All Chapters of เมื่อดาราสาวเกิดใหม่มาเป็นภรรยาของนายทหาร ในยุค 80 พร้อมระบบ: Chapter 51 - Chapter 60

"พบกันอีกแล้วนะคะ คุณหนูฟ่าน!!""รีบไปกันเถอะเดี๋ยวจะไม่ทันรถไฟ"หลี่กังไม่อยากให้มีปัญหาอีกจึงได้เอ่ยบอกให้ทุกคนออกเดินทาง โดยแยกซูหย่าฉินและเด็กๆ ให้ขึ้นรถอีกคันหนึ่งไป ในขณะที่เขานั่งไปกับฟ่านจิงจิงที่ตอนนี้สีหน้าไม่สู้ดีนัก"ฉันรู้ว่าแม่เธอส่งเธอมาทำไม แต่ในฐานะลุงฉันของเตือนเธอว่า ผู้กองเซียวไม่ใช่คนที่เธอควรไปยุ่ง"ฟ่านจิงจิงกำมือแน่น พยายามเก็บอารมณ์ขุ่นเคืองของตนเองเอาไว้ในใจแล้วยิ้มบางอย่างว่าง่ายเชื่อฟัง"ฉันทราบแล้วค่ะ คุณลุงไม่ต้องกังวลนะคะ ต่อไปฉันจะไม่สร้างปัญหาอีก""อืม..."เห็นหลานสาวเข้าใจเช่นนี้หลี่กังก็คลายความกังวลลง เพราะหลี่กังเป็นนายทหารระดับนายพันเพื่อความปลอดภัยจึงได้จองตั๋วรถไฟหนึ่งโบกี้แยกเอาไว้ ดังนั้นการเดินทางครั้งนี้จึงไม่ยากลำบากอย่างที่ซูหย่าฉินกังวล เพียงแต่ให้ทุกอย่างสบายอย่างไรการต้องนั่งๆ นอนๆ อยู่ในรถไฟถึงสองวันสองคืนก็นับเป็นเรื่องที่ทรมานร่างกายมากจริงๆ "จิงจิง ช่วงนี้เธอก็กลับไปพักที่บ้านฟ่านก่อนก็แล้วกันนะ""ค่ะ"บ้านพักที่ค่ายทหารทั้งแออัดและทรุดโทรม แน่นอนว่าหากไม่ใช่เพราะถูกบังคับให้มาตามตื้อเซียวอี้หยางเธอก็คงไม่ย้ายเข้าไปอยู่ ยิ่งตอนนี้เ

หลังจากที่เด็กๆ หลับไปแล้วซูหย่าฉินก็นำเงินทั้งหมดออกมานับ ตอนนี้เธอมีเงินร่วมสี่พันกว่าหยวน ซึ่งนับว่าเป็นจำนวนไม่น้อยแล้ว ดังนั้นการจะพกเงินมากขนาดนี้ติดตัวไปมานับว่าอันตรายอยู่ไม่น้อย ดูเหมือนว่าพรุ่งนี้เธอต้องไปธนาคาร เพื่อทำเรื่องฝากเงินสักครั้งเสียแล้วในวันต่อมาซูหย่าฉินตื่นแต่เช้าตรู่ หลังจากจัดการกับภารกิจของตัวเองตอนเช้าเสร็จก็กำชับเด็กทั้งสองให้อยู่แต่ในห้อง ส่วนตัวเธอจะออกไปสำรวจพื้นที่ในตลาดและซื้ออาหารเช้าเมื่อวานหลังจากที่เข้าไปในระบบเพื่อนำไข่ไก่ออกมาใหัฮั่วโม่จื่อ ซูหย่าฉินก็พบว่าพืชผักบางส่วนของเธอได้เวลาเก็บเกี่ยวแล้ว หากยังไม่เร่งนำออกมาขายก็จะกลายเป็นสูญเปล่าทั้งหมด เพียงแต่ในเมืองเจิ้งไห่ผู้คนส่วนใหญ่หากไม่เป็นญาติพี่น้องของข้าราชการทหารที่ติดตามมา ก็เป็นนักธุรกิจใหญ่ที่อยู่อาศัยมาตั้งแต่ต้นตระกูล ข้าวของที่ขายในตลาดจึงเป็นลักษณะขายปลีกมากกว่าขายส่ง เช่นนี้แล้วพืชผักจำนวนมากในระบบของเธอจะทำอย่างไรดี ซูหย่าฉินคิดอย่างกังวล ก่อนจะเดินไปที่ร้านอาหารเพื่อซื้อมื้อเช้าไปให้เด็กๆ เพียงแต่เดินมาถึงหน้าประตูร้านก็ได้ยินบทสนทนาที่น่าสนใจเสียก่อน"อะไรนะ!! ผักที่สั่งไปมีปั

