All Chapters of ปริศนาชะตาชายารัก: Chapter 201 - Chapter 210

ท่ามกลางหุบเขาที่ซับซ้อนราวกับเขาวงกตของป่าหินทางทิศตะวันออก ม่านหมอกหนาทึบสีขาวขุ่นแผ่กระจายปกคลุมไปทั่วทุกหัวระแหง มันมิใช่หมอกธรรมดาที่เกิดจากน้ำค้าง ทว่าหากสังเกตให้ดีจะพบว่าหมอกเหล่านี้ให้สัมผัสที่ทั้งชื้นและหนักอึ้ง อีกทั้งยังนิ่งสนิทราวกับจะกักขังผู้ที่หลงเข้ามาเอาไว้ไม่ให้กลับออกไปได้อย่างไรอย่างนั้น บรรยากาศรอบกายเงียบสงัดจนได้ยินเสียงหยดน้ำที่กลั่นตัวจากหมอกตกลงกระทบใบไม้ดัง ติ๋ง... ติ๋ง... เป็นจังหวะที่น่าขนลุกมู่หย่งฉีอยู่ในอาภรณ์ผ้าไหมสีฟ้าอ่อนที่บ่งบอกว่าเป็นผู้ที่มีฐานะใหญ่ที่สุดในขบวน นั่งอยู่บนหลังม้าสีนิลตัวเขื่องในท่าทางเกียจคร้านประหนึ่งนกยูงที่กำลังอวดขน ใบหน้าที่เคยหล่อเหลาบาดใจสตรีทั้งแคว้นเว่ย บัดนี้กลับแต่งแต้มด้วยรอยยิ้มเย้ยหยันและดวงตาที่ดูเหมือนคนง่วงนอนตลอดเวลา ทว่าในส่วนลึกของนัยน์ตาสีรัตติกาลคู่นั้น กลับมีความเยือกเย็นที่สามารถแช่แข็งทุกสรรพสิ่งได้เขารู้ดีว่าความเงียบนี้คือลางบอกเหตุ สำนักอัศนีเมฆามิใช่สำนักกระจอกในยุทธภพ แม้จะมิใช่ศัตรูคู่อาฆาตของราชสำนัก แต่ความหยิ่งทะนงในศักดิ์ศรีของชาวยุทธ์ทำให้พวกเขาตั้งกฎเหล็กว่า "ผู้ใดล้ำเขตแดนโดยมิได้รับเชิญ ผู

ครั้นตัดสินใจได้ดังนั้น มู่หย่งฉีสะบัดกระบี่ในมือกลับเข้าฝักอย่างไม่ใยดี เขาเอื้อมมือไปเบื้องหลังปลดห่อผ้าแพรสีดำทมิฬที่สะพายอยู่ตลอดเวลาออกมา พริบตานั้น บรรยากาศรอบกายพลันเปลี่ยนจากความหนาวชื้นกลายเป็นความร้อนแรงที่แฝงไปด้วยความศักดิ์สิทธิ์แสงสีครามเจิดจ้าขุมหนึ่งระเบิดออกมาจากห่อผ้า ฉีกกระชากม่านหมอกที่ปกคลุมหุบเขาจนมลายหายไปในชั่วอึดใจ สิ่งที่ปรากฏอยู่ในมือของเขาคือคันธนูที่สลักจากอัญมณีล้ำค่า ลวดลายดารานับหมื่นบนนั้นดูเหมือนจะมีชีวิตและเคลื่อนไหวได้จริง กลิ่นอายเทพศาสตราแผ่ซ่านออกมาข่มรังสีอสูรของพยัคฆ์ร้ายจนมันถึงกับชะงักงันด้วยความเกรงกลัวในระดับวิญญาณ“ว่านซิงกง...” หวงเชียนเล่อพึมพำ แม้จะเคยเห็นมาบ้างแต่ทุกครั้งที่อาวุธชิ้นนี้ปรากฏ อานุภาพของมันยังคงทำให้น่าเกรงขามเสมอมู่หย่งฉีหยัดกายยืนมั่นคงดุจจอมราชันย์ แผ่นหลังของเขาดูยิ่งใหญ่ขึ้นมาถนัดตา เขาเหนี่ยวสายเอ็นมังกรที่ไร้ลูกศร ทว่ากลับปรากฏศรแสงสีฟ้าอำพันควบแน่นขึ้นจากพลังจักรวาลที่ไหลเวียนอยู่รอบกาย“เจ้าบังอาจทำให้คนของข้าต้องหลั่งเลือด... เช่นนั้นก็จงกลายเป็นธุลีเสียเถอะ!”ปึง!!!เสียงสายธนูดีดตัวดังสะท้อนกึกก้องไปทั้งหุบเ

