Semua Bab ปริศนาชะตาชายารัก: Bab 51 - Bab 60

เช้าวันนี้อากาศที่จวนเจิ้นหนิงโหวช่างสดใสเป็นใจ ท้องฟ้าสีครามเข้มไร้เมฆหมอก แสงแดดอุ่นๆ สาดส่องลงมายังแนวรั้วอิฐสีชาดอย่างนุ่มนวล ท่ามกลางบรรยากาศที่เงียบสงบ รถม้าคันใหญ่บุด้วยผ้าไหมสีเข้มประดับตราสัญลักษณ์ตระกูลโจวอันโอ่อ่าก็เคลื่อนมาหยุดลงที่หน้าประตูจวนอย่างมั่นคงพ่อบ้านใหญ่รีบกึ่งเดินกึ่งวิ่งออกมาต้อนรับด้วยท่าทางนอบน้อมยิ่ง เมื่อเห็นว่าสตรีที่ก้าวลงมาคือ กัวรั่วชิง ฮูหยินซื่อจื่อจวงเชียงป๋อ เขารีบค้อมศีรษะเชิญนางเข้าไปยังโถงรับรองที่ พร้อมกับสั่งให้สาวใช้รีบไปแจ้งฮูหยินใหญ่ทันทีภายในโถงรับรองที่อบอวลไปด้วยกลิ่นชาชั้นดี กัวรั่วชิงนั่งรออยู่บนเก้าอี้ไม้แกะสลักด้วยกิริยาสง่างาม แผ่นหลังตั้งตรงสมฐานะสะใภ้ตระกูลใหญ่ ไม่นานนัก เหอเหมียวลี่ก็ก้าวเข้ามาในห้องด้วยใบหน้ายิ้มแย้มแจ่มใส“ชิงเอ๋อร์ เจ้ามาได้อย่างไรกัน” เหอเหมียวลี่เอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความแปลกใจระคนดีใจ นางรีบเดินเข้ามาหาบุตรสาวของสหายคนสนิทที่ไม่ได้พบกันเสียนานกัวรั่วชิงรีบลุกขึ้นย่อกายคำนับอย่างนอบน้อมตามธรรมเนียม “ต้องอภัยท่านอาหญิงที่ชิงเอ๋อร์มิได้มาพบให้เร็วกว่านี้ เพราะงานที่ร้านยุ่งมากจริงๆ เจ้าค่ะ พอว

ภายในห้องรับรองชั้นสองของร้านจื่อชิง กลิ่นหอมจางๆ ของเครื่องหอมอบอวลช่วยให้บรรยากาศดูผ่อนคลายขึ้น ทว่ากัวรั่วชิงกลับไม่ได้ดูผ่อนคลายตามกลิ่นหอมนั้นเลย นางเอื้อมมือไปกุมมือหลิวรุ่ยหลินไว้แน่น ราวกับว่ามือน้อยๆ ที่ดูนุ่มนิ่มและไร้เดียงสานี้คือที่ยึดเหนี่ยวเพียงหนึ่งเดียวในยามที่หัวใจนางแตกสลาย กัวรั่วชิงสูดลมหายใจที่สั่นสะท้าน ก่อนจะค่อยๆ เลื่อนมือข้างที่ว่างอยู่ไปที่คอเสื้อของตนเอง นางลังเลครู่หนึ่งก่อนจะลดขอบคอเสื้อลงเล็กน้อย เผยให้เห็นรอยแผลแดงจางๆ ที่ยังคงทิ้งร่องรอยไว้บนลำคอขาวระหง ซึ่งเกิดจากแรงกดของปลายปิ่นหยกในคืนที่เลวร้ายนั้น หลิวรุ่ยหลินในร่างเหยาหลิงเจินตาโตตื่นตะลึง นางรีบวางถังหูลู่ในมือลงทันทีแล้วโน้มตัวเข้าไปใกล้ “ชิงชิง... เจ็บมากไหม ใครทำเจ้า! หรือว่าจะเป็นแมวที่บ้านเจ้ามันนิสัยไม่ดี พี่สาวจะไปตีมันให้เจ้าเอง!” น้ำตาที่กัวรั่วชิงพยายามสะกดกลั้นไว้ร่วงหล่นลงมาทันทีที่ได้ยินคำปลอบโยนอย่างซื่อตรงและไร้เดียงสานั้น นางสะอื้นไห้ออกมาอย่างไม่อาจกั้น ความเข้มแข็งที่เพียรสร้างมาตลอดพังทลายลงต่อหน้าสหายที่นางไว้ใจที่สุด “ไม่ใช่แมวหรอกเจินเจิน... แต่เป็นโจวจื่อหมิง เขา...เขาค

