All Chapters of น่าเสียดายสามีข้าตายไปนานแล้ว: Chapter 11 - Chapter 20

“เหยียนเฟิงเป็นลูกของข้า” เหยียนหรานเอ่ยอย่างหนักแน่น แต่บุรุษตรงเบื้องหน้าก็สวนกลับมาในทันควันเช่นกัน “ลูกข้าด้วย”“ใช่” หลานหลินอ๋องสวนขึ้นทันควัน เหยียนหรานก็ตอบรับอย่างไม่คิดแย้ง “ข้าอุ้มท้องเขามาทั้ง ๆ ที่ตัวข้าแทบไม่เหลืออะไรเลย หาข้าวกินแต่ละมื้อยังยากลำบาก ทำอาหารขายก็เหนื่อยจนแทบไม่ได้พัก”หลานหลินอ๋องเจ็บแปลบ เขาคิดตามในสิ่งเหยียนหรานพูด การตั้งครรภ์อย่างโดดเดี่ยวไม่ใช่เรื่องง่ายเลย และในเวลานั้นเหยียนหรานเป็นเพียงสตรีธรรมดาที่ต้องทำงานหนักเพื่อหาเงินมาเลี้ยงชีพ“ตอนเจ็บท้องจะคลอด แทบไม่มีใครมาทำคลอดให้เสียด้วยซ้ำ ข้าทนอยู่ค่อนคืนกว่าจะมีคนมาช่วย ข้าเกือบ-...”“พอ... พอได้แล้ว” หลานหลินอ๋องร้องห้าม มือข้างหนึ่งเอื้อมไปจับมือที่กร้านกว่าที่เคยสัมผัสในอดีตเชิงห้ามปราม เขาทนไม่ได้... ทนไม่ได้จริง ๆ ถ้าต้องฟังเรื่องความยากลำบากของนางโดยที่เขาไม่รู้เรื่องอะไรเลย“ข้าจะชดใช้ทั้งหมด ไม่ว่าจะด้วยอะไรก็ตาม”เหยียนหรานแค่นหัวเราะ “ข้าไม่ได้อยู่ในจุดที่จะต้องร้องขอความช่วยเหลือแล้ว วันนี้ข้าไม่ใช่คนยากจนข้นแค้นแล้ว เช่นนั้นจะชดใช้ด้วยอะไร”หลานหลินอ๋องเงียบไปครู่หนึ่ง “ทั้งหมดที่ข้ามี

“รีบไปจัดการห้องพักได้แล้ว ข้าจะไปคุยกับพวกคนที่เหลือที่จวนท่านเจ้าเมือง”“ขอรับ”ทหารที่นำมานั้นแม้จะน้อยแต่ก็ใช่ว่าจะอาศัยอยู่ในที่ที่เดียวกันได้ หลานหลินอ๋องนำทหารติดตามมาแค่ยี่สิบนาย บัดนี้อาศัยอยู่ที่จวนเจ้าเมืองมากกว่าครึ่ง อีกส่วนหนึ่งอาศัยโรงเตี๊ยมระแวกนี้ และคงต้องรออีกร่วมครึ่งเดือนที่พักที่สร้างใหม่ถึงจะเสร็จ บัดนี้หลานหลินอ๋องจึงต้องกลับไปหาคนของตนที่จวนท่านเจ้าเมืองเพราะมีเรื่องมากมายที่ต้องหารือการมาที่นี่ก็เพื่อคุ้มครองเมืองเปี้ยนเหลียงที่มีความเสี่ยงจะโดนบุกรุกหากการเมืองในแคว้นเพื่อนบ้านไม่ดีขึ้น แต่นั่นก็แค่เหตุผลเล็ก ๆ ข้อหนึ่งเท่านั้น ในทุก ๆ อย่างที่ออกมาจากราชสำนักหรือออกมาจากทางการย่อมซ่อนบางอย่างเอาไว้เสมอเช่นกับครั้งก่อนที่ไปยังเมืองฉุ่ยเฉียง...***ติงเชานั่งปาดเหงื่อ เขาใช้เวลาร่วมสองชั่วยามในการทำความสะอาดบ้านเก่าซอมซ่อ กว่าจะจัดการเสร็จตะวันก็ตรงศีรษะ คนสนิทของหลานหลินอ๋องจึงออกมุ่งหน้าเดินไปตามถนนที่เต็มไปด้วยร้านรวงต่าง ๆ นานา อาหารมากมายหลากหลายช่างน่าลิ้มลอง และร้านขายเนื้อตุ๋นก็คือเป้าหมายของเขาในวันนี้ก้าวแรกที่เข้ามาในร้านกลิ่นของเนื้อก็ตลบอบอวลจน

