってもらうことさえできないのよ!」
最後の言葉は涙に崩れた。
祥子は口元を押さえたが、嗚咽を止められなかった。もう片方の手に握ったスマホが、細かく震えている。
若菜は何も答えず、棺へ向き直った。
圭吾の胸元に添えられた花を避け、少し乱れていた白いシャツの袖口を指先で整えた。
何度直しても、圭吾は朝になると片方だけずらして家を出た。若菜が玄関で引き留めて直すと、いつも困ったように笑っていた。
今は、指先を離しても、袖口はきれいにそろったままだった。
整え終えても、若菜の手はしばらく袖口に触れたままだった。
祥子は若菜の横顔を見つめた。唇が一度動いたが、声にはならなかった。
やがて若菜は手を引き、スタッフへ向き直った。
「お待たせしてすみません。お願いします」
スタッフは小さくうなずき、棺のふたを閉じ始めた。
「圭吾……待って。湊が、まだ来ていないのよ」
祥子が棺へ手を伸ばした。英明がその腕を押さえた。
「離して!」
留め具のかかる音が、祥子の叫びを遮った。
棺のふたは、完全に閉じられた。
祥子は英明の手を振り払い、閉じた棺へ両手を置いた。指先が白くなるほど力を込めても、ふたはもう動かなかった。
若菜は一歩離れた場所に立っていた。頬には、最後まで涙が見えなかった。
……
出棺を終え、親族は火葬場へ向かった。
圭吾の棺が火葬炉へ納められても、祥子はその場を離れようとしなかった。遺影を胸に抱き、閉じた炉の扉を見つめ続けていた。
係員に促され、ようやく待合室へ入った。
若菜が窓際の席に座ると、祥子も正面へ腰を下ろした。英明は少し離れた場所に立ち、ふたりの会話を避けるように窓の外を見ていた。
「今日のことで、よく分かったわ」
祥子は膝の上でハンカチを握りしめた。何度折り直しても端がそろわず、最後には小さく丸めて手の中へ閉じ込めた。
「この先、湊のことをあなたひとりに決めさせるわけにはいかない」
若菜が顔を上げた。
「どういう意味ですか」
「圭吾が亡くなった以上、今までと同じではいられないということよ。湊のことは、これから私たちにも相談してもらいます」
「湊の暮らしを変えるつもりはありません」
「あなたひとりの子ではないでしょう。圭吾が残した、たったひとりの息子よ。榊原家の跡継ぎでもあるの」
「湊は、まだ6歳の子どもです」
「だからこそ、あなたの都合だけで振り回していいはずがないでしょう!」
そのとき、若菜のバッグの中でスマホが震えた。
琴音から、短いメッセージと写真が届いていた。
【発表会、無事に終わったよ。湊、最後まで頑張った】
写真の中で、舞台衣装を着た榊原湊(さかきばら みなと)が笑っていた。目元は少し赤く、それでも折り紙の花を胸の前で掲げている。
若菜は写真を見つめ、画面の上へ親指を置いた。無事に終わった。その言葉に息をつくことさえ、祥子の前ではためらわれた。
「湊なのね。見せなさい」
祥子が手を伸ばした。若菜はスマホを胸元へ引き、画面を伏せた。
「今は見せません」
「どうして隠すの?」
「湊に会うときは、先に私へ連絡してください。幼稚園や妹の家へ、勝手に迎えに行くこともやめてください」
「私を不審者のように扱うつもり?」
「湊を混乱させたくないだけです」
「父親との別れもさせなかったあなたが、よくそんなことを言えるわね!」
若菜はスマホをバッグへ戻し、席を立った。
「若菜さん」
祥子の声が、その背中を追った。
「あなたがそういう態度を取るなら、私にも考えがあります」
若菜の足が止まった。
「何をするつもりですか」
祥子は涙をぬぐい、圭吾の遺影を胸へ抱き直した。
「圭吾の子は、榊原家へ返してもらいます」
#คืนหนึ่งในฤดูหนาว'หยุนซี...''รั่วหยุนซี!!!'เสียงที่เธอเคยได้ยินมาเมื่อนานแสนนาน ตอนนี้ได้หวนกลับมาให้ได้ยินอีกครั้ง คิ้วเรียวขมวดเข้าหากัน เสียงที่คุ้นหูนั้นปลุกให้เธอจำต้องลืมตาตื่นขึ้นมาเพื่อเผชิญกับความจริงตริ้ง!!อยู่ๆ ก็มีหน้าจอฮาโลแกรมใสเด้งขึ้นมาพร้อมกับข้อความที่เขียนย้ำให้เธอรู้ว่า'ยินดีด้วย...''