All Chapters of ปริศนาชะตาชายารัก: Chapter 211 - Chapter 220

ที่เรือนยา จื่อรั่วยังคงนั่งคัดสมุนไพรด้วยสีหน้ากังวลใจ แม้จะรู้ว่าพี่สาวเจินเจินจะได้ไปอยู่ในที่ที่สะดวกสบายและปลอดภัยกว่าเดิมภายใต้การดูแลของคนระดับรองเจ้าสำนัก แต่หนุ่มน้อยวัยสิบหกผู้นี้ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกใจหาย“ท่านหมอหลิน ท่านว่าพี่สาวจะปรับตัวได้ไหม” จื่อรั่วหันไปถามอาจารย์ “ท่านรองเจ้าสำนักเป็นคนเข้มงวดและจริงจังกับการฝึกยุทธนัก ข้าเกรงว่าพี่สาวเจินเจินที่ร่างกายเพิ่งจะฟื้นไข้และกิริยาเรียบร้อยเช่นนั้น จะทำหน้าที่สาวใช้ข้างห้องได้ไม่ถูกใจท่านรองจนโดนตำหนิเอา”หลินเจี้ยนถอนหายใจยาวพลางวางตำราในมือลง “เจ้าอย่าห่วงเกินเหตุไปเลยจื่อรั่ว ท่านรองเซี่ยมู่หยางเป็นผู้ที่น่านับถือและมีคุณธรรมที่สุดคนหนึ่งในสำนักอัสนีเมฆา หากเขาเอ่ยปากรับนางไปดูแลด้วยตนเอง ย่อมหมายความว่าเขาเล็งเห็นแล้วว่านางจะอยู่อย่างปลอดภัย”“แต่มันก็น่าแปลกนะขอรับ...” จื่อรั่วขมวดคิ้ว “คนทั้งสำนักรู้ว่าท่านรองรักมั่นต่อท่านเจ้าสำนักเพียงใด ตามตื้อมาตั้งหลายปีจนกำลังจะแต่งงานกันอยู่แล้ว เหตุใดจู่ๆ ถึงได้รับสตรีแปลกหน้าเข้าไปอยู่ในเรือนส่วนตัวเช่นนี้ ข้ากลัวว่าคนอื่นจะเอาพี่สาวไปพูดลับหลังให้เสียหาย”หลินเจี้ยนมองลูกศ

น้ำเสียงของผู้มาที่เอ่ยออกมานั้นช่างละม้ายคล้ายคลึงกับเสียงของนางในอดีตแทบไม่ผิดเพี้ยน ทั้งจังหวะการเว้นวรรคและโทนเสียงที่นุ่มนวลทว่าแฝงความหยิ่งทะนง หลิวรุ่ยหลินรู้สึกเย็นวาบไปถึงสันหลัง นางเพิ่งเข้าใจในวินาทีนี้เองว่าเหตุใดศิษย์ทั้งสำนักรวมถึงเซี่ยมู่หยางถึงไม่มีใครเอะใจสงสัยเลยแม้แต่น้อย เพราะวิชาแปลงโฉมและศิลปะการร่ายรำบทบาทนี้ถูกขัดเกลามาอย่างพิถีพิถันจนยากจะแยกแยะของจริงกับของปลอมได้ด้วยตาเปล่านางลอบสังเกตสตรีตรงหน้าอย่างละเอียด ทั้งการขยับข้อมือขณะถือพัด จังหวะการเอียงคอรับคำ ทุกอย่างคือ "หลิวรุ่ยหลิน" อย่างแท้จริง จนคนเป็นเจ้าของร่างเดิมยังรู้สึกหวาดระแวงในความแนบเนียนนี้เซี่ยมู่หยางละสายตาจากถ้วยชา หันไปมองผู้มาใหม่ด้วยสายตาเรียบนิ่ง “หลินเอ๋อร์... เจ้ามาถึงที่นี่มีธุระด่วนอันใดหรือ”“ธุระของข้าคือการมาดูหน้าค่าตาคนที่จะมาปรนนิบัติศิษย์พี่อย่างไรเล่าเจ้าคะ” เจ้าสำนักปลอมปรายตาคมกริบมาทางสตรีที่ยืนก้มหน้าอยู่ “ได้ยินว่านางงามนัก ข้าในฐานะว่าที่เจ้าสาว ย่อมต้องมาทำความรู้จัก ‘คนของศิษย์พี่’ ไว้เสียหน่อย”หลิวรุ่ยหลินกำหมัดซ่อนไว้ใต้แขนเสื้อกว้าง พยายามระงับอาการสั่นสะท้านจากค

