Semua Bab ปริศนาชะตาชายารัก: Bab 31 - Bab 40

รุ่ยหลินรีบสวมหน้ากากคนปัญญาอ่อนทันควัน นางทำตาโต แสร้งทำท่าทางตื่นเต้นไร้เดียงสา “พี่ชายเห็นผีเสื้อตัวโตๆ ไหมเจ้าคะ เจินเจินวิ่งตามมาตั้งนาน แต่มันบินหายมาแถวนี้ พี่ชายช่วยเจินเจินหาหน่อยนะ”มู่หย่งฉีไม่ได้รีบร้อนตอบ เขาเพ่งพิศดวงหน้างดงามกับท่าทางไร้เดียงสาของนางอยู่ครู่หนึ่ง ก็นึกอยากจะ ‘รังแก’ นางให้หนำใจเสียเหลือเกิน ถึงจะรู้ว่าออกจะไร้มารยาท และดูเหมือนพวกบ้าตัณหา แต่ยังไม่เคยมีสตรีคนไหนที่ทำให้เขาเสียอาการได้มากเท่านี้มาก่อนจริงๆ‘ถึงยังไงก็ตั้งใจรับนางเป็นชายาอยู่แล้ว หยอกนิดหยอกหน่อยคงไม่เป็นไรกระมัง’ มือหนาข้างหนึ่งที่โอบเอวนางไว้เริ่มซุกซนโดยการลูบไล้ไปตามเส้นส่วนเว้าส่วนโค้งของเอวคอดอย่างแผ่วเบาผ่านเนื้อผ้าไหมเนื้อดี จนหลิวรุ่ยหลินรู้สึกขนลุกซู่ไปทั้งร่าง“ผีเสื้อที่ไหนกัน? พี่ชายเห็นแต่แม่นางน้อยที่หลงทางเข้ามาติดกับพี่ชายเข้าแล้ว” เขาเย้าพลางยื่นมืออีกข้างไปเขี่ยปอยผมที่ปรกหน้าผากนางอย่างอ่อนโยน ก่อนจะใช้นิ้วเรียวยาวไล้ไปตามพวงแก้มใสที่เริ่มขึ้นสีแดงระเรื่อ “เจ้าซนจนหลงเข้ามาถึงนี่ หรือว่าจริงๆ แล้ว เจ้าจงใจวิ่งตามพี่ชายมากันแน่ หืม?”“เจินเจิน... เจินเจินเปล่านะเจ้าคะ”

พอมองเห็นใบหน้างามของอีกฝ่ายชัดเจน หลิวรุ่ยหลินก็จำได้ทันที ‘สตรีนางนี้คือคนที่โดนบุรุษหน้าโง่ผลักเกือบตกน้ำที่สระบัวเมื่อครู่นั่นเอง’“เจินเจินงั้นเหรอ เจ้ารู้จักข้าด้วยหรือพี่สาวคนสวย” หลิวรุ่ยหลินถามสตรีแปลกหน้า ก่อนจะหันไปหาสาวใช้เพื่อให้นางบอกสถานะของอีกฝ่ายเหยาปิงกระซิบบอกที่มาที่ไปของกัวรั่วชิงให้คุณหนูของตนฟังอย่างละเอียด พร้อมก้าวออกมาขออภัยเรื่องที่คุณหนูของตนเพิ่งหายป่วย และอาจจำสหายเก่าไม่ได้แล้ว ‘ที่แท้นางก็คือกัวรั่วชิง สะใภ้จวนจวงเซียงป๋อที่เขาลือกันว่าวางแผนแย่งว่าที่สามีของพี่สาวสินะ’หลิวรุ่ยหลินประเมินสถานการณ์อย่างรวดเร็ว นางลอบมองสหายใหม่ด้วยความชื่นชมลึกๆ‘ในเมืองหลวงที่เต็มไปด้วยหน้ากาก นางกลับยึดมั่นในมิตรภาพ เหยาหลิงเจินเจ้าช่างโชคดีนัก ในเมื่อนางเป็นมิตร ดีเลย... หากคบหากับนางและไปมาหาสู่กัน ข้าคงมีข้ออ้างออกไปหาข่าวที่เกี่ยวข้องกับการตายในชีวิตก่อนของข้าได้แล้ว’เมื่อเห็นกัวรั่วชิงเริ่มเศร้าที่โดนเพื่อนสนิทลืมเลือน หลิวรุ่ยหลินจึงตัดสินใจสร้าง “วาสนาใหม่” ขึ้นมาทดแทน“เหตุใดน้องสาวถึงให้ความสำคัญกับอดีตนักเล่า... เพียงแต่ข้าจำเรื่องเก่ามิได้ ก็ไม่ได้หมายคว

