تسجيل الدخول'รั่วหยุนซี' เธอเป็นนักเขียนที่สวยและรวยมาก เธอประสบความสำเร็จในหน้าที่การงาน และมีคนรักที่ควงแขนอวดได้ไม่อายใคร เขาเป็นอาจารย์สอนในมหาวิทยาลัย และทั้งคู่ก็พร้อมแล้วที่จะใช้ชีวิตร่วมกัน ทว่า... ในวันแต่งงานเธอจับได้ว่าเจ้าบ่าวนอกใจ เธอล่มงานแต่งนั้นโดยไม่ไว้หน้าใคร และเอาเวลาไปทุ่มเทให้กับงาน นิยายของเธอได้รับความนิยมมาก พระเอกแต่ละคนของเธอ หล่อ สุภาพ แสนดีชวนฝัน ครั้งนี้เธอจึงอยากฉีกกรอบเดิมๆ เปลี่ยนจากพระเอก 'ธงเขียว' มาเป็น 'ธงแดง' บ้าง แล้วใครจะไปคิดว่ามันจะปัง นักอ่านเรียกร้องให้อัพนิยายทุกวัน เธอปั่นงานจนไม่มีเวลาพัก ร่างกายอ่อนล้าทำให้เธอฟุบหลับ ทั้งๆ ที่มือยังจับปากกาเขียนค้างไว้ ต่อให้เย็นชาไร้หัวใจ ฉันก็พร้อมจะเป็นไฟ สร้างความอบอุ่นให้คุณเอง! นี่คือประโยคสุดท้ายที่รั่วหยุนซีเขียนก่อนที่จะหลับไป หลังจากตื่นขึ้นมาก็พบว่าตัวเองหลุดเข้ามาอยู่ในนิยาย ถึงพระเอกนิยายเรื่องนี้จะหล่อ เท่เกินบรรยาย แต่เขากลับเป็นคนที่เย็นชา ไร้หัวใจ แต่งงานมีภรรยา แต่กลับไม่สนใจ และคนที่จับได้บทภรรยาที่น่าสงสารคนนั้น ก็คือ... ฉันเอง!
عرض المزيد"ยินดีด้วยนะ"
"เหมาะสมกันมาก"
"กิ่งทองใบหยกจริงๆ"
"ไม่โสดแล้วนะเพื่อน"
หลังจากเสร็จสิ้นพิธีแต่งงานที่เป็นทางการ 'รั่วหยุนซี' เจ้าสาวที่มีความสุขมากที่สุดในงานก็ควงแขนสามีจัดอาฟเตอร์ปาร์ตี้กับเพื่อนพ้องคนสนิทต่ออย่างสนุกสนาน เธอยิ้ม โยกตัว หัวเราะ เอนจอยไปกับบรรยากาศชื่นมื่นในงาน วันนี้เธอคือ 'เจ้าสาว' ที่มีความสุขที่สุดในโลกจริงๆ
"พวกเธอก็รีบๆ หาสามีได้แล้ว"
รั่วหยุนซีบอกเพื่อนๆ พร้อมรอยยิ้มจริงใจ เส้นทางชีวิตของเธอไม่ได้ปูไปด้วยกลีบดอกไม้ กว่าจะมาถึงวันนี้ได้ เธอก็ต้องใช้ความขยันบวกอดทนเพื่อพาตัวเองไปยืนอยู่ในจุดที่ดีๆ
'เอาเงินมาจะไปซื้อเหล้า'
'ฉันไม่ให้'
'กล้าดียังไงมาขัดใจฉัน'
เพี้ยยย!
