All Chapters of เมื่อดาราสาวเกิดใหม่มาเป็นภรรยาของนายทหาร ในยุค 80 พร้อมระบบ: Chapter 41 - Chapter 50

  "พวกเราจะไปกับแม่ครับ"ก็แค่ผู้ชายไร้ความรับผิดชอบคนหนึ่ง ได้พบหน้ากันก็ดี พวกเขาจะได้ใช้โอกาสนี้ให้มารดาหย่าขาดจากอีกฝ่ายให้สิ้นเรื่องเสียเลย"ใช่ค่ะ แม่สัญญากับหยาหยาแล้วว่าจะไม่ทอดทิ้งหยาหยากับพี่ชาย หยาหยากับพี่ชายก็จะไม่ทอดทิ้งแม่ค่ะ"ท่าทีที่หนักแน่นของเด็กชาย และคำพูดที่มั่นคงของเด็กหญิง ทำให้หัวใจของซูหย่าฉินรู้สึกอกอุ่น ดึงรั้งเด็กทั้งสองเข้ามาโอบกอดด้วยความรู้สึกเต็มตื้นในอก"ได้! พวกเราไปด้วยกัน"หลังจากที่พูดคุยกับเด็กๆ อย่างชัดเจนแล้ว ซูหย่าฉินก็มานั่งทบทวนวางแผนชีวิตของตนเอง แม้ว่าต่อจากนี้เป็นระยะเวลาสามเดือนเธอกับเด็กๆ จะไม่ได้อยู่ที่นี่แล้ว แต่ในอนาคตก็ยังคงต้องกลับมา บ้านอาจจะยังไม่ซ่อมแซมได้ แต่เรื่องปลูกพืชทำไร่ยังคงต้องงจัดการต่อ หากลงเมล็ดพันธุ์ในช่วงนี้ อีกสามเดือนข้างหน้าก็จะเก็บเกี่ยวได้พอดี ถึงตอนนี้เธอเอาผลผลิตในระบบออกมาผสมขายไปด้วยก็จะไม่มีใครสงสัยอีกเพียงแต่ก่อนหน้านี้ซูหย่าฉินไม่สนใจเรื่องผลผลิตที่จะได้จากการเพาะปลูกในครั้งนี้ และเธอคิดจะดูแลพืชผลเหล่านั้นด้วยต

"จริงหรือคะ น้าจิ้งจิ้งใจดีที่สุดเลย"ซูหย่าฉินฟังบทสนทนาของเซียวอี้หยากับหม่าเสวี่ยนจิ้งแล้วในดวงตาก็ร้อนผ่าว อายุเพียงห้าขวบก็รู้จักกตัญญูแล้ว ช่างเป็นเด็กที่น่ารักจริงๆ ซูหย่าฉินกะพริบตาไล่ไอร้อนนัยตาก่อนจะเดินเข้าไปในบ้าน คนทั้งสี่เห็นหญิงสาวกลับบ้านมาเร็วกว่าทุกครั้งก็ยกยิ้มกว้างด้วยความยินดี"พี่สาวทำไมวันนี้กลับบ้านเร็วจังครับ มีเรื่องอะไรรึเปล่า"หม่ากั๋วหมิงเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงกังวล หม่าเสวี่ยนจิ้งเองก็วางมือจากการเย็บผ้าแล้วเดินออกมาพร้อมกับเซียวอี้หยาด้วยความร้อนใจเช่นกัน"เรื่องน่ะมี แต่เป็นเรื่องดี"พูดจบซูหย่าฉินก็ส่งกระดาษใบหนึ่งให้กับหม่าเสวี่ยนจิ้งพร้อมรอยยิ้ม หญิงสาวรับไปเปิดออกดูแล้วดวงตาก็พลันเบิกกว้าง น้ำตาคลอ"นี่คือ...""ใบสั่งซื้อชุด""พี่สาวซู นี่หมายความว่าชุดที่ฉันออกแบบ ตัดเย็บขายได้จริงๆ หรือคะ""ขายได้สิ ได้ตั้ง... สิบห้าหยวนเชียวนะ"หม่าเสวี่ยนจิ้งพลันน้ำตาไหลอาบแก้ม โผเข้ามากอดคนตรงหน้าด้วยความดีใจระคนซาบซึ้ง เมื่อวานตอนที่ซูหย่าฉินเห็นชุดที่เธอออกแบบตัดเย็บก็บอกว่าสวยมาก และต้องขายได้แน่ๆ เดิมทีหม่าเสวี่ยนจิ้งไม่เชื่อ เพราะตั้งแต่เล็กรู้เพียงว่า เมื่อเก