ภายใต้ท้องฟ้ากระจ่างของวันอันเงียบสงบในเมืองหลวง ขบวนรถม้าอันหรูหราของเว่ยอ๋องเคลื่อนตัวมาหยุดลงที่หน้าประตูจวนเจิ้นหนิงโหว เรียกความสนใจของผู้คนที่ผ่านไปมา สารถีรีบกุลีกุจอลงมาเตรียมบันไดให้ท่านอ๋องผู้มีชื่อเสียงเลื่องลือในด้านความเสเพลอันดับหนึ่งมู่หย่งฉีก้าวลงจากรถม้าด้วยท่วงท่าสง่างาม อาภรณ์สีม่วงเข้มปักลายพยัคฆ์เหยียบเมฆาด้วยดิ้นทองระยิบระยับขับเน้นใบหน้าคมคายให้ยิ่งดูสูงศักดิ์ ทว่ากลับมีรอยยิ้มกะล่อนประดับอยู่ที่มุมปากประหนึ่งกำลังมาเดินเล่นในสวนหลังบ้านตนเองข้างกายของเขาคือหวงเชียนเล่อ ซึ่งควบอาชาตามมาด้วยใบหน้าเคร่งขรึมนิ่งสนิทราวกับรูปสลัก ในยามนี้เขาอยู่ในชุดลำลองหรูหราเนื้อผ้าดี ท่วงท่าบนหลังม้ายังคงความองอาจสมฐานะแม่ทัพฉีหลิง และซื่อจื่อแห่งจวนจิ้งกั๋วกง แม้จะมิได้สวมเกราะเหล็กหรือพกพากระบี่คู่กาย ทว่ารัศมีขุนพลก็ยังคงเข้มข้นจนคนรอบข้างสัมผัสได้ หากแต่แววตาของเขากลับเต็มไปด้วยความระแวดระวัง และกระอักกระอ่วนใจอย่างถึงที่สุดที่ต้องมาเป็นพยานในสถานการณ์ที่ชวนให้เจ้าบ้านลำบากใจเช่นนี้“ท่านอ๋อง... ข้าเตือนแล้วว่าเจิ้นหนิงโหวไม่ใช่คนที่ท่านจะมาล้อเล่นด้วยได้ การขนของกำนัลมามา

จิงจื่อที่ยืนก้มหน้าสำรวมอยู่เบื้องหลังพลันเงยหน้าขึ้น แววตาของเขาฉายชัดถึงความโกรธจัดที่เห็นเจ้านายถูกลบหลู่ เขาขยับก้าวมาข้างหน้าครึ่งก้าวก่อนเปล่งวาจาเสียงดัง“บังอาจนัก! เจิ้นหนิงโหว ท่านกล้าดีอย่างไรถึงได้ใช้ถ้อยคำเสียดสีหมิ่นพระเกียรติเว่ยอ๋องเช่นนี้”นัยน์ตาของเหยาจิ้นทงไม่ได้มีแววหวาดหวั่นแม้แต่น้อย “กงกงกล่าวหนักไปแล้ว”จิงจื่อแค่นเสียงอย่างเย็นชา “ข้ากล่าวหนักไป หรือ... ท่านอ๋องทรงเป็นพระอนุชาที่ฝ่าบาททรงรักและไว้วางพระราชหฤทัยที่สุด การที่พระองค์เสด็จมาเยือนจวนโหวด้วยพระองค์เองก็นับเป็นพระกรุณาหาที่สุดมิได้แล้ว แม้ท่านโหวต้อนรับด้วยน้ำชาชั้นเลวท่านอ๋องก็มิได้ทรงถือสา แต่การใช้วาจาจาบจ้วงดูหมิ่นเช่นนี้ ท่านกำลังจะบอกว่าพระเนตรที่แหลมคมของฝ่าบาท ที่ทรงมอบอำนาจบริหารแคว้นบรรณาการให้พระอนุชาดูแลนั้น... ท่านกำลังสงสัยในดุลยพินิจของพระองค์อย่างนั้นหรือ”เหยาจิ้นทงหรี่ตามองขันทีคนสนิทของเว่ยอ๋องด้วยสายตาเย็นชา “จิงกงกง นี่ท่านกำลังพยายามทำสิ่งใดอยู่ ข้อหาหนักเช่นนี้ ท่านโหวเช่นข้าคงไม่อาจรับไว

คล้อยหลังขบวนรถม้าของเว่ยอ๋องที่เคลื่อนออกจากหน้าประตูจวนไป บรรยากาศภายในจวนเจิ้นหนิงโหวกลับไม่ได้ผ่อนคลายลงตามไปด้วยแม้แต่น้อย ในห้องรับรองที่ยังคงมีกลิ่นอายความอวดดีของอ๋องเสเพลอันดับหนึ่งหลงเหลืออยู่ เหยาจิ้นทงเดือดดาลประดุจขุนเขาที่กำลังจะพังทลายลงมาเป็นลาวาผ่านไปประมาณสองเค่อ เหยาจิ้นอวี๋ก็เดินกลับเข้ามาพร้อมแผ่นกระดาษที่หมึกยังไม่แห้งดีนัก เขาวางมันลงเบื้องหน้าบิดาด้วยใบหน้าเรียบเฉย ทว่าแววตาซ่อนความดุดันเอาไว้“ท่านพ่อ ฎีกานี้ข้าร่างเสร็จสิ้นแล้ว เนื้อความระบุถึงพฤติกรรมอันมิชอบของเว่ยอ๋อง ทั้งการมาเยือนจวนขุนนางโดยไม่มีเหตุอันควร แล้วใช้อำนาจเชื้อพระวงศ์ข่มขู่บีบคั้นสตรีที่กำลังป่วยไข้ให้ออกมาพบ และที่สำคัญที่สุด... การขนของกำนัลล้ำค่ามหาศาลมายัดเยียดให้ถึงในจวน พฤติกรรมนี้หมิ่นเหม่ให้ถูกเข้าใจผิดว่ามีการรับสินบนเกิดขึ้น หากปล่อยไว้เกรงว่าตำแหน่งรองตุลาการของท่านพ่อจะถูกครหาได้”เหยาจิ้นทงกวาดสายตามองฎีกาที่เขียนด้วยสำนวนเฉียบคมของอาลักษณ์ราชบัณฑิตอย่างพึงใจ พลางประกาศอย่างหนักแน่น “ดี ในเมื่อมู่หย่งฉีใช้ความเป็นเชื้อพ