หลานหลินอ๋องแบกบุตรชายกลับมายังที่พักของเหยียนหราน ทันทีที่ได้เห็นบุตรชายเหยียนหรานก็รีบสาวเท้าเข้ามาหาด้วยใบหน้าตื่นตระหนก“อาเฟิงเป็นอะไร”หลานหลินอ๋องย่อกายให้เด็กน้อยลงจากหลังและยืนด้วยตนเอง แต่ทว่าเจ้าตัวกลับไม่ปริปากพูดสิ่งใดออกมา ใบหน้าคล้ายกับคบคิดอะไรบางอย่างจนเขาต้องเป็นคนอธิบายเรื่องทุกอย่าง “ไปกินเนื้อตุ๋นแต่โดนคนของข้าซื้อจนหมด เลยมีเรื่องกันนิดหน่อย”“อาเฟิง อาเหนียงบอกกี่ครั้งแล้วว่าให้เพลา ๆ เรื่องกินลงบ้าง จะเป็นแบบนี้ไปอีกนานแค่ไหน จะกินอะไรก็ต้องได้กินน่ะ” เหยียนหรานเอ่ยอย่างปลงตก น้ำเสียงของนางเรียบนิ่งไม่ได้แฝงด้วยอารมณ์แม้แต่น้อย แต่ทว่าคนที่เป็นเดือดเป็นร้อนหาใช่บุตรชายของนาง แต่เป็นบุรุษที่แบกมาส่งต่างหากที่ดูจะร้อนรนแทน“นายหญิง เรื่องนี้คนของข้าผิดเอง” หลานหลินอ๋องพยายามอธิบาย “อาเฟิงแค่อยากซื้อของกินเท่านั้น แต่คนของข้าที่ไปหาเรื่องเขาก่อน แล้วก็เป็นคนของข้าที่ทำให้เขาต้องเจ็บตัว หากจะดุจะว่าก็ว่าข้าที่ดูแลคนของตัวเองไม่ดี”เหยียนหรานมองหน้าบุรุษที่ออกรับแทนบุตรชาย นางมองบุตรของตนเองที่ยังเอาแต่นิ่งงัน มือน้อย ๆ ข้างหนึ่ง

“ทำไมหรือขอรับ ไม่มีเหตุผลที่หวงตี้ต้องทำเช่นนี้เลย ทั้ง ๆ ที่นายท่านเป็นกำลังสำคัญของพระองค์”“วังหลวงเงียบสงบเกินไปกระมัง จึงอยากมาสร้างเรื่องที่วังของข้าแทน”ติงเชาเห็นนายท่านของจนเองเหยียดยิ้มร้ายก็พลันขนลุกขนชันขึ้นมาอีกหน เรื่องเมื่อหลายปีก่อนเขาทราบแต่เพียงว่าหลานหลินอ๋องไปสืบข่าวที่ฉุ่ยเฉียงด้วยตนเองเหตุเพราะหวงตี้อยากได้ป้อมปราการแต่ขุนนางในราชสำนักไม่โอนอ่อนคล้อยตามพระองค์ หลานหลินอ๋องจึงจำต้องไปที่ฉุ่ยเฉียงเพื่อหาข้อต่อรอง แล้วก็พบว่าผู้มีอิทธิพลของเมืองมีผลประโยชน์กับขุนนางในราชสำนัก หลังจากนั้นหลานหลินอ๋องกลับไปยังเมืองหลวงและป้อมปราการก็ดำเนินการสร้างโดยไร้เสียงโต้แย้ง แต่กระนั้นเขาไม่อาจล่วงรู้ว่ามีอะไรมากไปกว่านั้น และเป็นเรื่องที่เกี่ยวพันมาถึงตอนนี้และอย่างน้อย ๆ เรื่องราวในวันนั้นก็ก่อกำเนิดท่านชายน้อยคนแรกของวังหลานหลินอ๋อง...“แล้ว... แล้วเรื่องท่านชายน้อยเล่าขอรับ”“เขาเป็นบุตรของข้าและข้อเท็จจริงในข้อนี้นั้นจะไม่เปลี่ยนแปลง”“แต่มารดาของท่านชาย...”เป็

มีนิทานน่าขันเรื่องของไท่จื่อผู้อยู่สูงกว่าคนทั้งใต้หล้าที่ตกหลุมรักกับสตรีชาวบ้านนางหนึ่ง ความรักที่เป็นไปไม่ได้จึงเกิดขึ้น และเรื่องราวก็ช่างน้ำเน่าไม่ต่างจากนิทานที่ถูกเล่าขานกันเกลื่อนถนน ด้วยว่ายามเมื่อไท่จื่อผู้นั้นขึ้นนั่งบัลลังก์มังกร ความรักอันเป็นไปไม่ได้ถึงคราวต้องจบลง แต่กระนั้นหวงตี้หนุ่มและหญิงชาวบ้านนางนั้นก็ยังดันทุรังและพร่ำพรรณนาว่าสิ่งที่เกิดขึ้นนั้นคือความรัก มีข่าวลือมากมายกล่าวถึงความไม่เหมาะสม อำนาจของหวงตี้ถูกสั่นคลอนอย่างถึงที่สุด สุดท้ายความรักอันต่างชนชั้นก็จบลงด้วยการที่หวงตี้สั่งเสียงกับน้องชายต่างมารดาให้ดูแลดวงใจของมังกรพร้อมกับโอรสน้อยในครรภ์ที่ยังไม่ลืมตามาดูโลก เพราะอยากจะปกป้องคนรักและลูกแต่ไม่อาจปล่อยให้คลาดสายตาได้ ดังนั้นสมรสพระราชทานอันมีเพื่อบังหน้าและปกปิดฐานะสตรีของหวงตี้จึงเกิดขึ้น เรื่องแสแสร้งช่างใหญ่โตเกินพรรณนา ทั้งใต้หล้านี้ไม่มีใครล่วงรู้เว้นเสียแต่ หวงตี้ สตรีอันเป็นที่รัก และอ๋องที่ภักดีผู้หนึ่ง...หวงตี้และสตรีนางนั้นกล่าวว่าสิ่งที่เกิดขึ้นนั้นคือความรัก...ความรักบ้าบออะไรกัน!ประเสริ