เมื่อดาราสาวเกิดใหม่มาเป็นภรรยาของนายทหาร ในยุค 80 พร้อมระบบ のすべてのチャプター: チャプター 61 - チャプター 70

เพราะการตบตีนี้เกิดขึ้นที่ด้านหน้าสำนักงานของผู้พันหลี่ ไม่นานนักเขาก็เดินออกมาพร้อมกับตะโกนเสียงดังหนักแน่น"หยุดนะ!"ซูหย่าฉินปรายตามองเห็นคนกำลังเดินออกมาจากประตูก็แสร้งจับตัวคนใต้ร่างพลิกขึ้นนั่งคร่อมบนตัวเธอแทน เปลี่ยนสถานการณ์ได้เปรียบเป็นเสียเปรียบ ทำให้ภาพที่หลี่กังเห็นนั้นผิดไปจากก่อนหน้านี้อย่างชัดเจน อวี้ซีเหวินกระหยิ่มยิ้มอย่างได้ใจ เดิมทีคิดว่าตนเองกำลังเป็นฝ่ายได้เปรียบง้างมือขึ้นหมายตบคนใต้ร่าง ทว่าฝ่ามือยังไม่ทันสัมผัสถูกใบหน้าของอีกฝ่าย ข้อมือก็ถูกจับยึด ตัวคนถูกกระชาก ถอยหลังห่างออกมา ในขณะที่ซูหย่าฉินก็ขยับตัวลุกขึ้นยืนเช่นกัน"แม่... แม่เจ็บตรงไหนบ้างคะ"เซียวอี้หยาเอ่ยถามเสียงสั่นปนสะอื้นไห้ ใบหน้าอาบไปด้วยน้ำตา ไหล่เล็กสั่นสะท้าน ช่างเป็นภาพที่ชวนให้ผู้คนสงสารได้ในทันทีที่เห็น เว้นเพียงเซียวอี้เหยาที่รู้เท่าทันน้องสาวกับมารดา เพราะความจริงแล้วคนที่ควรถูกถามอาการน่าจะเป็นอวี้ซีเหวินเสียมากกว่า"นี่มันเกิดอะไรขึ้น!"หลี่กังถามเสียงดังก้อง เซียวอี้หยาก็รีบวิ่งไปยังอีกฝ่ายคุกเข่าลงแล้วเอ่ยถามทั้งน้ำตา"คุณลุงผู้พันหลี่ พ่อของหยาหยาจะกลับมาเมื่อไหร่คะ หยาหยากับพี่ชายอย

"อาหารเสร็จแล้ว อาจื่อ เหยาเหยา หยาหยา ล้างมือแล้วมากินข้าวเร็ว"เพราะถึงเวลาของมื้อเย็นแล้ว ซูหย่าฉินจึงจัดอาหารหนึ่งชุดให้เด็กทั้งสามคนได้กินก่อน ในขณะที่เธอและซิ่วจื่อฮั่ว รอการกลับมาของฮั่วโม่เฉิน "แม่คะ น่องไก่นี้อาจื่อเก็บไว้ให้พ่อได้ไหมคะ"ฮั่วโม่จื่อเดินมาหาคนเป็นแม่แล้วเอ่ยบอก สร้างความประทับใจให้ซูหย่าฉินไม่น้อย ผู้ใหญ่จะดีหรือไม่ย่อมสะท้อนผ่านตัวลูกหลาน เช่นเดียวกับลูกหลานจะเลวหรือร้ายย่อมขึ้นอยู่กับการเลี้ยงดูอบรมของคนดูแล"อาจื่อไม่ต้องกังวล ส่วนของพ่อแม่เก็บไว้แล้ว ลูกกินให้มากๆ นะ"ซิ่วจื่อฮั่วบอกลูกสาวเสียงอ่อนโยน เด็กหญิงได้ยินว่ามีส่วนของคนเป็นพ่อแล้วจึงยอมกินน่องไก่ในชามของตนเอง ซูหย่าฉินมองแล้วก็อดที่จะเอ่ยชื่นชมออกมาไม่ได้"อาจื่อช่างเป็นเด็กดีจริงๆ อายุแค่นี้ก็่รู้จักกตัญญูแล้ว""แม่กินน่องไก่ไหมคะ หยาหยาเป็นเด็กดีแบ่งให้แม่เหมือนกันค่ะ"เซียวอี้หยาได้ยินแม่เอ่ยชมพี่สาวจื่อก็รีบคีบน่องไก่ในชามตนเองส่งให้มารดา พร้อมกับเอ่ยเสียงออดอ้อน จนซูหย่าฉินอดที่จะบีบแก้มนุ่มที่เริ่มมีน้ำมีนวลราวกับซาลาเปาขาวของเซียวอี้หยาเบาๆไม่ได้ เรียกเสียงหัวเราะให้กับทุกคนได้ในทันทีไม่น

