All Chapters of ปริศนาชะตาชายารัก: Chapter 171 - Chapter 180

บรรยากาศภายในห้องเงียบสนิทลงชั่วขณะ มู่หย่งฉีจ้องมองสตรีที่คุกเข่าปิดหน้าร้องไห้อยู่แทบเท้าด้วยแววตาที่สั่นคลอน โทสะที่เคยมีดูเหมือนจะถูกหยาดน้ำตาและคำตัดพ้อของนางชะล้างไปจนเกือบหมดสิ้น ทว่าในขณะที่เขากำลังจะขยับกายเข้าไปหาพยุงนางขึ้นมานั้นเอง...ทางด้านนอกประตู เฉินรุ่ยที่ยืนสงบนิ่งคอยสังเกตการณ์อยู่ตลอดกลับขมวดคิ้วแน่น แววตาขององครักษ์คู่ใจฉายแววกังวลเมื่อสัมผัสได้ว่านายเหนือหัวของตนกำลังจะเสียทีให้แก่เล่ห์กลสตรีอีกครั้ง เขาไม่อาจปล่อยให้ความใจอ่อนเพียงชั่ววูบกลายเป็นช่องว่างให้ศัตรูฉวยโอกาสได้ จึงตัดสินใจเอ่ยขัดจังหวะขึ้นด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึมหวังเรียกสติมู่หย่งฉีให้กลับคืนมา“ท่านอ๋องพ่ะย่ะค่ะ... กระหม่อมคิดว่าอย่าเพิ่งทรงด่วนสรุปจากเพียงคำกล่าวของสตรีผู้นี้เลยพ่ะย่ะค่ะ บางทีเรื่องที่จวนเจิ้นหนิงโหวแสร้งทำเป็นถูกลดขั้นไปฉางซาถึงเจ็ดปี อาจจะเป็นการซุ่มสะสมกำลังเพื่อรอวันล้างแค้นก็ได้ ตอนองค์ชายใหญ่ก่อเรื่องหมายชิงบัลลังก์จากฝ่าบาทตอนขึ้นครองราชย์ในปีนั้น จวนเจิ้นหนิงโหวแม้จะบอกว่าจงรักภักดี ทว่ากลับไม่ได้ออกแรงอะไรมากมาย พวกเขาแค่ปิดประตูจวน อยู่อย่างสงบ ทำตัวเป็นขุนนางฝ่ายบุ๊นทั่วไ

สี่วันผ่านไปนับตั้งแต่เหตุการณ์นองเลือดในงานเลี้ยง บรรยากาศภายในจวนเว่ยอ๋องอึมครึมจนน่าใจหาย เหล่านางกำนัลและขันทีต่างก้มหน้าก้มตาทำงานด้วยความหวาดระแวง ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง ด้วยเกรงว่าจะไปสะกิดโทสะของนายเหนือหัวที่พุ่งสูงขึ้นทุกขณะมู่หย่งฉีในเวลานี้ไม่อาจครองภาพลักษณ์ท่านอ๋องเสเพลผู้รักสำราญได้อีก ใบหน้าเขาบึ้งตึงเย็นชา แววตาฉายความหงุดหวั่นฟุ้งซ่าน ตลอดหลายวันที่ผ่านมาเขาขังตัวเองอยู่ในห้องทำงานเพื่อตรวจสอบบัญชีรายชื่อขุนนางที่ติดต่อกับจวนเจิ้นหนิงโหวอย่างละเอียดลำพัง ทั้งยังขอให้ ‘มู่เลี่ยงหรง’ พระเชษฐาผู้ทำหน้าที่เป็นหมาเฝ้าบัลลังก์ ช่วยส่งหน่วยลับเข้าตรวจสอบข้อมูลเชิงลึกย้อนหลังไปนับสิบปีเพื่อยืนยันอีกแรงความรู้สึก ‘เสียหน้า’ ปะทุอยู่ในอกทุกครั้งที่เขานึกถึงภาพคุณหนูสี่ผู้เขลาเบาปัญญา เขาที่หลอกคนทั้งใต้หล้ากลับถูกสตรีเพียงนางเดียวตบตาจนอยู่หมัด มู่หย่งฉีโกรธตัวเองที่ชะล่าใจหลงเชื่อภาพลักษณ์ไร้เดียงสานั่นจนไม่ได้ตรวจสอบประวัติของนางอย่างถี่ถ้วนตั้งแต่แรกทว่าที่น่าแปลกใจที่สุดกลับเป็นความเคลื่อนไหวภายในเรือนเหมยฮวา เรือนที่เคยคึกคักกลับเงียบเชียบเสียจนผิดปกติ หลิวรุ่ยหลินยอม