'ไอ้ผัวชั่วแกกล้าตบฉันเหรอ'
'เออสิวะ'
ตอนเด็กๆ ที่ต้องเห็นภาพของผู้ให้กำเนิดทะเลาะกันทำให้รั่วหยุนซีกลายเป็นคนที่ขาดความรัก โลกความจริงมันโหดร้ายนัก ความสุขของเธอคือการได้อยู่ในโลกจินตนาการ ความชอบอ่านชอบเขียนตั้งแต่เด็กๆ นั้นนำพาให้เธอกลายมาเป็น 'รั่วหยุนซี' นักเขียนนิยายชื่อดัง
ในเมื่อมีงาน มีเงิน ก็ต้องมีคนเข้าหา พอมีหลายคนเข้ามา ดอกไม้ที่ตูมก็เริ่มเบ่งบาน เธอคบหาดูใจกับ 'รุ่ยหาน' เขาอายุมากกว่าเธอสี่ปี บุคลิกสุภาพ อ่อนโยน มีเหตุผล ซึ่งต่างจากพ่อของเธอที่ชอบใช้อารมณ์ เขาเหมาะสมกับเธอแทบทุกอย่าง ตำแหน่งอาจารย์มหาวิทยาลัยทำให้เธอพอใจที่จะตกลงคบหาดู
"ผมรักคุณหยุนซี"
คำบอกรักมาพร้อมแหวนแต่งงาน รุ่ยหานคุกเข่าต่อหน้าเธอราวกับฝัน ภาพโรแมนติกในจินตนาการบัดนี้กำลังเกิดขึ้นกับเธอจริงๆ
"แต่งงานกับผมนะ"
"ค่ะ ฉันจะแต่งกับคุณ"
น้ำตาของผู้หญิงไหลพรากด้วยความดีใจ ชีวิตเธอในตอนนี้มีความสุขจนหุบยิ้มไม่ได้ เธอเล่าเรื่องที่เหมือนเจ้าหญิงในนิยายให้กับเพื่อนสนิทที่สุดฟัง
📣ประกาศจากหยุนซี
เพราะยุ่งกับการเตรียมตัวเป็นเจ้าสาว ไรท์อาจจะไม่ได้มาอัพนิยายที่เขียนสักพัก อย่าเพิ่งโกรธกันนะคะ🙇
'ยินดีด้วยนะคะไรท์'
'กรี้ดดดด หยุนซีจะแต่งงานแล้ว'
'เจ้าบ่าวต้องหล่อมากแน่ๆ'
'จะรอไรท์กลับมานะคะ'
พอเธอโพสต์ข้อความแจ้งข่าวลงไป แฟนคลับที่ติดตามนิยายต่างก็เข้ามาเขียนข้อความแสดงความยินดี เธอในตอนนี้จึงทุ่มเวลาให้กับการเตรียมงานแต่งที่มีธีมเป็นเจ้าหญิงในนิยาย เจ้าชายก็คือเจ้าบ่าวที่เดินมารับเธอ มีเพื่อนรักคอยจับกระโปรงให้ ไม่ว่าเธอจะไปไหน เพื่อนสนิทคนนี้ก็จะไม่ห่างเลย
"ดีใจด้วยนะหยุนซี"
"ขอบใจนะซูฮวา"
รั่วหยุนซีเอ่ยขอบคุณเพื่อนรักด้วยแววตาที่ซาบซึ้งใจ สวนดอกไม้สีขาวในฝันที่เธอรีเควสกับทีมออแกไนซ์ก็เป็นซูฮวาคนดีที่ช่วยประสานงาน และช่วยทำทุกอย่างแทนเธอที่ยุ่งตัวเป็นเกลียว
"ไม่เอาสิ ไม่ร้อง"
ซูฮวาปาดน้ำตาที่เอ่อคลอให้เจ้าสาวที่เป็นเพื่อนสนิทกันตั้งแต่เรียนมหาวิทยาลัย รั่วหยุนซีเป็นคนเงียบๆ ชอบเก็บตัว ไม่คุยหากไม่เปิดใจ ส่วนเธอนั้นมีนิสัยตรงข้ามทุกประการ รอยยิ้มหวานๆ ดวงตาที่สดใส ทำให้เวลาที่ยืนด้วยกัน ความโดดเด่นนั้นก็จะตกมาที่เธอ 'ไป๋ซูฮวา'
"ฉันโชคดีจริงๆ ที่ได้เป็นเพื่อนกับเธอ"
หยุนซียังคงชื่นชมเธอต่อหน้าเจ้าบ่าวที่ยืนเงียบๆ ไม่พูดอะไร เท่าที่เธอสังเกตุอยู่สอง สาม ครั้งที่ทั้งคู่เคยเจอกันดูรุ่ยหานไม่สนใจซูฮวาที่สวยสะพรั่งดั่งดอกไม้ จนบางครั้งเธอยังแอบสงสัยว่าสายตาของเขาคงผิดปกติแน่ๆ
"เพื่อนฉันสวยใช่ไหมคะ"
หยุนซีกระซิบถามรุ่ยหานหลังจากที่ซูฮวาขอตัวเดินไปคุยกับเพื่อนคนอื่นๆ ในงานต่อ
"สำหรับผมเฉยๆ นะ"
"พูดจริงเหรอ"
หยุนซีหรี่ตามองแฟนตัวเอง
"คุณสวยกว่าเยอะหยุนซี"
หัวใจของหยุนซีเต้นดัง เธอมองใบหน้าหล่อเหลานั้นก่อนจะหัวเราะออกมาเพราะตั้งแต่เธอรู้จักกับซูฮวาเธอไม่เคยคิดที่อยากเอาตัวเองเปรียบเทียบกับซูฮวาที่แสนดีเลย
"ปากหวานจังนะคะ"
หญิงสาวยกมือขึ้นมาหยิกแก้มของชายหนุ่มที่จะเปลี่ยนสถานะจาก 'แฟน' มาเป็น 'สามี' ของเธอในค่ำคืนนี้ ภาพเจ้าบ่าวเจ้าสาวหยอกล้อพูดคุยกัน ใครมองก็น่ารักดี แต่ถ้ามองให้ดีจะเห็นสายตาของคนบางคนที่ไม่พอใจ มือเรียวหยิบโทรศัพท์ขึ้นมามองรูปภาพที่ตั้งเป็นรูปหน้าจอ ก่อนจะเบะปากใส่
ถ้าอยากขอบใจ...