ท่ามกลางความเงียบสงัดของป่าหินทมิฬยามค่ำคืน มีเพียงเสียงปะทุของกองไฟเล็กๆ ที่ถูกจุดขึ้นหลบมุมหลังชะง่อนผาเพื่อพรางตาผู้คน ไอเย็นจากม่านหมอกที่เคยหนักอึ้งในตอนกลางวัน บัดนี้เริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความหนาวเหน็บที่เสียดแทงเข้าถึงกระดูก มู่หย่งฉีในอาภรณ์ผ้าไหมสีฟ้าอ่อน นั่งพิงโขดหินด้วยท่าทางสงบนิ่ง แววตาที่เคยฉายแววเกียจคร้านดุจนกยูงรำแพน บัดนี้กลับลุ่มลึกและเยือกเย็นราวกับก้นบึ้งของสระน้ำมรณะ เขากำลังรอคอยการรายงานจากผู้ที่เขาไว้วางใจที่สุดในด้านการแกะรอย“คุณชายใหญ่... ยามนี้พี่น้องทุกคนจัดการบาดแผลภายนอกเรียบร้อยแล้วขอรับ” หูจวี๋เอ่ยขึ้นพลางขยับเข้ามาทรุดกายลงนั่งตรงข้ามกับเจ้านาย แม้จะเพิ่งผ่านศึกกับพยัคฆ์ขนเหล็กมา แต่เหล่าองครักษ์ผู้ผ่านศึกสงครามมาอย่างโชกโชนกลับดูไม่สะทกสะท้านนัก ร่องรอยตามร่างกายมีเพียงรอยขีดข่วนจากกรงเล็บและรอยบอบช้ำจากการปะทะกับเกล็ดโลหะ ซึ่งบัดนี้ถูกทาด้วยยาสมานแผลชั้นเลิศจนเลือดหยุดสนิทหวงเชียนเล่อ หรือในนามแฝงว่าอาเล่อขยับไหล่ที่เคยถูกกระแทกอย่างแรงเพื่อตรวจสอบความคล่องตัวก่อนจะนั่งลงข้างๆ แววตาของแม่ทัพใหญ่แห่งกองทัพฉีหลิงยังคงดุดันและพร้อมรับสถานการณ์ขับขันได้

ยิ่งขบวนเดินทางอ้อมลึกเข้ามาในผืนป่าหินทางทิศตะวันออก บรรยากาศรอบกายก็ยิ่งแปรเปลี่ยนไปอย่างน่าประหลาด กลิ่นฉุนรุนแรงของแร่ธาตุและกำมะถันเริ่มลอยมาตามลมจนเหล่าองครักษ์ต้องหยิบผ้าขึ้นมาปิดจมูก พื้นเบื้องล่างมิใช่ดินโคลนชุ่มชื้นเหมือนริมลำธารอีกต่อไป แต่กลับเป็นลานหินสีเทาหม่นที่มีไอความร้อนระอุพวยพุ่งออกมาจากรอยแยกเล็กๆ เป็นระยะมู่หย่งฉีบังคับม้าสีนิลให้เดินผ่านช่องแคบระหว่างแท่งศิลาที่ตั้งตระหง่านดูคล้ายเสาเข็มปีศาจ ท่ามกลางหมอกสีเหลืองจางๆ ที่ทำให้ทัศนวิสัยเริ่มย่ำแย่ลง“คุณชายใหญ่ สังเกตที่พื้นหินดูเถิดขอรับ” หวงเชียนเล่อกระซิบเตือนพลางชักม้าเข้ามาใกล้ ประสบการณ์จากการนำทัพฉีหลิงผ่านศึกเหนือใต้และสมรภูมิทุรกันดารมาหลายสิบปี ทำให้เขาสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายที่ผิดปกติ “รอยแยกพวกนี้มีขนาดเท่ากันสม่ำเสมอ ข้าคิดว่ามันผิดปกติมากๆ พอมานึกดูก็เห็นว่ามันคล้ายคลึงกับรังของสัตว์มีพิษมากกว่าจะเป็นรอยแตกตามธรรมชาติ เพียงแต่ถ้าทั้งหมดนี้คือรัง สิ่งที่อยู่ที่นี่น่าจะมีขนาดใหญ่เอาเรื่อง และกลิ่นกำมะถันแรงขนาดนี้ หากใต้พื้นหินไม่ได้มีธารลาวา ก็ย่อมต้องมีสัตว์อสูรประเภทธาตุไฟอาศัยอยู่แน่นอน”“ให้ตายสิ คร

การถอยร่นครั้งนี้ดูเหมือนเป็นการจนมุม ทว่าในความเป็นจริงมันคือจุดเริ่มต้นของแผนการล่อเสือออกจากถ้ำ คณะเดินทางทั้งเจ็ดแสร้งทำเป็นเสียหลักและถอยไปจนเกือบติดตีนเขาที่พวกหลี่ตงซุ่มอยู่มู่หย่งฉีใช้ลมปราณซัดเข้าใส่กองหินกำมะถันขนาดใหญ่ใกล้ตีนเขาจนเกิดเสียงระเบิดดังสนั่น แรงสั่นสะเทือนทำเอาชะง่อนหินที่พวกหลี่ตงหมอบอยู่เริ่มปริแตก“พวกมันกำลังจะพาตัวซวยมาหาเราแล้ว!” หลี่ตงสบถออกมาอย่างหัวเสียเมื่อเห็นว่าแมงป่องที่เหลือเริ่มเบนเป้าหมายตามกลุ่มของมู่หย่งฉีมายังทิศทางที่พวกเขาซ่อนตัวอยู่เปลวไฟจากการต่อสู้และเสียงคมดาบปะทะกับเปลือกหินยังคงดังต่อเนื่อง สมาชิกทั้งเจ็ดของคณะเดินทางยังคงโชว์ฝีมือปราบสัตว์ร้ายอย่างดุดัน ทุกคนล้วนอยู่ในสภาพที่เปี่ยมไปด้วยไอสังหารที่รุนแรงจนแม้แต่หมอกกำมะถันยังมิอาจบดบังมู่หย่งฉีเหลือบมองขึ้นไปบนยอดผาพลางคลี่ยิ้มเย็นชาที่มุมปาก‘คิดจะชมเฉยๆ เหรอฝันไปเถอะ เปิ่นหวางไม่ยอมเหนื่อยผู้เดียวหรอก’เสียงฝีเท้าม้าและเสียงระเบิดของหินกำมะถันที่ดังไล่หลังมาอย่างกระชั้นชิด ทำให้พวกของหลี่ตงที่ซ่อนตัวอยู่บนชะง่อนผาเริ่มนั่งไม่ติด พื้นศิลาใต้ร่างของพวกเขาเต้นเร้าตามแรงสั่นสะเทือนขอ