กัวรั่วชิงหันกลับมากุมมือหลิวรุ่ยหลินไว้แน่น แววตาดุดันเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นอ่อนโยนลงทันตาเมื่อสบประสานสายตากับสหาย“น้ำชาเย็นชืดเช่นนั้นอย่าได้ดื่มเลยเจินเจิน รอประเดี๋ยวเถิด พวกสุนัขรับใช้พวกนั้นคงรีบไปจัดการให้แล้ว”นางเปิดตะกร้าที่บรรจุอาหารและขนมออกมา ทว่าชั้นล่างสุดกลับมีชุดบุรุษเนื้อดีพับไว้อย่างประณีตพร้อมเข็มขัดผ้าที่ดูหนากว่าปกติ“เจินเจิน ฟังข้านะ” กัวรั่วชิงกระซิบข้างหูสหาย “นี่คือชุดบุรุษที่ข้าเย็บขึ้นเอง ส่วนในเข็มขัดเส้นนี้ ข้ายัดตั๋วเงินที่ได้จากร้านเครื่องหอมไว้ด้านในทั้งหมด เจ้าจงเก็บติดตัวไว้ให้ดี เวลาหลบหนีจะได้คล่องตัว ไม่ต้องพกห่อเงินให้สะดุดตาผู้อื่น”หลิวรุ่ยหลินชะงักไป แววตาที่แสร้งทำเป็นใสซื่อไหววูบด้วยความซาบซึ้งใจ นางรับรู้ได้ถึงน้ำหนักของตั๋วเงินอันมาจากน้ำพักน้ำแรงของสหายที่หยิบยื่นให้โดยไม่หวังผล“เจ้าจงนำไปใส่ไว้ใต้ชุดชั้นในเสียตอนนี้เลย และนี่...”กัวรั่วชิงล้วงปิ่นปักผมเงินวาวที่ดึงยอดออกเป็นมีดลับเล่มเล็กออกมา นางบรรจงเสียบปิ่นเล่มนั้นลงบนมวยผมของหลิวรุ่ยหลินอย่างเบามือพลางจัดแต่งให้ดูเนียนตา“ปิ่นมีดเล่มนี้เจ้าจงปักติดศีรษะไว้ตลอดเวลา หากมีใครคิดล

ท่ามกลางเสียงฝนที่ตกหนักขึ้นจนกลายเป็นม่านน้ำมิดตา หวงเชียนเล่อถอดถอนใจพลางจ้องมองสหายรักที่สภาพดูไม่ได้ เขารินสุราใส่จอกช้าๆ ก่อนจะถามออกไปตรงๆ“หย่งฉี ข้าถามท่านจริงๆ ท่านโกรธที่นางหลอกลวงว่าเป็นคนปัญญาอ่อน หรือท่านโกรธเพราะลึกๆ แล้วท่านเริ่มกลัวใจตัวเองกันแน่ ท่านกลัวว่าความรู้สึกที่มีให้พระชายามันจะล้ำเส้นจนท่านควบคุมไม่ได้ใช่หรือไม่”มู่หย่งฉีชะงักมือที่กำลังจะรินสุรา แววตาของเขาเปลี่ยนเป็นหม่นแสงลงอย่างรวดเร็ว เขาวางไหเหล้าลงบนโต๊ะหินแรงๆ จนน้ำกระเซ็น แววตาที่เริ่มพร่ามัวเพราะความเมาพ่ายแพ้ให้กับความขมขื่นที่พุ่งพล่านขึ้นมา“กลัวใจตัวเองงั้นหรือ เชียนเล่อ ข้าจะบอกอะไรเจ้าให้ ข้ารักนาง ข้ารู้ตัวดีว่าข้ารักเหยาหลิงเจินเข้าแล้ว” มู่หย่งฉีพูดต่อด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า “ช่วงเวลาที่ผ่านมา ข้านึกว่าฝันร้ายในอดีตของข้ามันจบลงแล้ว ข้านึกว่าข้าเจอคนที่ข้าจะรักและใช้ชีวิตอยู่ด้วยได้อย่างสบายใจโดยไม่ต้องหวาดระแวง แต่ความจริงที่นางเปิดเผยออกมาในวันนี้มันทำให้ข้ากลัว ข้ากลัวจนแทบคลั่ง”เขากดปลายนิ้วลงบนอกซ้ายแรงๆ ราวกับจะย้ำเตือนความเจ็บปวดที่ฝังลึก ก่อนที่ภาพความทรงจำในอดีตจะพุ่งเข้าจู่โจมประหน

ทว่าหลังจากทานไปได้เพียงไม่กี่คำ ร่างกายที่เคยคล่องแคล่วกลับเริ่มหนักอึ้งอย่างผิดปกติ สัมผัสที่เฉียบคมของเจ้าสำนักฝ่ายธรรมะกรีดร้องเตือนภัยทันที เรี่ยวแรงที่เคยมีมลายหายไปราวกับถูกสูบออก โลกทั้งใบเริ่มหมุนเคว้งจนนางต้องพยายามยันขอบโต๊ะไว้ไม่ให้ร่วงหล่นลงกับพื้น“เจ้า... มู่ตง ในขนมนี้มีอะไร” นางเค้นเสียงถาม ร่างกายขยับเขยื้อนไม่ได้ดั่งใจนึกรอยยิ้มอ่อนโยนบนใบหน้าของมู่ตงค่อยๆ เลือนหายไป เปลี่ยนเป็นความเหยียดหยามและอำมหิตที่ปิดไม่มิดอีกต่อไป เขาชักมีดสั้นใบมีดคมกริบออกมาจากแขนเสื้อพลางเดินเข้าหานางช้าๆ อย่างผู้ถือไพ่เหนือกว่า“มันคือยาที่ทำให้เจ้าอ่อนแรงอย่างไรเล่าพระชายา” น้ำเสียงเขานุ่มนวลทว่าเย็นเฉียบ “ท่านอ๋องทรงเตรียมการทุกอย่างไว้หมดแล้ว ท่านอ๋องตรัสว่า... พระชายาเสียสติเพราะโรคเก่ากำเริบ จนเกิดอาการคลุ้มคลั่งทำร้ายตนเองจนถึงแก่ความตายในเรือนจองจำแห่งนี้”“มู่หย่งฉี... เขาไม่มีวันทำเช่นนั้น”“หึๆ เจ้ายังจะหลงงมงายไปถึงไหน” มู่ตงหัวเราะในลำคอพลางจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของนาง “เขารู้ความลับของเจ้าหมดแล้ว สตรีที่เต็มไปด้วยเล่ห์เหลี่ยมและวรยุทธเช่นเจ้า ใครจะกล้าเลี้ยงเอาไว้ให้แว้งกัดในภ