นิยายได้มาถึงตอนจบแล้ว'ถึงจะรู้ทั้งรู้ว่ามาถึงตอนจบของนิยาย แต่พอเห็นข้อความก็ยิ่งตอกย้ำให้เธอกลัวและวูบโหวงในใจ น้ำตาของเธอไหล เธอไม่อยากทิ้งสามีไป เหนือสิ่งอื่นใดเธอไม่อยากต้องกลับไปใช้ชีวิตตัวคนเดียวฮึก ฮึก ฮืออ...ดวงตาคู่สวยที่เอ่อไปด้วยน้ำตาตอนนี้แทบอ่านข้อความที่เด้งขึ้นมาตรงหน้าไม่ได้ มันพร่าเลือนจนเธอมองไม่เห็นอะไร ในเมื่อเธอทำให้นิยายจบแบบมีความสุขได้ ก็คงถึงเวลาที่เธอต้องกลับแล้วจริงๆตริ้ง!'รางวัลของนักเขียน'ข้อความที่เด้งขึ้นมาทำดวงตาคู่สวยที่ดูเศร้าเปลี่ยนไป เธอรีบกระพริบตาถี่ๆ ไล่หยดน้ำตาพวกนั้น ประโยคนี้หมายถึงอะไร แล้วรางวัลที่นักเขียนจะได้รับคืออะไรกัน'รับ' หรือ 'ไม่รับ'ถึงจะยังไม่รู้ว่ารางวัลที่ว่าคืออะไร แต่หญิงสาวก็กดรับไว้ ตอนนี้เธอกำลังลุ้นว่ารางวัล
"ฉันก็รักคุณค่ะ"หญิงสาวตอบรับความรู้สึกของพระเอกที่สารภาพความในใจ พื้นที่ที่เคยเจ็บปวดเพราะถูกคนรักหักหลังอย่างใจร้ายตอนนี้ไม่ได้แห้งเหี่ยวอีกต่อไป คำบอกรักของชายหนุ่มเข้ามาเติมเต็มให้หัวใจของเธอพองฟู 'พระเอกประสาอะไร''เคยรักใครบ้างไหม''ใจร้ายจริงๆ เลย'เพราะความเย็นชาที่แสดงออกมา ทำให้เธอเคยปรามาสฝูอี้หานเป็นบุรุษ 'ไร้หัวใจ' ในสายตาของเธอเขาเย่อหยิ่ง เอาแต่ใจ ไม่ฟังความคิดใคร นอกจากความคิดของตัวเองแต่ทว่า...เมื่อเวลาผ่านไปความใกล้ชิดทำเธอหวั่นไหว เขากลายมาเป็นคนที่ทำให้หัวใจของเธอฟื้นคืนมีชีวิตใหม่ ความเจ็บช้ำจางหาย ขนาดน้ำแข็งยังแพ้ไฟ แล้วนับประสาอะไรกับใจคนที่อ่อนแอ'ฉันเชื่อคำพูดเธอ'การที่เขาปกป้องเธอมันทำให้เธอมองเขาเปลี่ยนไป เธอเองก็ไม่รู้ว่าเริ่มรู้สึกดีๆ กับเขาตอนไหน มารู้ตัวอีกครั้งก็โดนตกทั้งตัวทั้งใจ แล้วใครมันจะไม่หวั่นไหวกับคำสารภาพกัน ดวงตาคู่สวยแดงก่ำ ขอบตารื้นไปหมดแล้ว"ไม่ต้องร้อง"นิ้วหนายื่นมาซับหยดน้ำตาให้ เขาไม่ได้อยากเห็นเธอร้องไห้ ก่อนหน้านี้เขากับเธอไม่ต่างอะไรกับคนแปลกหน้า ถึงจะอยู่ในสถานะสามีภรรยาที่แต่งงานกันแล้วแต่ก็ไม่คุย ไม่พูด ไม่ถาม ไม่สบตา ทั้ง