ก็ยกผู้ชายของเธอให้ฉันสิหยุนซี!
#คืนหนึ่งในฤดูหนาว'หยุนซี...''รั่วหยุนซี!!!'เสียงที่เธอเคยได้ยินมาเมื่อนานแสนนาน ตอนนี้ได้หวนกลับมาให้ได้ยินอีกครั้ง คิ้วเรียวขมวดเข้าหากัน เสียงที่คุ้นหูนั้นปลุกให้เธอจำต้องลืมตาตื่นขึ้นมาเพื่อเผชิญกับความจริงตริ้ง!!อยู่ๆ ก็มีหน้าจอฮาโลแกรมใสเด้งขึ้นมาพร้อมกับข้อความที่เขียนย้ำให้เธอรู้ว่า'ยินดีด้วย...''นิยายได้มาถึงตอนจบแล้ว'ถึงจะรู้ทั้งรู้ว่ามาถึงตอนจบของนิยาย แต่พอเห็นข้อความก็ยิ่งตอกย้ำให้เธอกลัวและวูบโหวงในใจ น้ำตาของเธอไหล เธอไม่อยากทิ้งสามีไป เหนือสิ่งอื่นใดเธอไม่อยากต้องกลับไปใช้ชีวิตตัวคนเดียวฮึก ฮึก ฮืออ...ดวงตาคู่สวยที่เอ่อไปด้วยน้ำตาตอนนี้แทบอ่านข้อความที่เด้งขึ้นมาตรงหน้าไม่ได้ มันพร่าเลือนจนเธอมองไม่เห็นอะไร ในเมื่อเธอทำให้นิยายจบแบบมีความสุขได้ ก็คงถึงเวลาที่เธอต้องกลับแล้วจริงๆตริ้ง!'รางวัลของนักเขียน'ข้อความที่เด้งขึ้นมาทำดวงตาคู่สวยที่ดูเศร้าเปลี่ยนไป เธอรีบกระพริบตาถี่ๆ ไล่หยดน้ำตาพวกนั้น ประโยคนี้หมายถึงอะไร แล้วรางวัลที่นักเขียนจะได้รับคืออะไรกัน'รับ' หรือ 'ไม่รับ'ถึงจะยังไม่รู้ว่ารางวัลที่ว่าคืออะไร แต่หญิงสาวก็กดรับไว้ ตอนนี้เธอกำลังลุ้นว่ารางวัล
"ฉันก็รักคุณค่ะ"หญิงสาวตอบรับความรู้สึกของพระเอกที่สารภาพความในใจ พื้นที่ที่เคยเจ็บปวดเพราะถูกคนรักหักหลังอย่างใจร้ายตอนนี้ไม่ได้แห้งเหี่ยวอีกต่อไป คำบอกรักของชายหนุ่มเข้ามาเติมเต็มให้หัวใจของเธอพองฟู 'พระเอกประสาอะไร''เคยรักใครบ้างไหม''ใจร้ายจริงๆ เลย'เพราะความเย็นชาที่แสดงออกมา ทำให้เธอเคยปรามาสฝูอี้หานเป็นบุรุษ 'ไร้หัวใจ' ในสายตาของเธอเขาเย่อหยิ่ง เอาแต่ใจ ไม่ฟังความคิดใคร นอกจากความคิดของตัวเองแต่ทว่า...เมื่อเวลาผ่านไปความใกล้ชิดทำเธอหวั่นไหว เขากลายมาเป็นคนที่ทำให้หัวใจของเธอฟื้นคืนมีชีวิตใหม่ ความเจ็บช้ำจางหาย ขนาดน้ำแข็งยังแพ้ไฟ แล้วนับประสาอะไรกับใจคนที่อ่อนแอ'ฉันเชื่อคำพูดเธอ'การที่เขาปกป้องเธอมันทำให้เธอมองเขาเปลี่ยนไป เธอเองก็ไม่รู้ว่าเริ่มรู้สึกดีๆ กับเขาตอนไหน มารู้ตัวอีกครั้งก็โดนตกทั้งตัวทั้งใจ แล้วใครมันจะไม่หวั่นไหวกับคำสารภาพกัน ดวงตาคู่สวยแดงก่ำ ขอบตารื้นไปหมดแล้ว"ไม่ต้องร้อง"นิ้วหนายื่นมาซับหยดน้ำตาให้ เขาไม่ได้อยากเห็นเธอร้องไห้ ก่อนหน้านี้เขากับเธอไม่ต่างอะไรกับคนแปลกหน้า ถึงจะอยู่ในสถานะสามีภรรยาที่แต่งงานกันแล้วแต่ก็ไม่คุย ไม่พูด ไม่ถาม ไม่สบตา ทั้ง
แค่จูบอย่างเดียวไม่มีจริง เมื่อลิ้นของทั้งคู่เริ่มพันกัน พื้นที่ภายในรถไม่ได้เป็นอุปสรรค ต่างฝ่ายต่างตักตวงความหอมหวาน ดวงตาคู่สวยสะท้อนภาพคนที่เธอรัก ร่างกายของเธอร้อนวูบวาบเมื่อมือหนาลูบไล้จากต้นขาและเลื่อนขึ้นมาเรื่อยๆ"ได้ไหม"ชายหนุ่มถามเมื่อถอนจูบออกมา แววตาของเขาไม่สามารถปิดบังความต้องการที่พุ่งพล่านได้ ความหอมหวานที่ได้สัมผัสกระตุ้นอารมณ์ของเขาให้ลุกโชนเกินจะหักห้ามใจ สถานที่ไม่เป็นใจ แต่เขาก็ยังอยากจะทำ "อื้ม"คนตัวเล็กพยักหน้าท่าทีเขินอาย ความสัมพันธ์ทางกายทำให้เธอกับเขามาถึงจุดเปลี่ยนที่กล้าเปิดเผยมากขึ้นกว่าเดิม"อ๊ะ...อี้หาน"หญิงสาวครางเสียงสั่นเมื่อตรงนั้นของเธอถูกเล้าโลมเริ่มแรกอ่อนโยนชวนให้วูบวาบจนต้องกัดฟันข่มความเสียวไว้ หลังจากนั้นเขาก็เร่งเร้าจังหวะใส่ สองนิ้วหนาสอดเข้าๆ ออกๆ ตรงนั้นซ้ำๆ จนได้ยินเสียงน่าอาย ความเสียวซ่านแผ่ขยาย ไม่รู้เป็นเพราะชวนกันทำนอกสถานที่ไหม เธอถึงได้ตื่นเต้น แถมยังเสร็จไวขนาดนี้"อย่าเพิ่งเหนื่อยสิ"เสียงทุ้มเย้าแหย่คนที่หอบหายใจ ภายในสมองของเธอขาวโพลนและพล่าเบลอเพราะอารมณ์ที่เพิ่งถูกปลดปล่อยไป ริมฝีปากหยักคลอเคลียที่แก้มใส ถึงพื้นที่ข้างใ
เพี้ย!ตบครั้งแรกด้านซ้ายเพี้ย!ตามด้วยด้านขวาเพื่อย้ำว่าเธอไม่ได้เป็นที่รองมือรองเท้าใคร เธอแต่งออกมาแล้วตอนนี้เป็นคนของตระกูลฝูไม่ใช่คนของตระกูลหลี่อีกต่อไป บุญคุณต้องชดใช้และนางเอกในเรื่องก็ชดใช้ให้หมดแล้ว"กรี้ดดด นี่แกตบฉันเหรอ"ดวงตาที่มองเธอตอนนี้ดูแค้นมาก มือเรียวจับใบหน้าของตัวเองที่ขึ้นปื้นแดง โมโหตัวสั่น ไม่มีใครมาห้าม เพราะไม่อยากมีเอี่ยวไปด้วย"ก็คุณตบฉันก่อน"เธอแก้ต่างให้ตัวเองที่ตอนนี้โดนโยนความผิดให้ คนที่ล้มลงยันตัวเองขึ้นพร้อมหยิบแก้วติดมือมาด้วยอย่างจงใจ จังหวะที่เธอกำลังจะสาดน้ำจากแก้วใส่ ก็มีใครบางคนเข้ามาขวางเข้าซะก่อนซู่!!"