Semua Bab ปริศนาชะตาชายารัก: Bab 21 - Bab 30

บรรยากาศยามสาย ณ ถนนสายหลักของเมืองหลวงคลาคล่ำไปด้วยผู้คน และรถม้าที่สัญจรไปมาอย่างไม่ขาดสาย แสงแดดจัดจ้าในฤดูร้อนสาดส่องลงบนหลังคากระเบื้องเคลือบของอาคารบ้านเรือนจนเกิดเงาตกทอดเป็นแนวยาว ท่ามกลางเสียงตะโกนขายของของเหล่าพ่อค้า และความวุ่นวายของเมืองใหญ่ รถม้าหรูหราแกะสลักลวดลายพยัคฆ์คาบแก้วได้เคลื่อนตัวมาหยุดนิ่งที่หน้า ‘ร้านร้อยสมบัติ’ ร้านเครื่องประดับที่ได้ชื่อว่าเป็นอันดับหนึ่งในใต้หล้าม่านรถม้าถูกเลิกขึ้น ก่อนที่ร่างสูงโปร่งของมู่หย่งฉีจะก้าวลงมา ท่วงท่าของเขาสง่างาม ทว่ากลับดูเกียจคร้านอยู่ในที อาภรณ์ผ้าไหมสีม่วงเข้มปักดิ้นเงินเป็นรูปพยัคฆ์เหยียบเมฆล้อไปกับแสงตะวัน ใบหน้าคมสันที่หล่อเหลาราวกับเทพเซียนสลักบัดนี้ดูซีดเซียวเล็กน้อย นัยน์ตาคมปลาบที่มักจะฉายแววเย็นชาดุจน้ำแข็งฤดูหนาวกลับดูปรือปรอย และพร่าเลือนด้วยฤทธิ์สุราดอกท้อชั้นเลิศที่เขาดื่มกินอย่างหนักมาตลอดทั้งคืนทันทีที่ฝีเท้าของเขาย่ำลงบนพื้นถนน จิงจื่อก็รีบถลันเข้าไปประคองที่ต้นแขนทันที สีหน้าเต็มไปด้วยความกังวลใจพลางหยิบขวดหยกขนาดเล็กที่ปิดสนิทด้วยฝาทองคำออกมาจากอกเสื้อ

ฝ่ามือหนาที่ซุกซนเริ่มไม่อยู่นิ่ง มู่หย่งฉีจงใจลูบไล้ไปตามเส้นส่วนเว้าโค้งของเอวคอดกิ่วอย่างถือวิสาสะ ลมหายใจอุ่นจัดของเขายังคงคลอเคลียอยู่ข้างแก้มใสไม่ห่าง“เจ้าเป็นลูกหลานจวนใดกัน เหตุใดข้าจึงไม่เคยเห็นหน้าเจ้าในงานเลี้ยงที่วังหลวงมาก่อนเลย” เขาเอ่ยถามพลางหรี่ตาพินิจมองการแต่งกายที่แม้จะดูประณีต แต่ก็เรียบง่ายเกินกว่าจะเป็นบุตรีสายตรงของขุนนางชั้นสูง “หรือจะเป็นเพียงคุณหนูสายรอง... หรือไม่ก็ลูกอนุของใต้เท้าท่านใดที่หาซื้อเครื่องประดับที่ร้านร้อยสมบัติแห่งนี้กันแน่”รุ่ยหลินกัดริมฝีปากแน่น ในใจอยากจะยกส้นเท้าถีบหน้าแข้งเขาให้หักสะบั้นลงเดี๋ยวนี้ แต่สติยังคอยเตือนว่าตนเองกำลังสวมรอยเป็น ‘คนเขลา’ นางจึงแสร้งทำสะบัดหน้าหนี แสร้งทำเป็นเคืองขัดใจเหมือนเด็กถูกรังแก “พี่ชายใจร้าย! เจินเจินไม่ใช่ลูกลิงลูกอนุอะไรทั้งนั้นนะ เจินเจินก็คือเจินเจิน พี่ชายปล่อยนะ”นางพยายามบิดตัวหนีอย่างแนบเนียนที่สุด ทว่ามู่หย่งฉีกลับยิ่งรัดวงแขนแน่นขึ้นจนอกอวบอิ่มเบียดชิดอกแกร่ง เขาจงใจก้มลงมาสูดดมความหอมที่ซอกคอขาวผ่องอีกครั