เมื่อจัดการเรื่องข้อตกลงการร่วมลงทุนค้าขายผักสดเสร็จแล้ว ซูหย่าฉินก็ไปที่ร้านขายสมุนไพรกวงซิน โดยครั้งนี้เธอได้ซื้อรถลากมาหนึ่งคันจากนั้นนำตะกร้าสานห้าใบวางเรียงบนรถลาก คลุมทับด้วยผ้าสีทึบอำพรางตาผู้คน รอจังหวะที่เดินผ่านจุดอับสายตาผู้อื่น เธอก็ปีนขึ้นไปบนรถลาก เปิดระบบเข้าไปเก็บสมุนไพรออกมา"โอว้... สาวน้อย เธอมาแล้ว""ต้องขอโทษด้วยค่ะที่ฉันมาช้ากว่าเวลานัดหมาย พอดีเจอเรื่องนิดหน่อยค่ะ""อั๊ยหยา ช้านิดช้าหน่อยจะเป็นไรไป ร้านกวงซินของฉันยังไงก็ต้องเปิดรอลูกค้าทุกวันอยู่แล้ว รอเธอเพิ่มอีกคนก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่เสียหน่อย ว่าแต่เรื่องสมุนไพรที่เธอบอกฉันไว้ได้มาหรือไม่""อยู่บนรถลากทั้งหมดเลยค่ะ เชิญคุณตรวจสอบก่อนได้เลย"ทันทีที่เถ้าแก่ฉินได้ยินว่าสมุนไพรอยู่ในรถลากก็รีบเดินไปตรวจสอบ เมื่อมือหนาเปิดผ้าคลุมตรวจสอบสมุนไพรดวงตาของชายชราก็เบิกกว้างด้วยความตื่นเต้นยินดี ยังมีเสียงหัวเราะอย่างพึงพอใจดังออกมาให้ได้ยินอีกเป็นระยะๆ ซูหย่าฉินมองดูด้วยความดีใจไม่ต่างกัน คำนวณดูแล้วครั้งนี้เธอต้องได้ค่าขายสมุนไพรไม่ต่ำกว่าห้าพันหยวน นั่นเพราะเธอเก็บสมุนไพรในระบบออกมาจนเกือบหมด ที่คงเหลืออยู่ก็มีเพียงต้นอ

