All Chapters of ปริศนาชะตาชายารัก: Chapter 181 - Chapter 190

บนเส้นทางป่าที่มืดสลัวและเปียกชื้นท่ามกลางหยาดฝนที่ยังโปรยปรายไม่ขาดสาย หลิวรุ่ยหลินควบม้าฝ่าความมืดมาอย่างยาวนาน ร่างกายที่แบกรับทั้งฤทธิ์ยาพิษและความอ่อนเพลียทำให้สติของนางเริ่มพร่าเลือน แต่นางยังคงกัดฟันบังคับม้าให้ทะยานผ่านพุ่มไม้นับร้อย เพื่อมุ่งหน้าไปยังจุดที่นางคิดว่าเป็นเส้นทางเดียวที่จะออกไปจากเขตเมืองได้เวลาผ่านไปเนิ่นนานจนความมืดปกคลุมหนาทึบ หลิวรุ่ยหลินที่คิดว่าตนเองหนีมาไกลพอจะทิ้งห่างพวกทหารได้แล้ว กลับต้องชะงักฝีเท้าม้าเมื่อเห็นแสงคบเพลิงสว่างจ้าดักอยู่ที่ทางออกหลักด้านล่าง นั่นคือทหารของหวงเชียนเล่อที่กระจายกำลังดักไว้ตามคำสั่งของเว่ยอ๋องอย่างแน่นหนานางไม่มีทางเลือกนอกจากต้องบังคับม้าหักหลบขึ้นสู่เส้นทางลาดชันที่ขรุขระกว่าเดิม ทันทีที่ม้าทะยานพ้นหัวโค้งหน้าผา เงาร่างดำทมิฬของอาชาศึกตัวหนึ่งก็พุ่งพ้นม่านหมอกออกมาขวางทางไว้อย่างแม่นยำราวกะจังหวะไว้แล้วมู่หย่งฉีที่ควบม้าทางลัดตัดผ่านป่าทึบและโขดหินอย่างชำนาญทาง กระชากบังเหียนม้าขวางทางนางไว้ในระยะกระชั้นชิดจนม้าของหลิวรุ่ยหลินต้องชะงักและร้องลั่นด้วยความตกใจ แววตาของเขาที่สะท้อนแสงไฟจากคบเพลิงดูเย็นเยียบและกร้าวระแวง

ท่ามกลางม่านพิรุณที่เริ่มซาลง ทิ้งไว้เพียงความหนาวเหน็บที่เสียดแทงเข้าถึงกระดูก ร่างสูงสง่าของ มู่หย่งฉี ยังคงยืนนิ่งงันอยู่ริมชะง่อนผาที่เปียกชื้น ปล่อยให้สายลมกรรโชกปะทะใบหน้าที่ซีดเผือดจนไร้สีเลือด ดวงตาคมกริบที่เคยฉายแววทะนงตนและเย็นชาเหนือผู้ใด บัดนี้กลับแดงก่ำและสั่นระริกด้วยความแตกสลายที่พังทลายลงมาในชั่วพริบตาเขามองลึกลงไปในความมืดมิดก้นเหวที่พรากเอาแก้วตาดวงใจของเขาไปต่อหน้าต่อตา แผ่นหลังที่เคยเหยียดตรงอย่างสง่างามดูซูบเซาและอ้างว้างอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ราวกับว่าจิตวิญญาณครึ่งหนึ่งของเขาได้ดิ่งจมลงไปพร้อมกับนางแล้ว“เจินเจิน...”เสียงพึมพำนั้นแผ่วเบาจนแทบเลือนหายไปกับเสียงลม แต่กลับเต็มไปด้วยความอาวรณ์ที่บีบคั้นหัวใจจนแทบจะขาดใจตายตามนางไปเสียให้รู้แล้วรู้รอด ทว่าในวินาทีต่อมา มู่หย่งฉีกลับสูดลมหายใจเข้าลึก ไอสังหารที่รุนแรงและเยือกเย็นพลันแผ่กระจายออกมาจากร่าง จนอากาศรอบกายดูเหมือนจะจับตัวเป็นน้ำแข็ง ทหารองครักษ์รอบข้างต่างสั่นสะท้าน ต้องก้มหน้าลงต่ำด้วยความหวาดเกรงในโทสะที่พร้อมจะเผาผลาญทุกอย่าง“พวกเจ้าฟังคำสั่ง!”มู่หย่งฉีตวาดก้อง น้ำเสียงนั้นทั้งแหบพร่าและดุดันจนน่า

ภายในคุกใต้ดินจวนเว่ยอ๋อง กลิ่นอายความอับชื้นผสมปนเปกับกลิ่นคาวเลือด แสงจากคบเพลิงวูบไหวสะท้อนเงาของร่างที่ถูกแขวนพาดไว้กับขื่อไม้หนาด้วยโซ่ตรวน มู่ตงอยู่ในสภาพสะบักสะบอม ทว่าเมื่อเห็นมู่หย่งฉีก้าวเข้ามาใกล้ เขากลับเค้นเสียงหัวเราะอย่างวิปลาส“เจ้าอยู่รับใช้เปิ่นหวางในฐานะพ่อบ้านมานานปี ข้าให้ความไว้วางใจเจ้าดูแลความเรียบร้อยในจวนอย่างใกล้ชิด ผลประโยชน์ที่มอบให้ได้เปิ่นหวางก็ให้เจ้า เหตุใดถึงได้ทำเรื่องอุกอาจเช่นนี้” มู่หย่งฉีเปิดฉากด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบมู่ตงเงยหน้าที่เปรอะเปื้อนคราบเลือดขึ้นมอง แววตาวาวโรจน์ “ผลประโยชน์รึ... หึหึ ท่านอ๋องผู้สูงศักดิ์ ท่านคิดว่าเงินทองหรืออำนาจที่ท่านประทานให้นั้นจะซื้อหัวใจของคนคนหนึ่งได้อย่างเบ็ดเสร็จเด็ดขาดอย่างนั้นหรือ ว่าแต่... เหยาหลิงเจิน เล่า ป่านนี้ท่านฆ่านางทิ้งไปแล้วหรือยังล่ะ หรือว่านางพยายามปลิดชีพท่านก่อนกันแน่ ข้าอุตส่าห์ปูทางให้พวกท่านระแวงกันถึงเพียงนั้น ท่านคงจะบีบคอนางให้ตายคามือในฐานะสายลับจากจวนเจิ้นหนิงโหวไปแล้วกระมัง”“ตอนแรกที่นางพูดชื่อเจ้าออกมา แล้วบอกว่าข้าส่งเจ้าไปฆ่านาง ข้ายังไม่อยากเชื่อ” มู่หย่งฉีกดเสียงต่ำจนสั่น “แต่เป