แค่จูบอย่างเดียวไม่มีจริง เมื่อลิ้นของทั้งคู่เริ่มพันกัน พื้นที่ภายในรถไม่ได้เป็นอุปสรรค ต่างฝ่ายต่างตักตวงความหอมหวาน ดวงตาคู่สวยสะท้อนภาพคนที่เธอรัก ร่างกายของเธอร้อนวูบวาบเมื่อมือหนาลูบไล้จากต้นขาและเลื่อนขึ้นมาเรื่อยๆ"ได้ไหม"ชายหนุ่มถามเมื่อถอนจูบออกมา แววตาของเขาไม่สามารถปิดบังความต้องการที่พุ่งพล่านได้ ความหอมหวานที่ได้สัมผัสกระตุ้นอารมณ์ของเขาให้ลุกโชนเกินจะหักห้ามใจ สถานที่ไม่เป็นใจ แต่เขาก็ยังอยากจะทำ "อื้ม"คนตัวเล็กพยักหน้าท่าทีเขินอาย ความสัมพันธ์ทางกายทำให้เธอกับเขามาถึงจุดเปลี่ยนที่กล้าเปิดเผยมากขึ้นกว่าเดิม"อ๊ะ...อี้หาน"หญิงสาวครางเสียงสั่นเมื่อตรงนั้นของเธอถูกเล้าโลมเริ่มแรกอ่อนโยนชวนให้วูบวาบจนต้องกัดฟันข่มความเสียวไว้ หลังจากนั้นเขาก็เร่งเร้าจังหวะใส่ สองนิ้วหนาสอดเข้าๆ ออกๆ ตรงนั้นซ้ำๆ จนได้ยินเสียงน่าอาย ความเสียวซ่านแผ่ขยาย ไม่รู้เป็นเพราะชวนกันทำนอกสถานที่ไหม เธอถึงได้ตื่นเต้น แถมยังเสร็จไวขนาดนี้"อย่าเพิ่งเหนื่อยสิ"เสียงทุ้มเย้าแหย่คนที่หอบหายใจ ภายในสมองของเธอขาวโพลนและพล่าเบลอเพราะอารมณ์ที่เพิ่งถูกปลดปล่อยไป ริมฝีปากหยักคลอเคลียที่แก้มใส ถึงพื้นที่ข้างใ
เพี้ย!ตบครั้งแรกด้านซ้ายเพี้ย!ตามด้วยด้านขวาเพื่อย้ำว่าเธอไม่ได้เป็นที่รองมือรองเท้าใคร เธอแต่งออกมาแล้วตอนนี้เป็นคนของตระกูลฝูไม่ใช่คนของตระกูลหลี่อีกต่อไป บุญคุณต้องชดใช้และนางเอกในเรื่องก็ชดใช้ให้หมดแล้ว"กรี้ดดด นี่แกตบฉันเหรอ"ดวงตาที่มองเธอตอนนี้ดูแค้นมาก มือเรียวจับใบหน้าของตัวเองที่ขึ้นปื้นแดง โมโหตัวสั่น ไม่มีใครมาห้าม เพราะไม่อยากมีเอี่ยวไปด้วย"ก็คุณตบฉันก่อน"เธอแก้ต่างให้ตัวเองที่ตอนนี้โดนโยนความผิดให้ คนที่ล้มลงยันตัวเองขึ้นพร้อมหยิบแก้วติดมือมาด้วยอย่างจงใจ จังหวะที่เธอกำลังจะสาดน้ำจากแก้วใส่ ก็มีใครบางคนเข้ามาขวางเข้าซะก่อนซู่!!"หยุดได้แล้ว"เสียงทุ้มตวาดดัง ไม่สนหน้าใคร ใบหน้าหล่อเหลายามนี้เปียกโชกไปหมดเพราะน้ำที่โดนสาดใส่ ดวงตาคมฉายแววไม่พอใจ หน้าของเขายามนี้ดูเคร่งขรึมน่ากลัว"ไม่เป็นไรนะ"น้ำเสียงที่ดุดันเมื่อกี้อ่อนลงเมื่อเอ่ยถามภรรยาที่พอห่างจากสายตา ก็มีพวกแมลงหวี่แมลงวันเข้ามาก่อกวน'อย่าเป็นห่วงนักเลย''ปล่อยให้ผู้หญิงเขาคุยกันบ้าง''จะได้มีสังคมไงเพื่อน'ถึงเขาจะปลีกตัวออกไปคุย แต่ก็พยายามหันมามองภรรยาตลอดว่าอยู่ได้ไหม เพราะนี่เป็นครั้งแรกที่เขาพาเธออกงา

