"นี่มัน... ไม่มีอะไรเลยหรือ"เป็นซิ่วจื่อฮั่วที่เอ่ยอออกมาด้วยความตกตะลึง ทั้งที่เป็นบ้านขนาดสองห้องนอน หนึ่งห้องครัว หนึ่งห้องน้ำ และหนึ่งห้องโถงใหญ่ แต่กลับไม่มีแม้แต่ผ้าเช็ดเท้า หรือว่าก่อนหน้านี้เขาส่งเงินกลับไปให้ภรรยาจนหมด จึงไม่มีเงินเหลือแม้แต่จะซื้อผ้าเช็ดเท้าแบบนี้"น้องสะใภ้ เธอช่างโชคดีจริงๆ นี่ผู้กองเซียวคงส่งเงินเดือนกลับไปให้เธอทั้งหมดเลยสินะ ไม่แปลกใจเลยที่เธอกับลูกๆ จะมีชีวิตที่ดีขนาดนี้"ซิ่วจื่อฮั่วพูดพลางมองไปที่เด็กชายหญิงทั้งสองคนด้วยสายตาชื่นชม เนื้อตัวสะอาดสะอ้าน ขาวผ่อง แค่เห็นก็รู้ว่าได้รับสารอาหารอย่างเพียงพอ อีกทั้งเสื้อผ้าที่ใส่ก็เป็นผ้าตัดใหม่แสดงให้เห็นถึงสภาพการเงินที่ไม่ติดขัด แน่นอนว่าด้วยกำลังของผู้หญิงชนบทคนเดียวไม่มีทางเลี้ยงดูลูกทั้งสองและตนเองได้ดีขนาดนี้อย่างแน่นอน ทั้งหมดนี่ต้องเป็นเพราะผู้กองเซียวรักลูกและภรรยาอย่างมาก ยอมอยู่อย่างลำบากเพื่อให้พวกเขาได้สุขสบายซูหย่าฉินสูดลมหายใจเข้าแล้วฝืนยิ้มอย่างจนใจ หากบอกว่าตลอดเวลาเก้าเดือนที่เจ้าของร่างเดิมตั้งครรภ์ และอีกห้าปีที่ต้องเลี้ยงดูลูกแฝดชายหญิง เซียวอี้หยางสามีเฮงซวยไม่เคยแม้แต่จะโผล่หน้าไปให้

เซียวอี้เหยาและเซียวอี้หยายืนรออยู่ที่หน้าสำนักงานพร้อมกับคนบ้านฮั่วไดไม่นานนักก็มีเด็กชายสองคนวิ่งผ่านมา ก่อนจะหยุดที่ด้านหน้าฮั่วโม่จื่อ แล้วใช้มือดึงเปียผมของอีกฝ่ายจนล้มลง"อาจื่อ!"ซิ่วจื่อฮั่วร้องด้วยความตกใจแล้วรีบเข้าประคองบุตรสาวลุกขึ้นในทันที ฮั่วโม่เฉินที่เห็นลูกสาวถูกรังแกซึ่งหน้าก็ขยับตัวเอ่ยถามเอาความกับเด็กทั้งสอง"พวกนายเหตุใดจึงรังแกอาจื่อ""คนอ่อนแอก็ต้องถูกรังแก เรื่องนี้ผิดที่ตรงไหน หากไม่พอใจอย่างนั้นก็ให้เธอเข้ามาตีผมสิ"เพราะรู้ดีว่าฮั่วโม่เฉินไม่กล้าทำร้ายตน เด็กสองคนจึงได้ท้าทายอย่างไม่เกรงกลัว เซียวอี้หยาเห็นพี่สาวคนสวยของตนถูกรังแกแบบนี้ดวงตาเรียวก็แดงก่ำจ้องมองเด็กชายทั้งสองด้วยความไม่พอใจ"พวกนายมันเด็กเกเร ใจร้าย ฉันจะฟ้องแม่ให้จัดการพวกนาย""ฟ้องแม่! ฮ่ะ...ฮะ...ฮ่ะ... ไอ้ลูกขี้ฟ้องว่ะ"เมื่อถูกเด็กทั้งสองเอ่ยต่อล้อต่อเถียงโต้กลับ เซียวอี้หยาก็เม้มริมฝีปากแน่น น้ำตาเอ่อคลอในดวงตาด้วยความไม่พอใจ เซียวอี้เหยาเห็นน้องสาวถูกรังแกก็มองไปรอบๆ เมื่อเห็นไม้ขนาดพอมือก็หมายตาเอาไว้ จากนั้นก็เดินมือเปล่ามาประจันหน้ากับคนทั้งสองแล้วกระซิบเสียงเบาที่ได้ยินเพียงสามคน"เ