All Chapters of ปริศนาชะตาชายารัก: Chapter 11 - Chapter 20

เรือนซ่อนไผ่ตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือของจวนเจ้าเมืองฉางซา แม้จะอยู่ไกลจากเรือนหลักไปสักหน่อย ทว่ากลับเป็นสถานที่ที่งดงามและสงบเงียบที่สุด รอบเรือนโอบล้อมด้วยป่าไผ่เขียวขจีที่พลิ้วไหวตามสายลม เสียงใบไผ่เสียดสีกันดังซ่าๆ คล้ายเสียงคลื่น ช่วยกลบเสียงอึกทึกจากภายนอก และทำให้รู้สึกสงบได้เป็นอย่างดีเมื่อย้ายเข้ามาอยู่ในเรือนใหม่ ในฐานะหัวหน้าสาวใช้ เหยาปิงดูมีความมั่นใจมากขึ้น ท่าทางฉะฉานในการสั่งงานสาวใช้ใหม่ทั้งสามคนอย่าง เหยาฉิน เหยาจู และเหยาฮวา ทำให้เรือนหลังนี้มีระเบียบวินัยตั้งแต่วันแรกในช่วงกลางวันขณะที่แสงแดดอุ่นๆ ลอดผ่านกิ่งไผ่เข้ามาในชานเรือน หลิวรุ่ยหลินที่แสร้งนั่งเล่นตุ๊กตาผ้าอยู่บนตั่งไม้ นิ่งฟังการพูดคุยและบริหารจัดการเรือนของเหยาปิงอย่างพอใจ“เหยาฉิน เจ้าดูแลเรื่องตู้เสื้อผ้าและเครื่องประดับของคุณหนูสี่ให้ดี ของทุกชิ้นห้ามให้มีฝุ่นเกาะแม้แต่นิดเดียว” เหยาปิงออกคำสั่งพลางเดินตรวจตรา “ส่วนเหยาจู เจ้ามีหน้าที่เป็นหูเป็นตาให้คุณหนู ใครไปใครมาในจวน หรือมีข่าวคราวอะไรสำคัญ จงจดจำม

เมืองฉางหยาง หัวใจสำคัญแห่งแคว้นเว่ยภายใต้แผ่นฟ้ากว้างขวางที่ดูเหมือนจะสดใสกว่าที่ใดในแผ่นดิน กลิ่นอายแห่งความสงบสุขและความมั่งคั่งอบอวลไปทั่วทุกตารางนิ้วของเมืองฉางหยาง แคว้นเว่ยในปัจจุบันไม่ใช่ดินแดนชายแดนที่แห้งแล้งและกันดารอย่างที่คนในเมืองหลวงจินตนาการไว้อีกต่อไป แต่กลับกลายเป็นอู่ข้าวอู่น้ำและศูนย์กลางการค้าที่สำคัญที่สุดทางทิศประจิมทว่าในสายตาของคนภายนอก โดยเฉพาะขุนนางจากเมืองหลวง แคว้นเว่ยกลับถูกมองว่าเป็นแคว้นที่ ‘รอดมาได้เพราะโชคช่วย’ เนื่องจากมีเจ้าปกครองที่ไร้แก่นสารที่สุดในปฐพี อย่างเว่ยอ๋อง มู่หย่งฉีเหล่าขุนนางในเมืองหลวงมักจะจับกลุ่มนินทากันลับหลังด้วยความริษยาว่า "ที่แคว้นเว่ยยังไม่ล่มสลาย ย่อมเป็นเพราะสวรรค์ยังเมตตามอบยอดบุรุษสองคนมาเป็นเสาหลักให้"คนแรกคือ เฉินรุ่ย กุนซือหน้าหยกผู้ที่ว่ากันว่ามีสติปัญญาเฉียบแหลมประหนึ่งขงเบ้งกลับชาติมาเกิด เขาจัดการระบบภาษีและการค้าจนแคว้นเว่ยมั่งคั่งผิดหูผิดตา วางระบบระเบียบจนไม่มีการรั่วไหลแม้แต่อีแปะเดียว ชาวบ้านจึงอยู่ดีกินดีภายใต้การบริหารหลังบ้านที่สมบูรณ์แบบส่วนคนที่สองคือ หวงเชียนเล่อ แม่ทัพฉีหลิงผู้เกรียงไกร และยังมีศักดิ

ท่ามกลางความเงียบสงัดของจุดพักม้ายามค่ำคืน...หลิวรุ่ยหลินรู้สึกตัวว่ากำลังเดินอยู่บนพื้นดินที่ชื้นแฉะ บรรยากาศรอบกายช่างคุ้นตาคล้ายกับจุดพักม้าที่ขบวนเดินทางเพิ่งหยุดพักไปเมื่อหัวค่ำ ลมหนาวพัดกรรโชกจนชายอาภรณ์สะบัดพลิ้ว นางเดินตามแสงไฟลึกลับที่วูบไหวอยู่หลังพุ่มไม้รกทึบ ราวกับมีบางสิ่งเรียกหาให้ก้าวเข้าไปหาความจริงทันใดนั้น ร่างสูงใหญ่ร่างหนึ่งปรากฏขึ้นท่ามกลางม่านหมอกที่โรยตัวหนา แม้จะมองเห็นใบหน้าไม่ชัดเจน ทว่าความรู้สึกส่วนลึกกลับร่ำร้องว่าคนผู้นี้คือคนที่นาง ‘คุ้นเคย’ ยิ่งนัก กลิ่นอายรอบกายของเขาช่างคล้ายคลึงกับใครบางคนที่นางเคยไว้วางใจในอดีต หลิวรุ่ยหลินขยับปากจะเอ่ยเรียกชื่อที่ติดอยู่ที่ริมฝีปาก แต่แล้วบรรยากาศที่เคยสงบนิ่งก็แปรเปลี่ยนเป็นความเย็นเยือกเสียดกระดูกเปรี้ยง!เสียงสายฟ้าฟาดลงมาอย่างรุนแรงจนท้องฟ้ากลายเป็นสีขาวโพลนในชั่วพริบตา แสงสว่างนั้นเผยให้เห็นคมดาบในมือของบุรุษผู้นั้นที่วาววับสะท้อนกับแสงสายฟ้า ก่อนที่เขาจะพุ่งเข้าหาด้วยความเร็วที่เหนือคณา ความเจ็บปวดแล่นปราดเข้าสู่หน้าอกซ้ายอย่างโหดเหี้ยม คมโลหะเย็นเฉียบกรีดผ่านเนื้อเยื่อจนนางรู้สึกได้ถึงเสียงฉีกขาด ร่างของน