มู่ตงโน้มตัวไปข้างหน้า พยายามพุ่งเข้าหาหวงเชียนเล่อเท่าที่โซ่จะอำนวย พลางแผดเสียงสาปแช่งอย่างบ้าคลั่ง“ข้าขอแช่งให้เมียของเจ้าที่กำลังตั้งครรภ์อยู่ต้องเจ็บปวดทรมานเจียนตาย! ขอให้ลูกในท้องของนางไม่มีโอกาสได้เห็นแสงตะวัน ให้มันต้องตายคาท้องนางไปพร้อมกับเสียงกรีดร้องที่โหยหวนที่สุด! ให้เจ้าได้ลิ้มรสความรู้สึกของคนเป็นพ่อที่ต้องสูญเสียแก้วตาดวงใจไปต่อหน้าต่อตา! ให้ตระกูลของเจ้าสิ้นซากไร้ผู้สืบทอด เหมือนที่เจ้าทำกับมู่ฉินของข้า!”“เจ้า!” หวงเชียนเล่อเลือดขึ้นหน้า เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนด้วยความโกรธจัด เขาเงื้อหมัดขึ้นด้วยโทสะที่ยากจะระงับ เมื่อคำสาปแช่งนั้นพุ่งเป้าไปที่ครอบครัวอันเป็นที่รัก“ฆ่าข้าสิ หวงเชียนเล่อ ฆ่าข้าเดี๋ยวนี้!” มู่ตงท้าทายด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความหวัง “ถ้าเจ้าแน่จริงก็ปลิดชีพข้าเสียสิ ไอ้สุนัขรับใช้ฆาตกร”มู่หย่งฉีรีบคว้าข้อมือหวงเชียนเล่อไว้ทันท่วงที แววตาของเว่ยอ๋องยังคงนิ่งสงบอย่างน่าประหลาด แม้ในใจจะเดือดพล่านไม่แพ้กัน “เชียนเล่อ! อย่าหลงกลมัน มันอยากให้เจ้าลงมือเพื่อให้มันพ้นไปจากความผิดที่ทำไว้”เว่ยอ๋องหันกลับมาจ้องมู่ตงด้วยสายตาที่เย็นเยียบจนถึงกระดูก “มู่ตง..

ความเจ็บปวดร้าวลึกที่แล่นผ่านทุกอณูเนื้อ คือสิ่งแรกที่ปลุกดวงวิญญาณของหลิวรุ่ยหลินให้คืนสติ ร่างกายของนางหนักอึ้งราวกับถูกหินพันชั่งทับไว้ แสงแดดรำไรที่ลอดผ่านซอกหน้าต่างไม้เก่าๆ ทำให้สตรีบนเตียงต้องหยีตาลงเพื่อปรับสายตาที่พร่ามัวนางกวาดสายตามองไปรอบห้องด้วยความฉงน ห้องไม้ขนาดเล็กแคบตกแต่งเรียบง่ายจนเกือบซอมซ่อ มีเพียงโต๊ะกลมเก่าๆ เก้าอี้ไม้ และตู้ยาที่ส่งกลิ่นสมุนไพรฉุนจมูก อากาศที่นี่เย็นเยียบและบริสุทธิ์ ผิดกับในเมืองหลวงแคว้นเว่ยที่นางเพิ่งจากมาอย่างสิ้นเชิงที่นี่ที่ไหน...นางขมวดคิ้ว พยายามนึกถึงภาพสุดท้ายก่อนสลบไป หน้าผาสูงชันและกระแสน้ำเชี่ยวเยือกแข็งยังติดตาและความรู้สึก เช่นนั้นที่นี่ย่อมไม่ใช่จวนเว่ยอ๋อง และยิ่งไม่เหมือนที่คุมขังใดๆ ทว่าความสงสัยยังไม่ทันจางหาย ประตูก็ถูกผลักออกอย่างแรง“โอ้... พี่สาว เจ้าฟื้นแล้วหรือ!” เด็กหนุ่มท่าทางลนลานเดินดุ่มเข้ามาในห้อง เขาวางอ่างน้ำลงบนโต๊ะเสียงดังปึ้ง “อย่าเพิ่งขยับเชียวนะ ร่างกายเจ้าบอบช้ำจนแทบจะกลายเป็นเศษเนื้ออยู่แล้ว นอนนิ่งๆ ไปก่อน ข้าจะไปตามศิษย์พี่มาดูอาการ”นางมองตามเด็กหนุ่มคนนั้นไปด้วยแววตาสับสน แต่สิ่งหนึ่งที่นางสังเกตไ