ท่ามกลางความครึกครื้นของงานเลี้ยงน้ำชายามบ่าย แสงแดดส่องสะท้อนเครื่องประดับบนมวยผมของเหล่าคุณหนูจนดูระยิบระยับไปทั่วทั้งสวนหลวง มู่หย่งฉีนั่งเอนกายจิบสุราผลไม้อย่างสุนทรีย์อยู่ในฝั่งงานเลี้ยงบุรุษ ท่าทางเสเพลเกียจคร้านดูเป็นธรรมชาติเสียจนไม่มีใครเอะใจว่าเขากำลังจดจ่ออยู่กับสิ่งใด สายตาคมปลาบชำเลืองมองเงาของต้นจางมู่[1] ที่ทอดเฉียงลงบนพื้นระเบียง เมื่อเห็นว่าเงาไม้เคลื่อนคล้อยไปถึงจุดที่กะเกณฑ์ไว้ อ๋องหนุ่มก็รู้ทันทีว่าได้เวลาไปพบแม่นางน้อยของเขาแล้วร่างสูงสง่าลุกขึ้นสะบัดชายแขนเสื้อเบาๆ ก่อนจะปลีกตัวออกมาจากวงสนทนา มุ่งหน้าไปยังสระหลีอวี๋ ทว่าเมื่อก้าวเข้าสู่ระเบียงคดอันร่มรื่น ฝีเท้าของเว่ยอ๋องก็ต้องชะงัก เมื่อเห็นร่างเล็กของเหยาหลิงเจิน กำลังถูกล้อมหน้าล้อมหลังด้วยสตรีกลุ่มหนึ่งซึ่งมีกัวจิ้งอีรวมอยู่ด้วยโทสะวูบหนึ่งผุดขึ้นในดวงตาคมกริบ เขาขยับกายเตรียมจะปรี่เข้าไปจัดการพวกนกกระจอกที่บังอาจมารุมรังแกคนของเขา แต่ฝีเท้ากลับต้องหยุดชะงักลง เมื่อเสียงใสซื่อทว่าราบเรียบดังแว่วมาเข้าหู“ทำไมปากเหม็นอย่างนี้ เจ้ากินอึเข้าไปสินะ”
Last Updated : 2026-01-26
LOGIN