ใบหน้าของเหยาจิ้นทงเครียดขรึมขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ถึงแม้เยี่ยนจิ้นหลิงจะไม่ได้มีตำแหน่งทางราชการใหญ่โต แต่ผู้ที่อยู่เบื้องหลังของเขาไม่ธรรมดาสักคน มีที่ไหนที่ฮ่องเต้จะส่งกุนซือตัวเล็กๆ คนหนึ่งที่ไม่มีหน้าที่โดยตรงมาเช่นนี้บ้าง‘หรือว่าฝ่าบาทอยากจะทดสอบอะไรข้า’เหยาจิ้นทงพยายามคาดเดาเจตนาของโอรสสวรรค์ จนก้าวเท้าเข้าใกล้โถงรับรองแล้ว ก็ยังมิอาจคาดเดาเจตนาที่แท้จริงได้ท่านโหวถอนหายใจแผ่วเบาก่อนจะก้าวเข้าไปในโถงรับรอง เพื่อพบบุรุษที่ได้ชื่อว่าเป็น “จิ้งจอกสีเงินแห่งแคว้น” ด้วยความระมัดระวังเงาร่างสูงโปร่งในอาภรณ์สีขาวสะอาดตานั่งอยู่บนเก้าอี้ในโถงรับรอง รัศมีรอบกายของชายผู้นี้ประหลาดนัก เขาหล่อเหลาดุจเทพเซียนที่หลุดออกมาจากภาพวาด เส้นผมสีเงินยวงทิ้งตัวยาวสลวยสะท้อนแสงอาทิตย์ ในมือถือ พัดหยกมันแพะ สีขาวนวลเนื้อละเอียด ทุกครั้งที่พัดขยับกลับส่งกระแสลมเย็นจางๆออกมา แววตาของเขานิ่งสงบ แต่กลับมีประกายบางอย่างที่ทำให้คนมองรู้สึกสั่นสะท้าน ราวกับถูกมองทะลุไปถึงดวงวิญญาณชั้นในสุด

ขบวนรถม้าหรูหราของเว่ยอ๋องหยุดนิ่งลงที่หน้าประตูพระราชวังชั้นนอก มู่หย่งฉีก้าวลงจากรถม้าด้วยท่วงท่าเกียจคร้าน อาภรณ์สีม่วงเข้มปักลายพยัคฆ์เหยียบเมฆสะบัดพลิ้วตามจังหวะการก้าวเดินที่ดูสง่างามทว่าเย่อหยิ่ง เขาขยับคอเสื้อเล็กน้อยก่อนจะเปลี่ยนขึ้นประทับบนเกี้ยวพระที่นั่งประจำตำแหน่งตามกฎมณเฑียรบาล ขบวนเกี้ยวเคลื่อนตัวผ่านประตูวังมุ่งหน้าสู่เขตพระราชฐานชั้นในอย่างเงียบเชียบบรรยากาศภายในวังหลวงยังคงเต็มไปด้วยระเบียบวินัยที่ชวนให้อึดอัด แต่มู่หย่งฉีกลับเอนกายพิงพนักเกี้ยวอย่างสบายอารมณ์ ในใจพาลนึกไปถึงมู่เลี่ยงหรง พี่ชายที่เขามักจะแวะไปเย้าแหย่บ่อยครั้ง ภาพฉินอ๋องต้องจำยอมรับชายารองถึงสามคน เพื่อถ่วงดุลอำนาจทางการเมืองนั้น ยังคงเป็นภาพที่เตือนใจมู่หย่งฉีเสมอ'หากต้องใช้ชีวิตเยี่ยงท่ามกลางสตรีที่คอยสอดส่อง และหาผลประโยชน์แบบเสด็จพี่ เปิ่นหวางยอมถูกปรามาสว่าเป็นแค่อ๋องเสเพลไปจนตายเสียยังดีกว่า'“ท่านอ๋อง ไทเฮาทรงส่งคนมาตามถึงสามรอบแล้วนะพ่ะย่ะค่ะ” จิงจื่อเอ่ยกระซิบข้างม่านเกี้ยว “กระหม่อมได้ข่าวว่า พระนางทรงเตรียมสมุดรายชื่อคุณหนูไว้เป็นตั้ง คราวนี้ท่านอ๋องคงหนีไม่พ้นแน่”มู่หย่งฉีแค่นยิ้ม แวว