หลังจากพูดคุยเรื่องการจดสิทธิบัตรก่อตั้งบริษัทกับสวีเจิ้งชุนเสร็จ ซูหย่าฉินก็กลับบ้านพร้อมข้าวของเครื่องใช้อีกเล็กน้อย เพียงแต่สิ่งของเล็กน้อยสำหรับเธอกลับเป็นของที่สิ้นเปลืองสำหรับคนอื่น ยังไม่ทันขนของจากรถขนส่งเสียงของผู้คนก็ดังขึ้น"ใครบางคนมาจากบ้านนอก ไม่เคยเห็นของดีๆ เจออะไรก็ซื้อมาหมด สงสารก็แต่ผู้กองเซียวหลายปีมานี้ทำภารกิจเสี่ยงเป็นเสี่ยงตายมากมาย สุดท้ายกลับถูกคนละโมบไม่รู้จักใช้เงินนำมาสิ้นเปลืองเสียหมด"ซูหยาฉินได้ยินคนพูดวิจารณ์การกระทำของตนก็ยกแขนสองข้างขึ้นกอดอก หมุนตัวก้าวเท้าเตรียมเข้าไปปะทะ ทว่าเมื่อหันมาเห็นเซียวอี้เหยากำมือเล็กแน่น สายตาคมแข็งกร้าวราวกับจะสังหารคนได้เพียงขยับตัว ซูหย่าฉินก็รีบจับแขนเล็กของเขาแล้วพาเข้าบ้านในทันทีพื้นฐานนิสัยตัวร้ายที่ถูกกำหนดนี้ของเขา ช่างง่ายต่อการกระตุ้นจริงๆ"เหยาเหยา นี่ลูกกำลังจะทำอะไร""คนพวกนั้นพูดจาใส่ร้ายแม่ ผมจะไปสั่งสอนมัน""ลูกตัวแค่นี้จะไปสู้คนตัวโตได้อย่างไร""สู้ตรงๆ ไม่ได้ก็ต้องสู้แบบอ้อมๆ"เห็นท่าทางจริงจังพร้อมตีคนของเขาแบบนี้ซูหย่าฉินก็ตระหนักได้ว่าบางทีนี่อาจไม่ใช่เพราะนิสัยที่ถูกกำหนด แต่อาจเกิดจากการกระทำของเธ