บรรยากาศภายในเรือนพักของเหอเหมียวลี่เป็นไปอย่างสงบเรียบง่ายตามปกติ จนกระทั่งเทียบเชิญสีทองประทับตรานกยูงรำแพนของพระสนมเอกเต๋อเฟยถูกส่งมาถึงมือ นายหญิงแห่งจวนเจิ้นหนิงโหวเปิดออกอ่านแล้วก็เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจ“ประหลาดจริง ปกติงานเลี้ยงของเต๋อเฟยจะเชิญเพียงเหล่าคุณหนูที่ออกสังคมบ่อยครั้ง แต่คราวนี้กลับมีชื่อของลูกสาวเราระบุมาด้วย” เหอเหมียวลี่เปรยขึ้นพลางส่งเทียบเชิญให้เหยาจิ้นทงที่นั่งอยู่ใกล้ๆ แววตาของนางฉายความกังวลออกมาอย่างปิดไม่มิด “ท่านโหว เจินเอ๋อร์ไม่เคยไปงานใหญ่ในวังหลวงเลยสักครั้ง พิธีรีตรองก็มาก คนใหญ่คนโตก็เยอะนัก ข้าเกรงว่าหากนางพลั้งเผลออาจไปทำให้พวกลูกเสือลูกมังกรเหล่านั้นขุ่นเคืองเอาได้”เหยาจิ้นทงอ่านเทียบเชิญ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงสุขุมเพื่อปลอบใจภรรยา “ข้าเห็นด้วยกับฮูหยินว่าเรื่องนี้น่ากังวลไม่น้อย แต่เจ้าอย่าลืมว่าเทียบเชิญนี้ระบุชื่อเจินเอ๋อร์ไว้อย่างเจาะจง หากเราปฏิเสธย่อมเป็นการไม่ไว้หน้าพระสนม”เขานิ่งไปอึดใจหนึ่งก่อนจะเอ่ยต่อ “อีกอย่าง ข้ามองว่าเรื่องนี้อาจจะเป็นน้ำพระทัยของฝ่าบาท ในเมื่อตระกูลเหยาของเราเพิ่งกลับมาประจำการที่เมืองหลวง ฝ่าบาทอาจ

นอกจากไม่โกรธแล้ว มูหย่งฉียังระเบิดหัวเราะออกมาอย่างชอบใจ แววตาที่มองนางนั้นเต็มไปด้วยความขบขันเขาโน้มหน้าลงมาจนลมหายใจอุ่นๆ เป่ารดข้างแก้มนาง แววตาสุนัขจิ้งจอกพราวระยับ “ในเมื่อเจินเอ๋อร์บอกว่าเปิ่นหวางน่ากินถึงเพียงนี้... เจ้าอยากจะลอง ‘กิน’ เปิ่นหวางจริงๆ สักคำหรือไม่เล่า”‘ไอ้คนหน้าหนา ใครเขาถามสตรีแบบนี้กัน’ รุ่ยหลินด่ากราดในใจ แต่นางกลับทำเพียงเอียงคอทำหน้ามึนซื่อ มู่หย่งฉีจึงถือโอกาสนั้นก้มลงกระซิบชิดใบหูของนางด้วยน้ำเสียงที่มีเพียงนางและเขาเท่านั้นที่ได้ยินเขานัดแนะเพียงสั้นๆ ทิ้งท้ายด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่แฝงความขี้เล่นทว่าจริงจังในที “หากเจ้าไม่มาตามนัดอีก... เจ้ารู้นะว่าข้าจะไปตามตัวเจ้าถึงที่ใด อย่าลืมว่ากำแพงจวนเจิ้นหนิงโหวสำหรับข้าแล้ว มันก็แค่รั้วไม้เตี้ยๆ เท่านั้น”รุ่ยหลินลอบกัดฟันกรอด ‘นี่มันขู่กันชัดๆ’หากนางไม่รับปาก มีหวังคืนนี้เจ้าอ๋องเสเพลนี่ต้องปีนเข้าห้องนอนนางไปป่วนให้วุ่นวายอีกแน่“เจินเจินรู้แล้ว แต่ต้องให้เสร็จธุระกับชิงชิงก่อนเจินเจินถึงจะไปนะ” นางกระซิบตอบเสียงเบาพลางทำท่าเขินอายปัดป้องมู่หย่งฉีที่ได้คำตอบสมใจก็ยืดตัวขึ้นเต็มความสูง เขาหุบพัดดัง ฉับ! พ

เฉินซูหรงเห็นว่าคุณหนูปัญญาอ่อนทำหน้าโง่งม ก็พูดพลางหัวเราะเบาๆ “ตายจริง ตนเป็นอะไรยังไม่รู้ตัวเองอีก ข้าชักจะสงสารนางขึ้นมานิดหน่อยแล้ว”“นั่นน่ะสิ สภาพเช่นนี้เว่ยอ๋องไม่มีทางปรายตามองนางหรอก ยังจะมีหน้ามาบอกว่าท่านอ๋องอยากเข้ามาใกล้ตัวเองอีก คงจะเพ้อเพราะมีปัญหาทางสติปัญญามากกว่า” หานเสี่ยวอวิ๋นเหยียดริมฝีปากอย่างดูแคลนทันใดนั้น หลิวรุ่ยหลินในร่างเหยาหลิงเจินก็ยกมือขึ้นปิดจมูก “ทำไมปากเหม็นอย่างนี้ เจ้ากินอึเข้าไปสินะ”“เหยาหลิงเจิน เจ้าด่าใคร!” หานเสี่ยวอวิ๋นชี้หน้าถาม“ไม่รู้จริงๆ หรือ แบบนี้เจ้าก็โง่กว่าข้าน่ะสิ” หลิวรุ่ยหลินส่งเสียงหัวเราะดังสนั่น นางเอามือกุมท้อง น้ำหูน้ำตาเล็ด ทำเอาหานเสี่ยวอวิ๋นกระทืบเท้าด้วยความโกรธเร่าๆ จนเสียกิริยาซูเจียวเหม่ยเห็นสหายเสียท่าให้คนเขลา นางก็ก้าวออกมาพลางตวาดแหว “หยุดหัวเราะเดี๋ยวนี้นะ นังเด็กสติไม่สมประกอบ”หลิวรุ่ยหลินหยุดหัวเราะทันที แต่ไม่ใช่เพราะกลัว ตอนแรกนางคิดว่าจะปล่อยคนพวกนี้ไป เพราะเกลียดความยุ่งยาก แต่พอมาคิดอีกที หากตอนนี้เป็นเหยาหลิงเจินตัวจริงกำลังถูกรังแกอยู่เล่า จะน่าสงสารเพียงใด ในเมื่อคุณหนูน่ารังเกียจพวกนี้คิดว่านางเป็นเ