หลี่ตงนิ่งคิดอย่างหนัก สำนักอัสนีเมฆามีคำสั่งให้เฝ้าระวังคนนอกอย่างเข้มงวด ยิ่งกลุ่มคนที่มีฝีมือสังหารสัตว์อสูรระดับนี้ได้ ยิ่งต้องระวังเป็นพิเศษ“อย่าเพิ่งวู่วาม” หลี่ตงออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา “เรายังไม่รู้เจตนาที่แท้จริงของพวกมัน หากเป็นแค่คนหลงทางก็แล้วไป แต่ถ้าเป็นพวกที่คิดจะบุกรุกสำนักด้วยแผนการบางอย่าง คนพวกนี้อาจจะเป็นแค่นกต่อก็ได้ พวกมันอาจซ่องสุมกำลังรอจังหวะอยู่ก็เป็นได้”เขามองดูท่าทีของมู่หย่งฉีที่ดูเหมือนจะนิ่งสงบเกินไปจนน่าสงสัย“เจ้าพาคนแยกไปทางซ้าย ส่วนเจ้ามากับข้า เราจะประกบทางขวาสะกดรอยตามพวกมันไปเงียบๆ ดูว่าเป้าหมายที่แท้จริงของพวกมันคือที่ใด หากพวกมันกล้ามุ่งหน้าลึกเข้าไปถึงด่านหินกลืนวิญญาณชั้นใน เราค่อยส่งสัญญาณเรียกกำลังเสริมและเข้าขวาง”“ขอรับหัวหน้า” ลูกน้องรับคำเสียงเบาทั้งสี่คนขยับถอยร่นออกไปในเงามืดอย่างระมัดระวัง ใช้ม่านหมอกและซอกหินเป็นเกราะกำบัง พวกเขาทำตัวกลมกลืนไปกับความมืด คอยเฝ้าสังเกตการณ์ทุกความเคลื่อนไหวของกลุ่มมู่หย่งฉีโดยไม่ให้มีเสียงเล็ดลอดออกมาแม้แต่นิดเดียวทางด้านมู่หย่งฉี แม้สายตาจะจ้องมองเปลวไฟตรงหน้า แต่หูที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างดีกลั

ท่ามกลางไอน้ำสีขาวโพลนที่ลอยอ้อยอิ่งปกคลุมไปทั่วสระเร้นลับ เซี่ยมู่หยางยังคงยืนนิ่งค้างดุจรูปสลัก หัวใจที่เคยหนักแน่นดุจขุนเขากลับสั่นรัวด้วยความรู้สึกที่ไม่อาจอธิบายได้ เขาหรี่ตาลง เพ่งมองฝ่าความสลัวรางและม่านหมอกหนาทึบเพื่อจ้องมองเงาร่างของสตรีที่กำลังเริงร่าอยู่กลางสระทุกท่วงท่าในการขยับกาย ทุกจังหวะที่นางวาดแขนแหวกว่ายน้ำ มันช่างดูคุ้นตาจนน่าประหลาดใจ ความทรงจำบางอย่างที่เขาพยายามซุกซ่อนไว้ค่อยๆ ผุดพรายขึ้นมา... ภาพของสตรีลึกลับในชุดคลุมปกปิดใบหน้าผู้หนึ่งที่เคยปรากฏตัวในงานประลองยุทธจักรครั้งใหญ่เมื่อหลายเดือนก่อน สตรีผู้นั้นมีวรยุทธล้ำเลิศและชั้นเชิงการเคลื่อนไหวที่พลิ้วไหวดุจกิ่งหลิวต้องลม ซึ่งในยามนี้ เงาร่างที่วับๆ แวมๆ อยู่เบื้องหน้าเขากลับมี 'กลิ่นอาย' และ 'เงา' ที่ซ้อนทับกับสตรีผู้นั้นอย่างน่าเหลือเชื่อ‘เป็นไปได้อย่างไร... สตรีผู้นั้นหายไปดื้อๆ ข้าแทบพลิกแผ่นดินหาแต่ก็ไม่พบ เหตุใดจึงมาปรากฏตัวที่นี่ ในสภาพเช่นนี้’ความตกใจระคนสงสัยทำให้เซี่ยมู่หยางไม่อาจนิ่งเฉยได้อีกต่อไป หากนางคือสตรีลึกลับผู้นั้นจริงๆ การที่นางลอบเข้ามาในสำนักอัสนีเมฆาย่อมมิใช่เรื่องบังเอิญแน่ เขาตัดสิ

เซี่ยมู่หยางแค่นยิ้มในใจ เขาผ่านร้อนผ่านหนาวมามาก มีหรือจะดูไม่ออกว่านางกำลังแสดงละครเรียกความสงสาร แม้เขาจะมั่นใจว่านางกำลังโกหกคำโตเพื่อให้เขาสงสาร ทว่าใบหน้าอันงดงามล้ำเลิศและความลับที่นางซ่อนอยู่กลับทำให้เขารู้สึกท้าทายอย่างบอกไม่ถูก“เจ้าบอกว่าตอนนี้ไม่มีที่ไป แต่หากหายดีแล้วจะรีบออกจากสำนักทันทีงั้นรึ” เขาถามพลางลุกขึ้นเดินเข้าหานางช้าๆ“เจ้าค่ะ ผู้น้อยไม่อยากเป็นภาระของพวกท่านนานจนเกินไป”“ข้าเปลี่ยนใจแล้ว” เซี่ยมู่หยางหยุดยืนห่างจากนางเพียงก้าวเดียว กลิ่นเหมันต์นิรันดร์จากตัวเขาทำให้หลิวรุ่ยหลินรู้สึกเย็นยะเยือก “ในเมื่อเจ้าไม่มีที่ไป และหน้าตาของเจ้าก็ถูกใจข้าไม่น้อย... สนใจมาเป็นผู้หญิงของข้าไหมเล่า”หลิวรุ่ยหลินตกตะลึงจนร่างสั่นเทา นางไม่คิดว่าเขาจะถามอะไรเช่นนี้ เมื่อก่อนเซี่ยมู่หยางไม่มีท่าทีของคนเจ้าชู้เลยแม้แต่น้อย หรือว่าที่ผ่านมาเขาล้วนเสแสร้ง แต่แท้ที่จริงคือพวกมักมากในกามา“มิได้เจ้าค่ะ อย่างไรผู้น้อยก็เป็นสตรีที่เคยมีสามีมาแล้ว เกรงว่าจะไม่คู่ควรกับท่านรองเจ้าสำนักผู้สูงส่งเลยแม้แต่น้อย”“ถ้าข้าบอกว่าข้าไม่ถือเล่า...”“แต่ข้าถือ” หลิวรุ่ยหลินทำเสียงเข้มขึ้นเล็กน้อย