All Chapters of ปริศนาชะตาชายารัก: Chapter 221 - Chapter 230

เมื่อได้ยินข้อกล่าวหาอันเหลวไหลคลาดเคลื่อนจากความเป็นจริงเช่นนั้น หลี่ตงที่กำลังใช้ลมปราณสายฟ้าต้านทานก้ามหนาของแมงป่องยักษ์อยู่ถึงกับหน้ามืดตามัวด้วยความโมโห ใบหน้าของเขาขึ้นสีแดงก่ำ ขบฟันจนแทบแหลกคามือ เส้นเลือดบนขมับปูดโปนขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด ตั้งแต่เกิดมาในยุทธภพจนได้เป็นถึงศิษย์สายตรงของสำนักใหญ่ ยังไม่เคยมีใครกล้าชี้หน้ากล่าวหาว่าเขาเป็นพวกโจรป่าหน้าเลือดหรือคนเลี้ยงสัตว์อสูรมาก่อน ซ้ำร้ายยามนี้สถานการณ์รอบข้างยังบีบคั้นจนไม่มีเวลาให้เขาได้อธิบายยืดยาวปลายหางสีม่วงคล้ำตวัดฉับผ่านหน้าของอาฟงไปเพียงไม่กี่ชิ่ว แรงอัดของพิษร้ายทำเอาพื้นดินบริเวณนั้นเปลี่ยนเป็นสีดำและส่งกลิ่นเหม็นไหม้ หลี่ตงรู้ดีว่าหากยังมัวแต่ทิฐิและปะทะคารมกันอยู่ตรงนี้ ฝ่ายที่จะพังพินาศย่อมเป็นพวกของเขาเอง เพราะองครักษ์ของชายชุดฟ้าผู้นั้นเก่งกาจเกินไป พวกนั้นสามารถปักหลักสู้ได้อีกนาน แต่คนของเขาเริ่มจะหมดแรงรับมือกับไอพิษที่หนาแน่นขึ้นทุกทีแล้ว“วาจาเหลวไหลสิ้นดี พวกข้ามิใช่โจรป่าต่ำช้า และมิได้เลี้ยงสัตว์อสูรหน้าขนพวกนี้ไว้” หลี่ตงตะโกนลั่นด้วยความเดือดดาล พลางซัดฝ่ามือสายฟ้าเข้าใส่กลางลำตัวของแมงป่องหินตัวหนึ่

“อาเล่อ อาจวี๋ อย่ามัวแต่ตระหนก รีบไปช่วยจอมยุทธ์หลี่เปิดทางเร็วเข้า” มู่หย่งฉีตะโกนสั่งการด้วยน้ำเสียงที่ดูตื่นตระหนกเกินจริง “หากพวกเราตายที่นี่ เงินทองที่ขนมาจากเมืองหลวงย่อมไร้ความหมาย! รีบลงมือเข้า!”“รับทราบขอรับ!” หวงเชียนเล่อและหูจวี๋ขานรับคำ พลางทะยานร่างตัดหน้าพวกหลี่ตงขึ้นไปเผชิญหน้ากับนางพญาแมงป่องยักษ์ทันที“พวกเจ้าจะบ้าหรืออย่างไร! นั่นมันนางพญาแมงป่องนะ พุ่งเข้าไปตรง ๆ เช่นนั้นก็มีแต่จะไปตาย” หลี่ตงร้องห้ามด้วยความตกใจ ทว่าภาพเบื้องหน้ากลับทำให้คำพูดของเขาต้องกลืนลงคอไปในทันทีหวงเชียนเล่อรวบรวมลมปราณหนาแน่นจนกระบี่หนักในมือเปล่งแสงสีเงินสว่างจ้า เขาตวัดกระบี่ออกไปเป็นคลื่นพลังรูปจันทร์เสี้ยวขนาดมหึมา พุ่งเข้าปะทะกับไอพิษสีม่วงเข้มที่นางพญาแมงป่องพ่นออกมาจนเกิดเสียงระเบิดดังสนั่นเลื่อนลั่น แรงอัดอากาศอันมหาศาลสลายพิษร้ายจนกลายเป็นจุณไปสิ้น ขณะเดียวกัน หูจวี๋ก็ใช้ความคล่องตัวเคลื่อนไหวประดุจสายลม พุ่งเข้าขนาบข้างแล้วใช้ออกด้วยเพลงดาบอันรวดเร็ว ฟันเข้าใส่ดวงตาสีแดงฉานบนหลังของมันแตกกระจายไปหลายสิบดวงในพริบตา“โฮก!” นางพญาแมงป่องกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด หางมหึมาของมันสะบัดว

สายลมยามบ่ายแก่พัดกรรโชกผ่านยอดไม้สูงชันของป่าทมิฬ ส่งเสียงหวีดหวิวชวนให้ผู้เดินทางรู้สึกยะเยือกไปถึงกระดูก แม้จะหลุดพ้นจากเขตหินกลืนวิญญาณอันเป็นรังของนางพญาแมงป่องยักษ์มาได้แล้ว แต่บรรยากาศโดยรอบก็มิได้น่าไว้วางใจขึ้นเลยแม้แต่น้อย หมู่มวลพฤกษาในแถบนี้หนาทึบเสียจนแสงอาทิตย์แทบจะส่องลงมาไม่ถึงพื้นดิน เบื้องล่างเต็มไปด้วยรากไม้ขรุขระและไอชื้นแฉะที่โชยกลิ่นอับชื้นอยู่ตลอดเวลาขบวนเดินทางบกของมู่หย่งฉีเคลื่อนที่ตามหลังกลุ่มศิษย์สำนักอัสนีเมฆาไปอย่างเงียบเชียบ เสียงกีบเท้าม้าศึกกระทบพื้นดินปนเปไปกับเสียงฝีเท้าของเหล่ายอดฝีมือที่เดินเท้าอย่างมั่นคง บรรยากาศระหว่างคนทั้งสองกลุ่มเต็มไปด้วยความตึงเครียดที่แปลกประหลาด ฝ่ายศิษย์สำนักอัสนีเมฆาสามคนที่เดินรั้งท้ายคอยลอบชำเลืองมองหวงเชียนเล่อและหูจวี๋อยู่เป็นระยะ แววตาของพวกเขาเต็มไปด้วยความยำเกรงในพลังฝีมืออันน่าดุร้ายที่เพิ่งประจักษ์แก่สายตา ทว่าในขณะเดียวกันก็ยังคงมีความหวาดระแวง สายตาคอยจับจ้องอยู่มิห่างขณะที่หลี่ตงซึ่งเดินนำอยู่หัวขบวนกลับมีความคิดที่ซับซ้อนกว่านั้น ชายหนุ่มผู้เป็นศิษย์สายตรงลอบประเมินสถานการณ์ในใจอยู่ตลอดเวลา ระยะทางจากชายป

ภายในเขตพื้นที่ส่วนตัวของรองเจ้าสำนักอัสนีเมฆาอันเคยเงียบสงบ บัดนี้กลับอบอวลไปด้วยกระแสความเคลื่อนไหวที่ชวนให้ผู้คนรู้สึกอึดอัดใจ แสงแดดยามบ่ายเริ่มคล้อยต่ำ ทอดเงายาวสายหนึ่งผ่านบานหน้าต่างไม้แกะสลักเข้ามายังห้องพักเล็กข้างห้องทำงานของเซี่ยมู่หยาง หลิวรุ่ยหลินที่สวมบทบาทเป็นเจินเจิน สตรีที่ไร้ที่พึ่งเพราะถูกสามีทำร้ายจนตกหน้าผา กำลังใช้ผ้าสะอาดเช็ดถูเครื่องเรือนอย่างประณีตและเชื่องช้า ท่วงท่าของนางดูเรียบร้อยนุ่มนวลไร้ที่ติประดุจสาวใช้ผู้รู้ความ ทว่าในแววตาคู่สวยกลับนิ่งสนิทลึกล้ำราวกับกำลังจมดิ่งอยู่ในห้วงความคิดของตนเองนับตั้งแต่ก้าวเข้ามาอยู่ในเรือนแห่งนี้ในฐานะสาวใช้ข้างห้อง หูของนางไม่เคยว่างเว้นจากเสียงกระซิบกระซาบเลยแม้แต่ยามเดียว“เจ้าได้ยินเรื่องที่เรือนพักของท่านเจ้าสำนักเมื่อครู่หรือไม่” เสียงแผ่วเบาของศิษย์รับใช้สองคนที่กำลังช่วยกันขนย้ายถังน้ำผ่านหน้าเรือนพักดังแว่วเข้ามาตามสายลม แม้พวกนางจะพยายามลดเสียงให้ต่ำที่สุด แต่สำหรับหลิวรุ่ยหลินที่มีประสาทสัมผัสอันเฉียบคมย่อมสามารถจับใจความได้อย่างชัดเจน“ได้ยินสิ เรื่องใหญ่โตถึงเพียงนั้นใครบ้างจะไม่รู้ ข่าวว่าท่านเจ้าสำนักโกรธจ

เซี่ยมู่หยางที่นั่งทอดสายตาออกไปนอกหน้าต่างพลันได้สติ เขาสะบัดหน้ากลับมามองสตรีตรงหน้า สายตาคมกริบกวาดมองจอกเหล้าในมือนางอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยื่นมือหนาไปรับมาแล้วกระดกพรวดเดียวจนหมดจอก ความร้อนแรงของสุราข้าวหมักแผ่ซ่านลงไปในลำคอ ช่วยขับไล่ความอึดอัดที่สุมอยู่ในอกของเขาไปได้เปราะหนึ่ง ชายหนุ่มกระแทกจอกเหล้าลงบนโต๊ะเบา ๆ พลางพ่นลมหายใจออกมายาวเหยียด ใบหน้าคร้ามแดดเริ่มปรากฏรอยแดงจาง ๆ จากฤทธิ์แอลกอฮอล์ที่วิ่งพล่านในกระแสเลือด“รสชาติดี อุ่นได้พอดิบพอดีนัก” เขาประเมินเสียงทุ้ม แววตาที่เคยเคร่งเครียดดุดันเริ่มผ่อนคลายลงเล็กน้อยด้วยฤทธิ์ของน้ำเมาที่ซึมลึกเข้าสู่ร่างกาย“หากท่านเซี่ยชอบ ผู้น้อยจะรินให้อีกเจ้าค่ะ” หลิวรุ่ยหลินรีบขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด มือบางจับกาเหล้ารินเติมให้ทันทีโดยไม่ปล่อยให้จอกว่าง นางลอบสังเกตแววตาและสีหน้าของเขาอย่างละเอียด สมองอันชาญฉลาดขยับหมุนวนเพื่อหาคำพูดที่ดูเป็นธรรมชาติที่สุดในการเปิดปากบุรุษผู้นี้ โดยไม่ให้เขารู้สึกตัวว่ากำลังถูกซักฟอก“ผู้น้อยเป็นเพียงสตรีโง่งม ไม่รู้ความในยุทธภพ...” นางเริ่มเปิดประเด็นด้วยเสียงเศร้าสร้อย แสร้งทำเป็นก้มหน้ามองปลายนิ้วตัวเอง