All Chapters of ปริศนาชะตาชายารัก: Chapter 71 - Chapter 80

เซี่ยมู่หยางเป็นคนที่มีฝีมือและความสามารถจนเกือบจะได้เป็นผู้สืบทอดตำแหน่งเจ้าสำนัก ทว่าด้วยปูมหลังที่มารดาเคยเป็นคนของพรรคมารมาก่อน อาจารย์จึงตัดสินใจเลือกหลิวรุ่ยหลินผู้สมบูรณ์แบบและไร้ตำหนิขึ้นสืบทอดตำแหน่งแทน“ที่น่าเหลือเชื่อยิ่งกว่านั้นคือ ข่าวลือที่หลุดมาจากคนใกล้ชิดในเรือนรับรอง” หลงจู๊แค่นยิ้ม “หลิวรุ่ยหลินถึงขั้นเอ่ยปากว่า ยินดียกตำแหน่งเจ้าสำนักอสนีเมฆาให้เซี่ยมู่หยางเป็นผู้สืบทอดอย่างเป็นทางการ ส่วนนางขอเพียงได้เป็นฮูหยินเคียงข้างเขาเท่านั้น”“เจ้าว่าอะไรนะ!”“นังหนู เจ้าได้ยินไม่ผิดหรอก” หลงจู๊เฒ่าหัวเราะหึๆ “ไม่น่าเชื่อเลยใช่ไหมว่าความรักจะทำให้สตรีน้ำแข็งอย่างเจ้าสำนักหลิวเปลี่ยนแปลงไปได้ถึงเพียงนี้”หลิวรุ่ยหลินรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบเงียบงันไปชั่วขณะหลังจากได้ยินคำว่า ‘ฮูหยินของเซี่ยมู่หยาง’ ความรู้สึกเย็นเฉียบแล่นปราดไปทั่วแผ่นหลัง หัวใจของนางสับสนปนเปจนยากจะแยกแยะ...ศิษย์พี่เซี่ย... เป็นท่านอย่างนั้นหรือ?ความทรงจำถึงศิ

ในเรือนรับรองส่วนตัวอันเงียบสงัดห่างจากย่านการค้าของเมืองหลวง กลิ่นกำยานไม้หอมลอยอวลไปทั่วห้องโถงกว้าง เซี่ยมู่หยางในชุดคลุมสีครามเข้มดูเคร่งขรึมและสง่างาม เขากำลังนั่งพิจารณารายงานธุระของสำนักอยู่เบื้องหลังโต๊ะไม้ตัวยาว ทว่าความเงียบสงบนั้นกลับถูกทำลายลงด้วยการก้าวเข้ามาอย่างเร่งรีบของศิษย์ในสำนักผู้หนึ่ง“รองเจ้าสำนัก... มีเรื่องด่วนขอรับ!”เซี่ยมู่หยางเงยหน้าขึ้น ดวงตาคมปลาบดุจเหยี่ยวจ้องมองลูกศิษย์ที่ดูตื่นตระหนกผิดปกติ “มีอะไร? ข้าบอกแล้วใช่หรือไม่ว่ายามอยู่ที่เมืองหลวงให้ทำตัวสำรวม อย่าได้เอะอะไป”“ขออภัยขอรับ แต่เรื่องนี้สำคัญมาก...” ศิษย์ผู้นั้นกระซิบเสียงสั่น “เมื่อครู่ข้าไปสืบข่าวที่ตลาดมืด และได้พบสตรีผู้หนึ่ง นางถูกพวกนักเลงรุมล้อม ทว่านางกลับใช้เพียงพัดจีบในมือ จัดการพวกมันจนสิ้นท่าภายในพริบตาขอรับ!”เซี่ยมู่หยางขมวดคิ้วแน่นพลางวางพู่กันในมือลง “วิชาพัดมีอยู่ทั่วไปในแผ่นดิน แค่สตรีใช้พัดปกป้องตัวมันแปลกตรงไหน?”“แต่นาง... นางใช้ท่วงท่าอสนีสะบั้นของสำนักเ

ก่อนหน้านี้ เนื่องจากหลิวรุ่ยหลินไร้ซึ่งความจำเกี่ยวกับเหตุการณ์เมื่อหนึ่งปีก่อนทั้งหมด นางเพียงแค่อยากรู้ว่าตนเองจบชีวิตลงได้อย่างไรเท่านั้น หากนางเสียท่าในการประลองหรือป่วยตายก็แล้วไป ทว่าทุกอย่างกลับเลวร้ายกว่าที่คิดมากนัก ตอนนี้มีคนสวมรอยเป็นนาง และคนผู้นั้นมิใช่เหยาหลิงเจิน แต่เป็นคนในสำนักที่จัดฉากว่านางยังมีชีวิตอยู่อย่างแนบเนียนคนที่น่าสงสัยที่สุดคงไม่พ้นศิษย์พี่เซี่ยที่กำลังจะได้ประโยชน์จากการแต่งงานกับเจ้าสำนักตัวปลอม และถึงแม้ตอนนี้น้องสาวของนางอย่างหลิวซวงซวงจะยังมีชีวิตและยังอาศัยอยู่ในสำนัก แต่นางอาจจะกำลังถูกควบคุมตัวอยู่ก็ได้ เพราะหลิวซวงซวงไม่มีทางดูไม่ออกว่าเจ้าสำนักหลิวในตอนนี้คือตัวปลอมนางไม่มีวันยอมให้คนชั่วไร้คุณธรรมขึ้นเป็นเจ้าสำนัก และยิ่งไม่ยอมให้พวกนั้นมาเหยียบย่ำชื่อเสียงตลอดชีวิตของนางเพื่อทำเรื่องเสื่อมเสีย ทว่าในตอนนี้ร่างของคุณหนูในห้องหออย่างเหยาหลิงเจินกลับติดแหง็กอยู่ที่เมืองหลวงแห่งนี้แต่ทันทีที่ได้ยินคำเกี้ยวพาและข้อเสนอของมู่หย่งฉี หลิวรุ่ยหลินก็พลันนึกขึ้นได้...เขาคือเว่ยอ๋อง ผู้ครอบครองแคว้นเว่ย หากนางต้องการออกจากจวนเจิ้นหนิงโหวและกลับไปยังแ

