Semua Bab น่าเสียดายสามีข้าตายไปนานแล้ว: Bab 21 - Bab 30

“ฝ่าบาท” ขันทีคนสนิทที่ได้ยินทุกอย่างมองไปยังโอรสสวรรค์ที่นิ่งงันด้วยคำพูดของน้องชายที่พล่ามบอกกับตนเองว่ารักมากมายเหลือเกิน...ใช่ บุรุษที่โดนต่อว่าว่าเห็นแก่ตัวนี่แหละรักน้องชายที่ก่นด่าเมื่อครู่นี้มากเสียจนจงเกลียดจงชังตัวเองในตอนนี้เหลือเกิน“เราไม่รู้... เราไม่รู้ว่านางตั้งครรภ์ โม่โฉว... เราไม่รู้จริง ๆ ” บุรุษที่เสียงแข็งใส่น้องชายเอ่ยอย่างสำนึกผิด เรื่องราวในวันนั้นที่หลานหลินอ๋องกล่าวมานั้นถูกต้องทุกอย่าง แต่เขาไม่ทราบเลยว่าสตรีที่พยายามจะกีดกันให้จางต้าเหลียนออกห่างกำลังตั้งครรภ์ในขณะที่พร่ำบอกว่าตนเองนั้นทำทุกอย่างเพื่อปกป้องครอบครัว กลับกลายเป็นว่าเขากำลังทำร้ายครอบครัวอื่นเช่นกัน“พระทัยเย็นก่อนเถิดพ่ะย่ะค่ะ ตอนนี้หลานหลินอ๋องกำลังร้อน ฝ่าบาทต้องพระทัยเย็นไม่เช่นนั้นจะพากันผิดใจกันเปล่า ๆ ”“ไม่ทันแล้วโม่โฉว ต้าเหลียนเกลียดข้าไปแล้ว”“ฝ่าบาท อดีตแก้ไขไม่ได้ แต่ฝ่าบาทรักษาอนาคตได้นะพ่ะย่ะค่ะ” โม่โฉวเอ่ยต่อหวงตี้ที่ตนให้การอภิบาลมาตั้งแต่ยังเยาว์วัย และทราบดีว่าบัดนี้หวง

“แล้วทำไมถึง... ถึงได้ทำ-...”“สำเหนียกตัวเองได้แล้วว่าเป็นเพียงผู้อยู่อาศัย! เป็นเพียงกาฝากที่มาเกาะกินวังอ๋องแห่งนี้ ฉะนั้นกาฝากจะมาอยู่ทัดเทียมเจ้าของเรือนได้อย่างไร”“กล้ากล่าววาจาเช่นนี้ได้อย่างไร ข้าเป็น...”“เป็นอะไรเล่า หากเป็นใหญ่เป็นโตจริงก็ออกไปจากที่นี่เสีย ไปทูลฟ้องให้ฝ่าบาทลากข้าไปประหาร บากหน้าไปขอเข้าเฝ้าเพื่อประจานตัวเองเลย ชอบนักมิใช่หรือที่เชิดหน้าว่าสูงศักดิ์น่ะ ไปประกาศให้คนทั้งเมืองได้รู้ว่าเจ้าสูงศักดิ์ปานใดแล้วออกไปจากวังอ๋องแห่งนี้เสีย” หลานหลินอ๋องกล่าวอย่างฉะฉานจนสตรีที่ได้ยินถึงกับมีใบหน้าซีดเผือดที่ผ่านมาเขาไม่เคยทำตัวเช่นนี้ด้วยเห็นว่านางเป็นเพียงสตรี ซ้ำยังเป็นสตรีของหวงตี้ นางจึงได้ใจวาดท่าใหญ่โตใส่ แต่พอเอาเข้าจริงเขาก็อยากจะหัวเราะอย่าสมเพชเวทนาในท่าทีหวาดกลัวจนตัวสั่นของนางปกติมีหรือที่นางจะตัวอ่อนแอปานนี้ กี่ครั้งต่อกี่ครั้งก็ทำตัวเย่อหยิ่งหาใครเทียมเพียงเพราะหวงตี้ทรงเข้าข้างนางมากกว่าใคร ไม่อยากจะนึกเลยหากว่านางได้ไปอยู่ในวังหลังจริง ๆ จะมีชีวิตอย่าสุขสบายเช่นทุกวันนี้หรือไม่หวงตี้อาจเห็นแจ้งในเรื่องนี้จึงนำนางมาซุกไว้ในวังอ๋องของเขา เพราะไม่ว่

