All Chapters of ปริศนาชะตาชายารัก: Chapter 191 - Chapter 200

เซี่ยมู่หยางวางพู่กันลงพลางนวดขมับ ท่าทางอิดโรยจากการแบกรับทุกอย่างในสำนักเพียงลำพัง “ในเมื่อเจ้าเป็นหมอ ก็ดูแลนางไปตามหน้าที่ แต่อย่าให้เรื่องสตรีแปลกหน้าคนเดียวมาทำให้ระบบในเรือนยาบกพร่อง”“ข้าจะกำชับศิษย์น้องให้ดูแลอย่างดี”“ดี... และคอยดูนางไว้ให้ดีด้วย อย่าให้นางเดินเผ่นผ่านไปทั่วสำนัก โดยเฉพาะส่วนที่ข้ากำลังปรับปรุงระบบใหม่ หรือในเขตเรือนใหญ่ ห้ามนางเฉียดเข้าไปใกล้เด็ดขาด” เซี่ยมู่หยางสั่งเสียงเข้ม แววตาฉายชัดถึงความเผด็จการที่มาพร้อมความหวาดระแวง “ข้าไม่ต้องการให้มีหูตาของพวกราชสำนัก หรือคนนอกหน้าไหนมาเห็นความเคลื่อนไหวภายในสำนักในช่วงเปลี่ยนผ่านเช่นนี้ เข้าใจใช่ไหม?”“เข้าใจแล้ว ข้าจะจัดการให้นางอยู่แต่ในเขตเรือนพักเท่านั้น” หลินเจี้ยนรับคำก่อนจะถอยหลังออกจากห้องไปเมื่อประตูปิดลง เซี่ยมู่หยางก็ไม่ได้หยุดพัก เขาก้มลงอ่านม้วนรายงานการจัดเตรียมงานมงคลที่กองอยู่ข้างมือ กวาดสายตามองผ่านๆ ไปยังรายการของมงคลที่ต้องใช้ในพิธี ท่าทางของเขาดูไร้อารมณ์ร่วมอย่างสิ้นเชิง ก่อนจะตวัดพู่กันลงชื่อตกลงใจในขั้นตอนสุดท้ายไปแกนๆ เพื่อให้จบหน้าที่ในส่วนนี้เขาวางม้วนกระดาษสีแดงนั้นไปรวมกับกองงานจิป

หวงเชียนเล่อหันไปมองหน้ามู่หย่งฉีที่ตอนนี้มีแต่ความสับสน “ข้าบอกท่านแล้ว เตือนท่านแล้วว่าตระกูลเหยาไม่ใช่พวกมักใหญ่ใฝ่สูงก็ไม่เชื่อ”“เจ้าก็อย่าโวยวายนักเลย จู่ๆ พระชายาก็ลุกขึ้นมาสังหารนักฆ่าหน้าตาเฉย ตอนแรกเจ้าเองก็แปลกใจไม่ใช่หรือไง ถ้าไม่ใช่เพราะฮูหยินของเจ้าเป็นสหายของพระชายา แล้วเล่าเรื่องที่พวกเราไม่รู้ให้เจ้าฟังก่อน เจ้าจะเข้าข้างพระชายาแบบตอนนี้หรือ” เฉินรุ่ยไม่อยากให้หวงเชียนเล่อตอกย้ำมู่หย่งฉีมากจนเกินไปหวงเชียนเล่อก้าวไปหาเฉินรุ่ยด้วยสีหน้าบิดเบี้ยว “เจ้าจะไม่ให้ข้าโวยวายได้อย่างไร ดูเอาเถอะ ไม่ใช่ท่านอ๋องเกิดเรื่องคนเดียวเสียเมื่อไหร่ แม้แต่ข้า ตอนนี้ก็ไม่มีที่ซุกหัวนอนแล้ว ฮูหยินข้าโกรธจนไล่ข้าออกไปนอนที่อื่น บอกว่าถ้าพระชายาเป็นอะไรไปแล้วละก็ นางจะไม่ให้ข้าพบหน้านางกับลูกในท้องอีก เป็นเจ้า... เจ้าจะยังใจเย็นได้อยู่หรือ”มู่หย่งฉีนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง คำพูดของสหายสนิทเหมือนเข็มที่ทิ่มแทงซ้ำลงบนบาดแผล เขายิ่งรู้สึกว่าตนเองโง่เขลาที่เอาความระแวงในอดีตมาตัดสินสตรีที่งดงามไร้เดียงสา ทั้งยังตรงไปตรงมาแบบชายาของเขาได้อย่างไร หากก่อนหน้านั้นเขาถามนางว่ามีความสามารถด้านใดบ้าง นา

