All Chapters of เมื่อดาราสาวเกิดใหม่มาเป็นภรรยาของนายทหาร ในยุค 80 พร้อมระบบ: Chapter 81 - Chapter 90

“ที่สำคัญแม้พ่อจะไม่กลับมาหาพวกเราถึงหกปี แต่ความรักของพวกเขาก็ไม่เคยสั่นคลอน การกระทำของคุณลุงผู้กองจ้าวจึงเป็นเรื่องที่ไม่คุ้มค่าที่จะเสี่ยงเลยครับ เพราะถึงไม่มีพ่อคุณก็ไม่ใช่ตัวเลือกคนใหม่ของแม่”คำพูดของเซียวอี้เหยาทำให้จ้าวเฉินอึ้งนิ่งหน้าชาไปครู่หนึ่ง มองเด็กชายตัวเล็กตรงหน้าด้วยความตกตะลึงละคนไม่พอใจ ซูหย่าฉินรีบจับแขนเล็กของเด็กชาย ดึงรั้งคนมาโอบกอดชิดตัว พร้อมกับเอ่ยขอโทษคนตรงหน้า"เหยาเหยา ยังเด็กผู้กองจ้าวอย่าถือสาเลยนะคะ"จ้าวเฉินขบกรามแน่นแล้วแสร้งยิ้มกว้าง ด้วยท่าทีอ่อนโยน “เขาเป็นลูกของคุณผมจะถือสาเขาได้อย่างไรกัน คุณซูไม่ต้องกังวลนะครับ” คำพูดของจ้าวเฉินแม้จะฟังดูเหมือนไม่ถือสา แต่สายตาไม่อาจซ่อนความคิด เซียวอี้หยางที่มองออกจึงขยับตัวก้าวเท้ามาขวางกั้นระหว่างจ้าวเฉินและซูหย่าฉิน"คำพูดของลูกชายผม หากผู้กองจ้าวจะถือสา ผมก็พร้อมรับผิดชอบ"เซียวอี้เหยามองแผ่นหลังกว้างที่ยืนอยู่เบื้องหน้าแล้วเม้มริมฝีปากเล็ก นี่เป็นครั้งแรกที่เขารับรู้ได้ถึงความอบอุ่นที่มีพ่อปกป้องอยู่เบื้องหน้า และแม่ปลอบโยนอยู่เบื้องหลังซูหย่าฉินเห็นสถานการณ์เริ่มตรึงเครียด จึงรีบดึงข้อมือหนาของคนตัวโ

ทันทีที่เซียวอี้หยางอุ้มเด็กทั้งสองหมุนตัวจากไปพร้อมกับซูหย่าฉิน จ้าวเฉินก็ก้าวเท้าแยกออกไปอีกด้านเพื่อยิงสกัดคุ้มกันพวกเขาทั้งสี่คน เสียงปืนยังคงดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง แต่เพราะตอนนี้ท้องฟ้าใกล้มืดเต็มที ทำให้เขามองเห็นเงาของกลุ่มคนร้ายที่ซุ่มยิงมาจากซอกตึกและตรอกซอยได้ไม่ชัดเจนนัก แต่เพราะสัญชาตญาณและการฝึกฝนที่เข้มงวดมาหลายปี ทำให้ทักษะทางการได้ยินและคำนวณทิศทางจากต้นกำเนิดเสียงนั้นแม่นยำไม่ต่างจากการมองเห็นผู้กองหนุ่มชักปืนในมือขึ้นไกพร้อมกับยิงตอบโต้กลับไปทันที ในทุกการยิงของเขาเต็มไปด้วยความแม่นยำและเด็ดขาด ไม่เหมือนกับท่าทีอบอุ่นอันเป็นภาพลักษณ์ภายนอกของเขาเลยสักนิด คิ้วหนาขมวดเข้าหากันแน่นเมื่อประเมินจากฝีแล้วคาดเดาได้ว่าคนร้ายที่มาลอบโจมตีในครั้งนี้ฝีมือไม่ธรรมดา ที่สำคัญไม่ได้มีเพียงสองสามคนเท่านั้นแต่อาจจะมีมากกว่าสิบคนปังๆ! เสียงปืนที่ยิงโจมตีเข้ามาดังขึ้นอีกครั้ง แต่ทิศทางครั้งนี้กลับมาจากทางขวา จ้าวเฉินหมุนตัวเปลี่ยนทิศที่กำบังแล้วยิงสวนกลับไปในทันที แต่เพราะการหมุนตัวออกจากที่กำบังเดิมเพื่อโต้กลับนี้ จึงทำให้เกิดช่องโหว่ทางด้านซ้าย เสียงปืนอีกนัดก็ดังขึ้นมาในทันที ปังๆ!

