แต่ก่อนขอแค่มีที่ให้ซุกหัวนอนก็พอแล้วมิใช่หรือ

เหยียนหรานผ่อนปรนให้กับจางต้าเหลียนเท่าที่จะทำได้ นางข่มกลั้นความบาดหมางเอาไว้ภายใต้ใบหน้าที่เรียบนิ่ง มองบุรุษที่ยืนประจันหน้ากับนางพร้อมกับคนสนิทที่ติดตามมาด้วย

“ไม่ได้ให้พักที่นี่” เหยียนหรานบอกกับบุรุษตัวใหญ่สองคน คนหนึ่งยังมึนงงแต่อีกคนหนึ่งทำหน้าตาตื่นตระหนกราวกับได้ยินข่าวร้ายก็มิปาน

“แต่น้องหญิง-…”

“นายหญิง คนที่นี่เรียกข้าว่านายหญิง ต่อให้เป็นท่านแม่ทัพก็ควรปฏิบัติเฉกเช่นทุกคนในเมืองเปี้ยนเหลียง”

หลานหลินอ๋องหุบปากฉับ พลางขบคิดในใจว่าเขาจะเหมือนชาวบ้านได้อย่างไรในเมื่อตนนั้นเป็นสามีของนางแท้ ๆ จะไม่ให้เรียกน้องหญิงเช่นก่อนเก่า แต่จะให้เรียกนายหญิงแทนนี่มันใช่เรื่องที่ไหน

เฮอะ!

“ได้ นายหญิงก็นายหญิง”

แต่อนิจจา เจ้าลูกเต่าโง่เง่าต้องก้มหน้ารับอย่างเชื่อฟัง...

“ตามข้ามา”

หลานหลินอ๋องมองไปยังถนนทั้งสายที่เต็มไปด้วยร้านรวง แต่ทว่าสิ่งหนึ่งที่สะดุดตาคือร้านค้ามากมายล้วนเป็นชื่อดอกไม้ทั้งสิ้น จนเดินมาจนสุดถนนเขาก็พบอาคารไม้สองชั้นสภาพซอมซ่อหลานหลินอ๋องได้แต่ภาวนาว่าขออย่าให้เหยียนหรานใจร้ายกับเขานักเลย

แต่คำอธิษฐานของเขาไม่เคยเป็นผล...

“ที่นี่ อยู่ที่นี่ไปก็แล้วกัน”

“นายหญิงไม่เกินไปหน่อยหรือ อย่างไรเสียท่านแม่ทัพก็เป็นถึงหลานหลินอ๋องจะให้พักในสถานที่ซอมซ่อแบบนี้ได้อย่างไร” คนติดตามของหลานหลินอ๋องเอ่ยท้วงให้ผู้เป็นนาย

“แย่กว่านี้ก็เคยอยู่มิใช่หรือ ตอนนั้นแค่มีที่ซุกหัวนอนก็พอแล้ว มีเสื้อผ้าให้ใส่ก็ดีแล้ว มีอาหารให้กินครบสามมื้อก็มากพอแล้ว มิใช่หรือ”

หลานหลินอ๋องนิ่งงัน ประโยคที่เหยียนหรานพูดออกมานั้นคือคำพูดของเขาเองในวันวาน วันที่เขาบากหน้าไปขออาศัยอยู่กับนางในบ้านที่เก่ากว่านี้หลายเท่า ความลำบากในวันนั้นยังเต็มไปด้วยความสุข แต่ความสบายในวันนี้กลับเต็มไปด้วยความทุกข์ ช่างน่าเวทนาเหลือเกิน...

“ขาดเหลืออะไรก็เข้าไปตามร้านค้าในถนนนี้แล้วบอกว่าลงบัญชีนายหญิงเอาไว้”

“ไม่รบกวนนายหญิงขนาดนั้น” หลานหลินอ๋องรีบปฏิเสธ

“ทางการสั่งให้ข้าทำ เช่นเดียวกับสั่งให้ดูแลพวกท่าน ขาดตกบกพร่องมาข้าจะเป็นคนเคราะห์ร้ายได้”

กล่าวจบนายหญิงแห่งเปี้ยนเหลียงก็หันหลังเดินกลับไป ทิ้งบุรุษสองคนเอาไว้เบื้องหลัง

“ไม่มากไปหรือขอรับนายท่าน นางก็เป็นเพียงสตรี-…”

“หากเจ้าพูดว่าร้ายนางแม้ครึ่งคำข้าตัดลิ้นเจ้าแน่ ติงเชา”

ติงเชาหุบปากฉับ แม้จะไม่เข้าใจสักนิดว่าทำไมนายท่านของตนต้องยอมลงให้สตรีนางนั้นถึงเพียงนี้ แม้ว่าก่อนหน้านี้จะเกิดเรื่องราวใหญ่โตจนเขาอนุมานเอาเองว่านายท่านและสตรีนางนั้นคงมีความสัมพันธ์กัน แต่กระนั้นก็ไม่ใช่เรื่องประหลาดมิใช่หรือ ในเมื่อจวนอ๋องตำแหน่งอนุภรรยายังว่างอีกตั้งมากมายการที่นายท่านของเขาจะถูกใจสตรีแล้วแต่งเข้าจวนเป็นอนุภรรยาย่อมไม่ใช่เรื่องแปลก อีกอย่างต่อให้สตรีนางนั้นแต่งเข้าจวนอ๋องก็เป็นได้แค่อนุภรรยามิใช่ชายาอ๋องเช่นนี้แล้วเหตุใดนายท่านจำต้องยอมลงให้นางถึงเพียงนี้กัน...

ไม่เข้าใจสักนิด