หูจวี๋ผู้นี้คือยอดฝีมือที่ร่วมรบเคียงบ่าเคียงไหล่กับหวงเชียนเล่อมานาน และเป็นคนที่มู่หย่งฉีไว้วางใจในฝีมือการสืบข่าวและชั้นเชิงวรยุทธ์ที่หาตัวจับยากผู้หนึ่ง“หูจวี๋ เจ้ารับหน้าที่คัดเลือกทหารฝีมือดีในกองทัพมาสักสี่คน” หวงเชียนเล่อสั่งการเสียงเข้ม “เอาคนที่ใจเย็น นิ่ง และทำงานรัดกุมที่สุด พรุ่งนี้รุ่งสาง เจ้าต้องติดตามข้าและท่านอ๋องแฝงตัวเข้าไปในเขตป่ามรณะ เราจะปลอมตัวเป็นนักเดินทางพเนจรเพื่อสืบหาพระชายา ห้ามเผยสถานะและห้ามก่อเรื่องบุ่มบ่ามเด็ดขาด”“น้อมรับคำสั่งท่านแม่ทัพ ผู้น้อยจะคัดเลือกคนที่ดีที่สุดและเตรียมการให้รัดกุมที่สุดขอรับ” หูจวี๋รับคำด้วยน้ำเสียงหนักแน่น แววตาของเขามุ่งมั่นพร้อมรับคำสั่งทันที แม้จะไม่ได้ใช้ราชาศัพท์กับหวงเชียนเล่อ แต่เขายังคงรักษาความเคารพในฐานะรองแม่ทัพอย่างเต็มเปี่ยมเมื่อวางตัวบุคคลเรียบร้อย มู่หย่งฉีก็สั่งให้ตั้งค่ายพักแรมชั่วคราวขึ้นที่ชายป่าทันทีเพื่อรอเวลาฟ้าสาง กองทหารรีบเร่งจัดเตรียมพื้นที่ สนามเพลาะและเวรยามถูกวางไว้อย่างหนาแน่นเพื่อป้องกันสัตว์ร้ายจากป่ามรณะที่อาจลอบเข้ามาในยามค่ำคืนภายในกระโจมบัญชาการที่มีเพียงแสงเทียนวูบไหว มู่หย่งฉีนั่งจ้องม