"หย่าฉิน เหยาเหยา หยาหยา เป็นอย่างไรบ้าง บาดเจ็บตรงไหนไหม"เซียวอี้หยางวิ่งไปหาคนทั้งสามแล้วเอ่ยถามอย่างร้อนใจ พลางคุกเข่าลงจับเด็กๆ หมุนตัวไปมาเพื่อสำรวจหาร่องรอยการบาดเจ็บ"หยาหยา ไม่เป็นไรค่ะ แต่ว่ามือของพี่ชายเจ็บ ฮือ... หลังของแม่ก็ถูกพวกมันตีด้วยค่ะ ฮือ..."เซียวอี้หยาพูดไปพลางร้องไห้ไปพลาง เพราะต้องการทิ้งร่องรอยไว้ให้พ่อตามมาช่วย พี่ชายของเธอจึงใช้เข็มกลัดปักเสื้อกดปักปลายเข็มทิ่มลงบนฝ่ามือ เพื่อทิ้งหยดเลือดบอกทางเอาไว้ ทว่าทำได้เพียงครึ่งทางก็ถูกจับได้ ไม่เพียงเข็มกลัดที่แม่ซื้อให้ถูกโยนทิ้งไปอย่างไม่ไยดี คนพวกนั้นยังใช้ไม้ตีพี่ชายของเธออีกด้วย ทว่าแม่กลับเข้ามารับแทน คิดถึงภาพฝ่ามือที่อาบเลือดของพี่ชายและแม่ที่ถูกไม้ตีบนแผ่นหลังถึงสามครั้งติด เซียวอี้หยาก็ร้องไห้มากขึ้นกว่าเดิม"พี่ไม่เป็นไร แค่แผลเล็กๆ เอง หยาหยาอย่าร้องไห้ไปเลย"ยังคงเป็นเซียวอี้เหยาที่เอ่ยปลอบโยนน้องสาวด้วยน้ำเสียงอบอุ่น ในขณะที่เซียวอี้หยางรีบเข้ามาดูบาดแผลของเด็กชายด้วยสีหน้าห่วงใย"คุณชุ่ย คุณมีอุปกรณ์ทำแผลมาไหม ช่วยจัดการให้ลูกผมที"เซียวอี้หยางเอ่ยบอกด้วยเสียงร้อนรน ในขณะที่มือหนายังคงจับมือเล็กเอาไว้

