Semua Bab ปริศนาชะตาชายารัก: Bab 41 - Bab 50

ราตรีกาลคืบคลานเข้าปกคลุมจวนเจิ้นหนิงโหวอย่างช้าๆ แสงจากโคมไฟกระดาษที่แขวนอยู่ตามระเบียงทางเดินวูบไหวไปมาตามแรงลมกลางคืน บรรยากาศภายในเรือนชิงหลันยังคงสงบสุขจนกระทั่งเหยาปิงที่ถูกเรียกไปสอบสวนกลับมาเสียงประตูดังปังพร้อมกับการปรากฏตัวของเหยาปิงที่ดูเสียขวัญอย่างหนัก สาวใช้คนสนิทก้าวข้ามธรณีประตูเข้ามาด้วยท่าทางลนลาน นางทรุดตัวลงนั่งแหมะกับพื้นไม้ขัดเงาราวกับคนหมดเรี่ยวแรง เส้นผมที่เคยเกล้าเป็นมวยเรียบร้อยบัดนี้มีลูกผมหลุดรุ่ย ใบหน้าที่เคยมีสีฝาดกลับซีดเผือดประหนึ่งกระดาษขาว นางยกมือขึ้นกุมหน้าอกที่กระเพื่อมไหวรุนแรงพลางหอบหายใจเอาอากาศเข้าปอดคำโต ราวกับเพิ่งวิ่งหนีปีศาจร้ายมาเป็นระยะทางหลายลี้หลิวรุ่ยหลินซึ่งบัดนี้อยู่ในคราบของคุณหนูสี่ผู้สติไม่สมประกอบ กำลังนั่งอยู่บนตั่งที่ปูด้วยเบาะนุ่ม ในมือของนางถือหนังสือเรื่องเล่าในยุทธภพที่พี่รองเพิ่งซื้อมาให้ นางเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ดวงตากลมโตฉายแวว “ใสซื่อ” ประหนึ่งเด็กน้อยที่ไม่รับรู้ถึงพายุที่กำลังก่อตัวขึ้นภายนอก นางค่อยๆ วางหนังสือลงช้าๆ แล้วหันไปหยิบตุ๊กตาผ้าหน้าตาประหลาดที่วางอยู่ข้างกายมาก

ภายในเรือนชิงหลันยามศิขริน บรรยากาศรอบกายเงียบสงัดราวกับโลกทั้งใบถูกหยุดหมุน มีเพียงเสียงใบไม้ไหวเสียดสีกันเบาๆ ตามแรงลมวสันต์ที่พัดพรูลอดผ่านทิวแถวต้นหลิวริมหน้าต่าง แสงจันทร์วันเพ็ญทอประกายสีเงินยวงสาดส่องลอดบานหน้าต่างที่เปิดไว้ แสงนวลตานั้นทาบทับลงบนเครื่องเรือนไม้แกะสลักราคาแพง อาบไล้ไปทั่วห้องนอนที่ตกแต่งอย่างประณีตงดงามตามฐานะของคุณหนูสี่แห่งจวนโหว กลิ่นหอมจางๆ ของดอกท้อที่กำลังเบ่งบานอยู่ภายนอกลอยละล่องมาตามลมราตรี อบอวลสอดประสานกับกลิ่นเครื่องหอม ‘สงบใจ’ ที่สาวใช้จุดทิ้งไว้ก่อนหน้านี้ จนกลายเป็นมวลอากาศที่ชวนให้เคลิบเคลิ้มและผ่อนคลายบนเตียงกว้างที่ปูลาดด้วยฟูกหนานุ่มและผ้าปูเตียงชั้นดี หลิวรุ่ยหลินนอนขดตัวอยู่ใต้ผ้าห่มในชุดนอนผ้าไหมสีขาวนวลบางเบาและนุ่มลื่นจนเกือบจะโปร่งแสงยามต้องแสงจันทร์ เผยให้เห็นส่วนเว้าส่วนโค้งของร่างระหงที่เริ่มจะผลิบานเป็นสาวสะพรั่ง เส้นผมสีดำขลับประหนึ่งน้ำหมึกสยายเต็มหมอน ขับเน้นให้ผิวพรรณที่ขาวละเอียดราวกับหยกดูผุดผ่องจนแทบจะเรืองแสงได้ในความมืดสลัวทว่า... ในขณะที่ลมหายใจของนางกำลังสม่ำเสมออยู่นั้น นางรู้สึกถึงมวลอากาศที่เปลี่ยนแปลงไปอย่างกะทันหัน