ในเพลานั้นเอง มู่หย่งฉีสังเกตเห็นการเปลี่ยนแปลงที่สำคัญ เถาวัลย์ปีศาจที่กำลังพุ่งเข้าหาลำคอของเขาชะงักกั้นกลางอากาศ พวกมันบิดตัวไปมาอย่างทุรนทุรายก่อนจะหดตัวกลับไปใต้ดินทันทีที่ไอร้อนแผ่ซ่านมาถึง“พวกมันกลัวไฟ อาจวี๋ อาเล่อ ไปที่ต้นไม้นั่น” มู่หย่งฉีตะโกนสั่งการพลางใช้กระบี่ปัดป้องเถาวัลย์เพื่อเปิดทางให้ทุกคนมุ่งหน้าไปยังต้นไม้ที่กำลังลุกไหม้หูจวี๋ทะยานกายเข้าไปคว้ากิ่งไม้ใหญ่ที่มีเปลวไฟลุกโชนขึ้นมาถือไว้แทนอาวุธ ขณะเดียวกันองครักษ์ผู้หนึ่งก็ตัดสินใจอย่างรวดเร็ว เขาล้วงไหสุราแรงที่พกติดตัวไว้ออกมา ดึงจุกออกแล้วอมสุราไว้เต็มปาก ก่อนจะพ่นพรวดผ่านกิ่งไม้ในมือของหูจวี๋ไปที่ดงเถาวัลย์ฟู่ววว!มังกรเพลิงขนาดยักษ์พุ่งวาบออกไปเผาผลาญเถาวัลย์สีดำทมิฬ ทันทีที่ผิวสากๆ ของพวกมันถูกความร้อนแผดเผาจนไหม้เกรียม เสียงฝืดฝาดคล้ายเสียงกรีดร้องที่โหยหวนของพืชพิษก็ดังระงมไปทั่วป่ามรณะ พวกมันม้วนตัวหดรัดกลับลงใต้ดินอย่างลี้ลับ ทิ้งไว้เพียงรอยไหม้สีดำและกลิ่นเหม็นคาวคละคลุ้งเมื่อเห็นว่าเปลวไฟคือทางรอดเดียว ทุกคนจึงรีบใช้กิ่งไม้ที่ติดไฟสร้างเป็นแนวป้องกันรอบต้นไม้ที่ถูกฟ้าผ่า ความเงียบงันเริ่มกลับมาปกคลุมป

สายลมเหมันต์พัดกรรโชกมาเป็นระลอก หอบเอาความเย็นเยียบของป่ามรณะเข้าสู่ลานสำนักอัศนีเมฆา หลิวรุ่ยหลินพยายามประคองลมหายใจให้สม่ำเสมอขณะที่นางหมอบกายลงแนบชิดกับพงหญ้าและพุ่มเข็มหนาทึบข้างผนังเรือนบุปผาร่วง ร่างกายของนางยามนี้ช่างเปราะบางเหลือเกิน ทุกย่างก้าวที่ลัดเลาะมาตามเงาไม้ทำให้บาดแผลเดิมประท้วงด้วยความเจ็บปวดแปลบปลาบ แต่นั่นไม่อาจหยุดยั้งความปรารถนาที่จะล่วงรู้ความเป็นไปของน้องสาวได้นางค่อยๆ ขยับปลายนิ้วที่สั่นเทา เลื่อนบานหน้าต่างไม้แกะสลักที่เผยออยู่นิดๆ ออกเพียงเสี้ยวเล็บ เพื่อให้ดวงตาได้เห็นภาพภายในห้องโถงกว้างที่อบอวลไปด้วยกลิ่นกำยานแก้ปวดศีรษะและกลิ่นยารสปร่าภาพที่ปรากฏเบื้องหน้าทำให้นางแทบจะหยุดหายใจ...หลิวซวงซวง น้องสาวฝาแฝดที่เคยมีใบหน้าผุดผ่องปานดวงจันทร์ บัดนี้กลับดูซูบเซียวจนเห็นกระดูกโหนกแก้ม นางสวมเพียงชุดแพรบางเบาสีขาวหม่น นั่งพิงพนักเตียงด้วยท่าทางไร้เรี่ยวแรงราวกับตุ๊กตาผ้าที่ไส้ในหลุดลุ่ย ดวงตาที่เคยสุกใสบัดนี้กลับขุ่นมัวและแฝงไปด้วยความเหนื่อยล้าอย่างที่สตรีวัยเยาว์ไม่ควรมีใกล้ๆ กันนั้น บุรุษในชุดสีครามเข้มดูสง่างามทว่าเย็นเยียบประดุจขุนเขาเหมันต์ เซี่ยมู่หยาง