"แม่คะ พวกเราต้องไปอยู่บ้านพ่อจริงๆ หรือคะ"เซียวอี้หยาเอ่ยถาม ในขณะที่กำลังเดินเท้าเข้าเมืองพร้อมกับแม่และพี่ชาย ซูหย่าฉินที่ลากรถเข็นไว้ด้านหลังก็พยักหน้าแทนคำตอบ"อย่างนั้นแม่เอารถเข็นเปล่านี่มาทำไมหรือครับ""พวกเราจะไม่อยู่แล้วแม่ก็เลยอยากเอาของไปฝากคนสักหน่อย"เพราะรู้ดีว่ารั่วยี่ฝานมีชีวิตที่ไม่ดีนัก ดังนั้นเพื่อช่วยเหลืออีกฝ่ายก่อนจากกันเธอจึงตั้งใจจะส่งผักป่าชุดสุดท้ายนี้ให้หญิงสาวซูหย่าฉินพาเด็กทั้งสองคนมาหยุดอยู่ที่เบื้องหน้าอาคารหลังหนึ่งซึ่งเป็นที่พักของผู้พันหลี่กัง นายทหารที่หน้าประตูจดจำเธอได้ว่าเป็นสหายของผู้กองจ้าวเฉินจึงได้วิ่งไปแจ้งเขา ดังนั้นซูหย่าฉินยังไม่ทันแจ้งความประสงค์ว่าจะมาพบผู้พันหลี่กัง ผู้กองจ้าวเฉินก็วิ่งออกมาหาเธอเสียก่อน"คุณซู คุณมาหาผม... เอ่อ... มาได้ยังไงครับ""ฉันมาหาผู้พันหลี่ค่ะ แต่ว่าตอนนี้ยังมีเรื่องต้องไปจัดการก่อน อยากจะฝากเด็กๆ ไว้สักครู่ได้ไหมคะ""ได้ครับ ผมจะดูแลพวกเขาอย่างดี เหมือนลูกของผมเลย""พ่อผมยังไม่ตายครับ"เซียวอี้เหยาพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่สีหน้าจริงจัง ซูหย่าฉินเกรงว่าคำพูดของเขาจะทำให้ผู้กองหนุ่มไม่สบายใจก็รีบส่งสายตาห้ามป

ซูหย่าฉินกลับมาที่บ้านพักของผู้พันหลี่กังก็เห็นลูกทั้งสองคนของตนเองนั่งอยู่ที่หน้าประตู ไม่ใช่ว่าก่อนหน้านี้ผู้กองจ้าวเฉินรับปากจะดูแลพวกเขาให้เธอหรอกหรือ เหตุใดจึงตอนนี้เด็กทั้งสองจึงได้นั่งอยู่ที่หน้าประตูเช่นนี้กัน"เหยาเหยา หยาหยา"ทันทีที่ได้ยินเสียงของมารดา เด็กทั้งสองก็ลุกขึ้นวิ่งมากอดเอวอีกฝ่ายในทันที ซูหย่าฉินขมวดคิ้วเรียวด้วยความสงสัย เซียวอี้หยาเข้ามาโอบกอดเธอนับเป็นเรื่องที่ปกติ แต่กับเซียวอี้เหยานั้นนับว่าเป็นการกระทำที่ผิดปกติ ซูหย่าฉินขยับย่อตัวลงนั่งให้สายตาอยู่ในระดับเดียวกับเด็กน้อย จากนั้นก็จับมือเล็กของทั้งสองคนมากอบกุมหมายเอ่ยถามหาสาเหตุ ทว่ายามที่เห็นข้อมือเล็กของพวกเขามีรอยแดงช้ำ เธอก็คาดเดาสถานการณ์ได้ในทันที ดวงตาที่อ่อนโยน ห่วงใย เปลี่ยนเป็นแข็งกร้าว โกรธเคือง หากแต่ขณะที่คิดจะขยับตัวลุกขึ้นไปเอาถามความคนที่กล้าทำร้ายเด็กทั้งสอง มือเล็กๆ ของเซียวอี้หยาก็รั้งเธอเอาไว้"พี่ชายจัดการเรียบร้อยแล้วค่ะแม่"จัดการ เซียวอี้เหยาอายุเพียงห้าขวบ จะจัดการเรื่องราวเช่นนี้ได้อย่างไรกัน ทว่ายามที่เปิดซองสีน้ำตาลที่มือเล็กยื่นมาให้ออกดู ดวงตาที่แข็งกร้าวด้วยความโกรธเคือง ก็เป

"ชดเชยก็ชดเชยสิ จะเอาเท่าไหร่ว่ามาเลย""หนึ่งพันหยวน"น้ำเสียงเข้มเด็ดขาดของเด็กชายที่เอ่ยออกมาไม่เพียงทำให้ฟ่านจิงจิงตกใจ แม้แต่สองผู้กองก็เบิกตากว้าง หันมามองเขาด้วยความตกตะลึง "หนึ่งพันหยวน!! ไอ้เด็กไร้คนอบรม แกรู้ไหมว่าเงินหนึ่งพันหยวนมีค่ามากแค่ไหน อย่าว่าแต่ตีเลยต่อให้เอาน้องสาวแกไปขายสามร้อยหยวนก็ยังไม่แน่ใจเลยว่าจะมีคนซื้อไหม"เซียวอี้เหยาขบกรามแน่น ดูถูกเขา ด่าทอเขา ตบตีเขา ตัวเขาไม่เคยว่า แต่เซียวอี้หยาคือน้องสาวของเขา คือคนที่มีค่าที่สุดในชีวิตของเขา อย่าว่าแต่พันหยวนเลย ต่อให้เป็นหมื่นหยวนเขาก็ไม่มีทางยอมขายน้องสาว เซียวอี้หยางเห็นเด็กๆ ถูกรังแกก็รู้สึกไม่พอใจ ยกมือข้างที่บาดเจ็บขึ้นมา"เช่นนั้นคุณหนูฟ่านคิดว่ามือข้างนี้ของผมมีค่าเท่าไหร่" น้ำเสียงที่เอ่ยเยือกเย็น ทุ้มต่ำเต็มไปด้วยอำนาจ จนลมหายใจของฟ่านจิงจิงถึงกับสะดุด"ได้... ฉันจ่าย หนึ่งพันหยวน ก็หนึ่งพันหยวน"เซียวอี้หยางก้มหน้าลงถอนหายใจยาว ยกมุมปากขึ้นแล้วส่ายหน้าไปมา หลุบตาลงต่ำหนึ่งครั้ง ก่อนจะตวัดขึ้นมองฟ่านจิงจิงด้วยสายตาคมดุดัน"สองพันหยวน หากขาดแม้แต่หยวนเดียว เรื่องนี้ผมจะไปถามเอาความกับตระกูลฟ่านอย่างแน่นอ