ยามนี้ในหัวของมู่หย่งฉีขาวโพลนไปหมด เขาไม่เข้าใจเลยว่าเหตุใดสตรีตรงหน้าถึงมีอิทธิพลต่อความรู้สึกเขามากมายเพียงนี้ เขารู้เพียงว่าต่อให้ต้องแลกด้วยอะไร เขาก็ไม่อยากหยุดสัมผัสนี้เลยแม้แต่ชั่วเค่อ กลิ่นกายสาวและรสหวานล้ำในโพรงปากทำให้สติที่เคยมีขาดผึง เขาช้อนร่างบางที่เริ่มจะทรงตัวไม่อยู่ขึ้นแนบอก ก่อนจะก้าวฉับๆ ตรงไปยังเตียงกว้างอย่างรวดเร็ว โดยที่ริมฝีปากของทั้งคู่ยังคงพัวพันไม่ยอมพรากจากกันแม้แต่ชั่วลมหายใจเดียวเมื่อแผ่นหลังนวลเนียนสัมผัสกับฟูกนุ่ม มู่หย่งฉีก็ทาบทับกายแกร่งลงมาทันที ความร้อนแรงที่ส่งผ่านสัมผัสเริ่มไต่ระดับจนยากจะควบคุม“เหยาหลิงเจิน... เจินเอ๋อร์...” เขากระซิบชิดผิวนุ่มดังคนละเมอมือหนาที่เปี่ยมไปด้วยความเชี่ยวชาญก็เลื่อนลงยังสายรัดเอวของชุดนอนผ้าไหม เขากระตุกเบาๆ เพียงครั้งเดียว ชุดนอนสีขาวนวลก็คลายตัวออก เผยให้เห็นทรวดทรงของเรือนกายที่ซ่อนอยู่ภายในมู่หย่งฉีไม่ได้เปลื้องผ้าของนางออกทั้งหมด แต่เขาทำให้มันเลื่อนลง เผยให้เห็นเนินอกคู่สวยที่ผุดพ้นเนื้อผ้าไหมบางๆ ออกมาอย่างเย้ายวน ลมหายใจของหลิวรุ่ยหลินสะดุดกึก ร่างกายของนางแข็งทื่อราวกับถูกสาป“นี่! ท่าน...”มู่หย่งฉีไม

แสงอรุณยามเช้าที่สาดส่องผ่านม่านมุกเข้ามาในเรือนพักของคุณหนูสี่จวนเจิ้นหนิงโหว วันนี้ควรจะเป็นจุดเริ่มต้นของวันที่สดใส ทว่าสำหรับเหยาปิงบรรยากาศในเช้านี้กลับมืดครึ้มยิ่งกว่าพายุเข้า“คุณหนู! นี่มัน... นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่เจ้าคะ” เสียงอุทานเต็มไปด้วยความตระหนกดังขึ้นพร้อมกับเสียงอ่างน้ำทองเหลืองที่เกือบจะหลุดจากมือ เหยาปิงยืนเบิกตากว้าง มือสั่นสะท้านจนน้ำกระเพื่อมไหว เมื่อนางปลดอาภรณ์ชั้นนอกของคุณหนูออกเพื่อเตรียมเช็ดตัว สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาคือรอยแดงเข้มประปรายที่กระจายตัวอยู่บนซอกคอขาวระหง ลามลงไปจนถึงเนินอกอิ่มที่ถูกแต่งแต้มด้วยร่องรอยแห่งการตีตราจากจอมโจรราคะ ไม่ใช่ร่องรอยของคนนอนละเมอแล้วเดินชนโต๊ะอย่างที่คุณหนูกล่าวอ้างเมื่อคืนหลิวรุ่ยหลินในร่างของเหยาหลิงเจินแสร้งทำหน้ามุ่ยพลางเกาซอกคอตัวเองอย่างรำคาญใจ นางรีบคว้าแขนเหยาปิงไว้ก่อนที่อีกฝ่ายจะสติแตกจนร้องเรียกคนทั้งจวน “เบาหน่อยปิงปิง เสียงเจ้าทำข้ารำคาญจะแย่แล้วเนี่ย”“รำคาญหรือเจ้าคะ คุณหนู... รอยพวกนี้มันคือรอย...” เหยาปิงพูดไม่ออก ใบหน้าของนางเปลี่ยนจากขาวเป็นแดงสลับเขียวด้วยความโกรธแค้นและเสียใจ “ใครบังอาจลอบเข้ามาทำร้ายค

หลิวรุ่ยหลินกัดฟันกรอดภายใต้ใบหน้าที่ยิ้มแย้ม นางอยากจะยกแจกันมูลค่าหลายพันตำลึงนั่นทุ่มใส่หน้าคนพูดให้รู้แล้วรู้รอดไอ้ท่านอ๋องเสเพลนั่นร้ายกาจนัก เขาจงใจส่งของล้ำค่ามาเพื่อบีบให้นางจนมุมต่อหน้ามารดา และย้ำเตือนให้นางรู้ว่าต่อให้มีกำแพงจวนที่หนาเพียงใด เขาก็สามารถก้าวล่วงเข้ามา ‘ทำลาย’ หรือ ‘ชดเชย’ สิ่งใดก็ได้ตามใจชอบนางยอมเสียเปรียบหลายครั้ง เพราะต้องการรักษาสถานะคนเขลาให้สมจริง เพื่อที่จะมีชีวิตใหม่ที่สุขสงบไร้เภทภัยมารบกวน แต่ใช่ว่านางจะต้องจำทนทุกคราไป ในเมื่อเขาได้กินเต้าหู้ไปมากมายแล้วไม่รู้จักอิ่ม ยังส่งคนมาสร้างเรื่องให้นางถึงเรือนชาน ก็คงต้องให้บทเรียนเขาบ้าง“เจินเจินขอบคุณอ๋องหล่อ” หลิวรุ่ยหลินแสร้งยิ้มกว้างจนตาหยีอย่างคนโง่เขลา พลางย่อกายอย่างเด็กน้อยเพิ่งหัดทำความเคารพ กลบเกลื่อนความรู้สึกอยากถีบคนไปจนมิด “แต่ข้ามีแจกันใหม่ของตัวเองแล้ว และอันนี้ก็ใหญ่เกินไปไม่เหมาะกับห้องเล็กๆ น่ารักสักนิด วานเจ้าเอากลับไปคืนท่านอ๋องเถิด เจินเจินไม่อยากได้ของคนอื่น เดี๋ยวท่านพ่อดุเอา”คำพูดตอบกลับที่ดูไร้เดียงสาของนาง แต่กลับแฝงความนัยว่า ‘อย่าได้แอบเข้ามาอีก ข้าไม่ชอบ’ ทำให้จิงจื่อเลิ