หลิวรุ่ยหลินมองดูสตรีที่กำลังดิ้นพล่านเพียงเพราะสีชุดซ้ำกัน พลางแสร้งหัวเราะคิกคักออกมาเบาๆ มือบางจับชายกระโปรงตัวเองสะบัดไปมาอย่างเริงร่า‘สตรีผู้นี้ไม่มีข้ออ้างอื่นที่จะมาหาเรื่องข้าแล้วหรืออย่างไร ถึงได้หยิบยกเรื่องสีชุดขึ้นมาเป็นฟืนเป็นไฟเช่นนี้ ช่างน่าเวทนานัก... ที่แท้ก็แค่สตรีใจแคบที่หึงหวงบุรุษจนใจบอด’ หลิวรุ่ยหลินนึกปรามาสในใจ ก่อนจะปั้นหน้าซื่อตาใสเอ่ยสวนกลับไป“ท่านอ๋องไม่มองข้า แต่มองเจ้าเนี่ยนะ ฮ่าๆๆ” นางหัวเราะร่วนเหมือนขำเสียเต็มประดา “เจ้าขี้โอ้เสียจริง สีชมพูเหมือนกันตรงไหน? เจินเจินสวมสีชมพูดูเหมือนดอกบัวนุ่มนิ่ม แต่เจ้าสวมสีชมพูดูเหมือน... เหมือนนกยูงที่กำลังจะถอนขนตัวเองเลย หน้าตาก็น่ากลัว ท่านอ๋องบอกเจินเจินว่าชอบคนยิ้มสวย เขาต้องไม่ชอบคนหน้าบูดเหมือนตูดลิงแบบเจ้าแน่ๆ”“เหยาหลิงเจิน นี่เจ้ากล้าด่าข้าเหรอ!” กัวจิ้งอีหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธจัดที่ถูกเปรียบเทียบหน้าตากับตูดลิง นางเงื้อมือขึ้นหมายจะฟาดใบหน้าใสซื่อนั่นให้หายแค้นทว่าในจังหวะที่ฝ่ามือเรียวหวดลงมาด้วยแรงโทสะ หลิวรุ่ยหลินกลับจงใจก้มลงไปมองมดบนพื้นดินเสียดื้อๆ ทำให้นางหลบวิถีมือของกัวจิ้งอีได้อย่างพริ้วไหวปร

เห็นหญิงสาวยืดหลังตรงอย่างภาคภูมิใจ มู่หย่งฉีมองท่าทางนั้นแล้วก็ได้แต่หัวเราะในลำคอด้วยความเอ็นดู เขาเอื้อมมือไปลูบศีรษะนางเบาๆ “อืม... สูงขึ้นจริงๆ นั่นแหละ เจินเอ๋อร์ของข้าโตขึ้นจนข้าเกรงว่าหากไม่รีบผูกมัดเจ้าไว้ตั้งแต่วันนี้ วันหน้าเจ้าอาจจะบินหนีข้าไปได้”“เจินเจินไม่มีปีกเสียหน่อย จะบินหนีได้อย่างไร” หลิวรุ่ยหลินแสร้งตอบอย่างไร้เดียงสา แต่กลับทำให้มู่หย่งฉียิ่งรู้สึกว่านางช่างใสซื่อนักน้ำเสียงของเขาเปลี่ยนเป็นทุ้มนุ่มแฝงความจริงใจ “เจินเอ๋อร์... หากวันหนึ่งข้าต้องไปจากเมืองหลวง เจ้าจะยอมทิ้งขนมอร่อยๆ ที่นี่เพื่อไปกินขนมที่แคว้นของข้าแทนไหม?”หลิวรุ่ยหลินฉีกยิ้มกว้าง “ไปสิเจ้าคะ ที่บ้านของอ๋องหล่อต้องมีขนมแปลกๆ ให้เจินเจินกินแน่ๆ เลยใช่ไหม”มู่หย่งฉีโน้มใบหน้าลงไปกระซิบข้างหู “มีแน่นอน และจะมีเพียงเจินเอ๋อร์คนเดียวเท่านั้นที่ได้ครอบครองทุกอย่างที่นั่น... รวมถึงตัวข้าด้วย”ก่อนที่นางจะทันได้ตอบสิ่งใด ริมฝีปากหนาก็กดจุมพิตลงบนเรียวปากอิ่มอย่างอ่อนโยนแต่ลึกซึ้งท่ามกลางกล