"ช่างเถอะค่ะ ยังไงซะเรื่องมันก็ผ่านมาแล้ว ฉันเองก็ทำตัวไม่เหมาะสมกับคุณก่อน คุณจะไม่สนใจพวกเราแม่ลูกก็ไม่ผิด"เมื่อได้ยินหญิงสาวเอ่ยออกมาเช่นนี้ในใจของเซียวอี้หยางก็รู้สึกถึงความไม่ถูกต้อง"ซูหย่าฉิน ฉันเป็นลูกผู้ชายเต็มตัว มีความรับผิดชอบมากพอ หากเธอเขียนจดหมายมาแจ้งฉันสักฉบับ ฉันจะไม่ไยดีพวกเขาได้อย่างไร"รวมถึงจะปล่อยปละละเลยเธอถึงหกปีได้ยังไง หากแต่คำพูดประโยคนี้ของเขากลับทำให้ซูหย่าฉินขมวดคิ้วเล็ก หันมาจดจ้องเขานิ่ง"คุณหมายความว่ายังไง หกปีมานี้ฉันเขียนจดหมายส่งถึงคุณแทบทุกวัน ไม่มีฉบับไหนที่ไม่บอกกล่าวเรื่องลูกๆเลย""เขียนจดหมายส่งถึงฉันแทบทุกวัน ซูหย่าฉิน... เธอเห็นฉันเป็นคนโง่หรือไง เรื่องแบบนี้หากจะโกหกก็ให้แนบเนียนหน่อย หกปีมานี้ฉันไม่เคยได้รับจดหมายจากเธอเลยสักฉบับเดียว แม้แต่จดหมายของฉันเธอก็ไม่เคยตอบ"และเพราะเหตุนี้เซียวอี้หยางจึงเข้าใจว่าซูหย่าฉินปีนขึ้นเตียงเขาก็เพียงเพราะต้องการเงินเลี้ยงดูจากเขา ดังนั้นนอกจากทำหน้าที่ส่งเงินไปให้เธอแล้วชายหนุ่มจึงไม่เคยกลับไปหาเธออีกเลยซูหย่าฉินขมวดคิ้วเรียวเข้าหากันมากขึ้นแม้เรื่องเหล่านี้เธอจะไม่ได้เป็นคนลงมือทำเอง แต่ความทรงจำขอ

"ผู้กองเซียว"เสียงเรียกจากด้านหลังทำให้เซียวอี้หยางที่กำลังเดินออกจากสำนักงานของผู้พันหลี่ชะงักเท้าหันกลับไปมอง เมื่อพบว่าเป็นฮั่วโม่เฉินก็ถอนหายใจยาวด้วยความเสียดาย ความจริงแล้วนายทหารคนนี้มีฝีมือโดดเด่นไม่น้อย แต่เพราะโชคชะตาไม่เข้าข้าง ลูกสาวของเขาป่วยบ่อยส่งผลให้สภาวะจิตใจไม่มั่นคง ทางผู้ใหญ่จึงไม่อาจมอบภารกิจสำคัญให้เขา หน้าที่การงานจึงไม่ก้าวหน้า"นายทหารฮั่วเป็นอย่างไรบ้าง""ผมสบายดีครับ ได้ยินว่าผู้กองเพิ่งกลับมาจากทำภารกิจ เป็นยังไงบ้างครับ มีอะไรให้ผมช่วยไหม""ไม่มี อ่อ... ลูกสาวนายใกล้เปิดเทอมแล้วใช่ไหม เงินนี่ถือว่าฉันให้อาจื่อนะ"ฮั่วโม่เฉินมองเงินหนึ่งร้อยหยวนที่อีกฝ่ายหยิบยื่นให้แล้วตื้นตันในอก หลายปีที่ใช้ชีวิตในค่ายทหารแห่งนี้ ผู้คนรังเกียจที่เขาเป็นเพียงนายทหารชั้นผู้น้อย มีภรรยายากจน มีลูกสาวอ่อนแอ หากไม่หลีกเลี่ยงก็รังแก มีเพียงคนตรงหน้าที่คอยช่วยเหลืออย่างจริงใจ"ขอบคุณครับผู้กอง แต่ผม...""ไม่เป็นไร ไม่ต้องขอบคุณฉันไปก่อนนะ"ฮั่วโม่เฉินยังพูดไม่ทันจบประโยคคนตรงหน้าก็ตัดบทจบแล้วรีบวิ่งจากไป ราวกับมีภารกิจเร่งด่วน ดวงตาคมมองเงินหนึ่งร้อยหยวนในมืออีกครั้ง ครอบครัวขอ