ยามตะวันเริ่มบ่ายคล้อย รถม้าของจวนเจิ้นหนิงโหวเคลื่อนตัวผ่านประตูจวนเข้าสู่อาณาเขตชั้นในอย่างเร่งรีบ ทันทีที่ล้อรถหยุดนิ่ง เหยาปิงรีบประคองคุณหนูลงจากรถม้าด้วยใบหน้าเคร่งเครียดกว่าทุกวัน นางกวาดสายตามองรอบข้าง ก่อนจะพาคุณหนูมุ่งตรงไปยังเรือนชิงหลันที่ตั้งอยู่ท้ายสวนหลิวเมื่อถึงเขตเรือน หลิวรุ่ยหลินก้าวเดินด้วยท่วงท่าที่สงบนิ่งขึ้น แววตาที่เคยแสร้งทำเป็นเลื่อนลอยบัดนี้กลับราบเรียบดุจผิวน้ำ ทว่าทุกย่างก้าวยังคงไว้ซึ่งรัศมีของคุณหนูสายตรงที่ได้รับการอบรมมาอย่างดี แม้จะอยู่ในร่างของเหยาหลิงเจินที่ผู้คนตราหน้าว่าสติไม่สมบูรณ์ แต่สง่าราศีที่ติดตัวมาแต่อดีตชาติกลับทำให้สาวใช้อีกสามคนที่ยืนรออยู่ถึงกับต้องขยับกายหลีกทางให้ด้วยความเกรงใจ“เกิดอะไรขึ้นหรือเหยาปิง ทำไมกลับมาเร็วนัก” เหยาจูสาวใช้ช่างเจรจาถามขึ้นพลางรีบเข้าไปรับห่อของด้วยความสงสัยเมื่อประตูเรือนปิดสนิทและตรวจสอบจนแน่ใจว่าไม่มีหูตาของคนนอก หลิวรุ่ยหลินหย่อนตัวลงนั่งบนตั่งไม้แกะสลักอย่างมั่นคง ท่วงท่าดูสง่างามเฉลียวฉลาดผิดจากคุณหนูสี่ที่เป็นคนเขลา จนเหยาฉินที่กำลังเตรียมผ้าเช็ดหน้าถึงกับชะงัก...“จะเกิดอะไรขึ้นเสียอีกเล่า” เหยาปิง

สิ้นเสียงประกาศกร้าวของเว่ยอ๋อง บรรยากาศภายในตำหนักที่เคยอบอวลด้วยกลิ่นชาพลันถูกแทรกซึมด้วยรังสีคุกคามบางอย่างที่เยือกเย็นและทรงอำนาจ ประตูตำหนักที่ปิดสนิทถูกผลักออกอย่างแรงโดยไม่มีการขานนามจากขันทีหน้าห้อง เป็นการประกาศฐานะของผู้มาเยือนว่าสูงส่งเพียงใด“เจ้าจะเอาใครนะหย่งฉี พูดจาเหลวไหลสิ้นดี!”น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจดังขึ้นพร้อมกับการปรากฏกายของมู่เลี่ยงหรง หรือ ฉินอ๋อง พี่ชายผู้เคร่งครัด เขาก้าวเดินเข้ามาด้วยท่วงท่าองอาจ ใบหน้าที่คมคายละม้ายคล้ายคลึงกับมู่หย่งฉีอยู่หลายส่วน ทว่ากลับเต็มไปด้วยความตึงเครียดและเย็นชา ดวงตาของมู่เลี่ยงหรงจ้องเขม็งไปที่น้องชายตัวแสบเหมือนอยากจะจับไปโบยเสียให้รู้แล้วรู้รอดแต่สิ่งที่ดึงดูดสายตาคนทั้งตำหนักยิ่งกว่า กลับเป็นบุรุษที่เดินนิ่งสงบตามหลังฉินอ๋องมาบุรุษผู้นั้นสวมชุดคลุมยาวสีขาวสะอาดตา ตัดกับเรือนผมสีเงินยวงที่ปล่อยสยายทิ้งตัวลงมาดุจน้ำตกหิมะ ใบหน้าของเขาหล่อเหลาหมดจดราวกับเทพเซียนที่จุติลงมาบนโลกมนุษย์ แววตาที่ดูเหมือนจะมองทะลุทุกสิ่งอย่างในใต้หล้านั้นสงบนิ่ง ทว่ามุมปากกลับประดับด้วยรอยยิ้มจางๆ ที่

แสงอาทิตย์ยามเช้าทอแสงอ่อนละมุนอาบไล้ไปทั่วเรือนชิงหลัน บรรยากาศภายในห้องนอนกว้างขวางเต็มไปด้วยกลิ่นหอมสะอาดของเครื่องร่ำ เหยาปิงกำลังตรวจความเรียบร้อยรอบกายคุณหนูของตนอย่างถี่ถ้วน โดยมีเหยาฉินบรรจงประคองปิ่นหยกขาวสลักลายบุปผาขึ้นประดับบนมวยผมทรงเมฆาคล้อยของเหยาหลิงเจินอย่างประณีตร่างของเหยาหลิงเจินนั่งนิ่งสงบประหนึ่งตุ๊กตาหยกที่สลักเสลาขึ้นอย่างตั้งใจ นางจ้องมองเงาสะท้อนในกระจกทองเหลืองด้วยสายตาเรียบนิ่ง วันนี้นางสวมชุดหรูฉวินสีเขียวอ่อนประดุจใบหลิวแรกผลิ ชายกระโปรงและผ้าคาดเอวใช้สีชมพูกลีบบัวดูอ่อนหวานละมุนตา ชุดนี้ไม่เพียงขับเน้นผิวพรรณที่ขาวผ่องให้ดูผุดผ่องราวกับหยกมันแพะ แต่ยังทำให้พวงแก้มสีระเรื่อของนางดูน่าทะนุถนอมประหนึ่งดรุณีน้อยผู้ไม่เดียงสา“คุณหนูเจ้าคะ ดื่มน้ำแกงรังนกน้ำเชื่อมลำไยเย็นๆ เสียหน่อยนะเจ้าคะ” เหยาฮวายกถาดน้ำแกงเข้ามาพร้อมรอยยิ้มขยันขันแข็ง “งานเลี้ยงในสวนวันนี้แขกเหรื่อคงมากนัก กว่าจะได้กินมื้อเที่ยงคุณหนูคงจะหิวแย่ กินรองท้องไปก่อนนะเจ้าคะ”ขณะที่คุณหนูค่อยๆ จิบน้ำแกงอย่างว่าง่าย เหยาจูสาวใช้จอม