หยุดได้แล้ว"เสียงทุ้มตวาดดัง ไม่สนหน้าใคร ใบหน้าหล่อเหลายามนี้เปียกโชกไปหมดเพราะน้ำที่โดนสาดใส่ ดวงตาคมฉายแววไม่พอใจ หน้าของเขายามนี้ดูเคร่งขรึมน่ากลัว"ไม่เป็นไรนะ"น้ำเสียงที่ดุดันเมื่อกี้อ่อนลงเมื่อเอ่ยถามภรรยาที่พอห่างจากสายตา ก็มีพวกแมลงหวี่แมลงวันเข้ามาก่อกวน'อย่าเป็นห่วงนักเลย''ปล่อยให้ผู้หญิงเขาคุยกันบ้าง''จะได้มีสังคมไงเพื่อน'ถึงเขาจะปลีกตัวออกไปคุย แต่ก็พยายามหันมามองภรรยาตลอดว่าอยู่ได้ไหม เพราะนี่เป็นครั้งแรกที่เขาพาเธออกงา
"หัวใจนายมีปัญหาแล้วล่ะ"อู๋ตงฟันธงหลังจากที่ได้ยินสิ่งที่เพื่อนสนิทเล่าให้ฟัง เขากับฝูอี้หานรู้จักกันมานาน พอเห็นเพื่อนพูดด้วยสีหน้าจริงจัง เขาก็อดใจที่จะไม่แกล้งไม่ได้จริงๆ"ฉันว่าแล้วเชียว"พอได้ยินเพื่อนพูดเขาก็ยิ่งมั่นใจ ไอ้อาการแปลกๆ ที่เขาเป็นมันคงเป็นสัญญาณเริ่มต้นของโรคร้าย ตอนแรกเขาคิดเพี
ถึงจะโดนพระเอกนิยายแอบมัดมือตอนแกล้งหลับบ้าง ไล่ให้กลับไปนอนที่ๆ ของตัวเองบ้าง แต่รั่วหยุนซีเวอร์ชั่นดื้อด้านมีหรือจะยอมทำตามคำสั่งง่ายๆ เธอยังคงตีหน้ามึนต่อไป และหาข้ออ้างสารพัดเพื่อที่จะได้เข้าใกล้เขาอีกสักนิดก็ยังดี"วันนี้มันหนาวนะคะ""ถ้าคุณลำบากใจ....""คุณใช้หมอนข้างกั้นก็ได้นี่"สารพัดข้ออ้
"ฉันชอบคุณค่ะ"พูดไปแล้ว...ฉันพูดไปแล้ววววรั่วหยุนซีพึมพำในใจ เธอจะพลิกวิกฤตมาเป็นโอกาสได้ไหม เธอเองก็ไม่แน่ใจ ตอนนี้เธอกำลังลุ้นกับท่าทีของพระเอกในนิยาย รอยยิ้มหวานหยดที่ส่งไปมันต้องทำให้เขาหวั่นไหวไม่มากก็น้อยบ้างล่ะ"....."ไม่มีสัญญาณตอบรับจากอีกฝ่ายให้ชื่นใจ เมื่อกี้เขาได้ยินสิ่งที่เธอพูดไหม
แค่ก!ผู้ชายที่มีมาตรฐานสูงในการวางตัวถึงกับสำลักน้ำที่เพิ่งดื่มเข้าไป เธอสติยังดีอยู่หรือไม่ ทำไมถึงได้กล้าพูดในสิ่งที่ผู้หญิงเขาไม่พูดกัน ดวงตาคมหรี่มองใบหน้าสวยหวาน พลันเกิดคำถามขึ้นในใจว่า'เขาต้องพาเธอไปหาหมอหรือไม่'เพราะข้อตกลงของเขากับเธอคือเมื่ออยู่ต่อหน้าคนอื่นจะต้องไม่ทำให้สงสัย มีพูดคุย

