เขตพื้นที่ทางใต้นั้นอยู่ห่างไกลจากเขตเมืองเจิ้งไห่นับหลายร้อยกิโลเมตร ดังนั้นแม้จะมีรถทหารอำนวยความสะดวกในการเดินทางด้วยความเร่งด่วน แต่ก็ยังคงต้องหยุดพักที่ เมืองเจียงชุน หนึ่งคืนเพื่อความปลอดภัย"ที่นี่ถึงจะห่างไกลความเจริญ แต่เพราะเป็นเมืองผ่านไปยังเขตพื้นที่ทางใต้ ทำให้มีความครึกครื้นพอตัว หากพี่สะใภ้จะซื้อของใช้เพิ่มเติมก็สามารถจัดหาจากที่นี่ได้เลยครับ"ซูหย่าฉินพยักหน้าตอบรับคำของอีกฝ่าย ก่อนจะเดินตามเขาเข้าไปในโรงแรม โดยเปิดห้องพักแยกออกเป็นสองห้อง"ห้องพักของผมอยู่ฝั่งตรงข้าม หากพี่สะใภ้มีเรื่องเร่งด่วนสามารถเรียกใช้ได้ตลอดเวลาเลยนะครับ"หานเซิ่ง เป็นนายทหารมีหน้าที่เป็นพลขับ คอยรับส่งบรรดาญาติของนายทหารที่ต้องไปอำลากันเป็นครั้งสุดท้าย ครั้งนี้ได้รับมอบหมายให้คุ้มครองภรรยาของผู้กองเซียวเดินทางลงเขตพื้นที่ทางใต้ แน่นอนว่าข้อสำคัญของการคุ้มครองคือเขาต้องรู้จักเว้นระยะจากอีกฝ่าย เพื่อไม่ให้เกิดข้อครหา ดังนั้นคำพูดที่ใช้เจรจาจึงเป็นทางการ และการกระทำก็ห่างเหินมีขอบเขตที่ชัดเจนซูหย่าฉินก้มศีรษะตอบรับอย่างเข้าใจ จากนั้นก็หันมาเปิดประตูห้องทว่าขณะที่กำลังไขประตูเข้าห้องพักสายตาก็ดัน

เมื่อกลับมาถึงห้องซูหย่าฉินก็รีบอาบน้ำล้างเนื้อตัว ก่อนจะค่อยๆ ซุกตัวลงนอนบนเตียงข้างเซียวอี้หยา คิดถึงวันพรุ่งนี้ที่สองเด็กต้องได้พบกับเซียวอี้หยางเป็นครั้งแรก ไม่รู้ว่าเด็กๆ จะมีปฏิกิริยาอย่างไร จะดีใจจนไม่ต้องการเธอหรือไม่ เซียวอี้หยางจะยอมรับในตัวพวกเขาหรือเปล่า ในใจของหญิงสาวเกิดความรู้สึกหวาดกลัวขึ้นมาอย่างไม่อาจหักห้าม ทั้งกังวลว่าเด็กๆ จะไม่ต้องการเธอ ทั้งห่วงใยว่าเซียวอี้หยางจะทำร้ายจิตใจพวกเขา สุดท้ายเพราะคิดมากจนเกินไปจึงนอนไม่หลับ ในตอนเช้าใบหน้าของเธอจึงอิดโรยอย่างชัดเจน"พี่สะใภ้ซู คุณไม่สบายหรือเปล่าครับ"หานเซิ่งเอ่ยถามด้วยความห่วงใย แน่นอนว่าหากหญิงสาวตรงหน้าเกิดปัญหา ตัวเขาที่มีหน้าที่ดูแลเธอย่อมไม่อาจหลบเลี่ยงความผิด"ฉันไม่เป็นไรค่ะ เมื่อคืนนอนไม่ค่อยหลับก็เลยอ่อนเพลียนิดหน่อย"เมื่อได้ฟังเหตุผลจากอีกฝ่าย หานเซิ่งก็พยักหน้ารับด้วยความเข้าใจ จะอย่างไรคนตรงหน้าก็เป็นเพียงสตรีบอบบาง ต้องเข้าไปพัวพันกับภารกิจระดับชาติแบบนั้นจะหวาดวิตกจนนอนไม่หลับก็คงไม่แปลกนัก"พี่สะใภ้ไม่ต้องกังวลนะครับ เมื่อเช้านี้ผู้กองจ้าวให้คนมาส่งข่าวแล้วว่าสามารถจับกุมกลุ่มการค้าอาวุธสงครามได้ทั