“...ไม่น่าดูเลย อ่อนแอจนไม่น่าดูเลย”“...”“ข้ามารบกวนหรือไม่ ข้าไม่รู้จะไปที่ไหนเลยมาที่นี่ก่อน อ้อแล้วบนรถนั่นคือทรัพย์สินของข้าทั้งหมด... ข้ามอบมันให้เจ้า”“จะบอกได้หรือยังว่าเป็นอะไรมาถึงได้มาร้องไห้แบบนี้”หลานหลินอ๋องแค่นยิ้ม “เป็นคนโง่เขลาที่โดนหลอกใช้... เป็นสุนัขเชื่อง ๆ ที่เขาโยนเศษเนื้อให้ก็ดีใจหางกระดิกทั้ง ๆ ที่เขาเก็บเนื้อชิ้นใหญ่เอาไว้กินเอง เป็นลูกเต่าบัดซบที่ทิ้งครอบครัวไว้ข้างหลัง”เหยียนหรานนิ่วหน้า ถ้อยคำเหล่านั้นต้องเป็นนางมิใช่หรือที่ต้องด่าทอบุรุษที่ไม่ได้เรื่องผู้นี้ แต่กลับกลายเป็นว่าอีกฝ่ายเอ่ยออกมาเองพร้อมกับนัยน์ตาที่แดงก่ำ บุรุษที่เคยเถียงนางบัดนี้กลับจำนนต่อความผิดทั้งปวงอย่างไม่นึกเถียงจางต้าเหลียนตกม้าหัวฟาดพื้นมาหรือนางก็มิอาจทราบได้ แต่ที่แน่ ๆ จางต้าเหลียนต้องไปพบเจออะไรมาอย่างแน่นอนไม่อย่างนั้นคงไม่มาพูดอะไรแบบนี้แน่ ๆ แล้วอะไรกันเล่าที่อีกฝ่ายได้ไปพบเจอถึงขั้นมายืนด่าทอตนเองและขนทรัพย์สมบัติมาให้นางถึงที่เหยียนหรานมองใบหน้าของบุรุษที่แสด

“ดึกแล้วไปนอนพักเถิด ข้าวของทั้งหมดข้าจะจัดการขนเอาไว้ในนี้ให้”“...ไม่ต้องเอามาให้ก็ได้ ความจริงต้องเป็นข้าที่คืนให้” เหยียนหรานท้วงติง เมื่อคลื่นเห็นความตึงเครียดผ่านพ้นไป “เงินที่ทิ้งไว้ก่อนจะออกจากบ้านไปหากไม่ถูกหลอกข้าคงตั้งหลักได้ไม่ยากเย็น”“ถูกหลอกหรือ?”“ใช่” ความจริงอีกเรื่องที่นางเพิ่งจะเรียบเรียงได้หลังจากได้ยินคำบอกเล่าจากจางต้าเหลียนคือนางถูกหลอกอย่างสิ้นท่าไม่ต่างจากผู้เป็นสามีที่หวงตี้หลอกเลย “ตอนที่ท่านจากไปได้สามเดือนมีบุรุษผู้หนึ่งมาหาข้าบอกว่าท่านติดหนี้เขาเอาไว้ และได้ไปเจอท่านที่ต่างเมืองแล้วบอกให้มาเอาเงินที่ติดไว้กับข้า”หลานหลินอ๋องนิ่วหน้า เขาน่ะหรือจะไปติดหนี้ใครเข้ามิหนำซ้ำยังให้มาเอาเงินจากภรรยาที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวอีก“อ้อ... บุรุษผู้นั้นยังบอกอีกว่าเจอท่านกับสตรีนางหนึ่งกำลังยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อยู่ด้วยกัน พร้อมกับคำเสี้ยมอีกนักต่อนัก จนข้าต้องให้เงินจำนวนหนึ่งไปเพราะไม่อาจทนฟังคนผู้นั้นป่าวประกาศเรื่องของเจ้าให้ข้าหรือชาวบ้านในเมืองฉุ่ยเฉียงได้

“ถูกแกล้งหรือเจ้าเดินไม่มองทางอย่างที่เขาว่า”“ข้า...” เด็กน้อยที่โดนตำหนิก้มหน้ารับแต่โดยดี“ทำผิดก็ยอมรับผิด อย่ามาพูดโกหกแบบนี้เข้าใจไหม”“ขอรับ”บุรุษที่สอนหลานของตนเสร็จหันไปมองคู่กรณีที่ดูจะเคียดแค้นเป็นเอามากเพราะใบหน้ากลม ๆ บึ้งตึง คิ้วขมวดมุ่นจนน่าเอ็นดู“ขอโทษแทนอาหยางด้วยก็แล้วกันนะ”เหยียนเฟิงพยักหน้าน้อย ๆ คว้ามือของติงเชาที่กำถุงเงินเอาไว้และจับจูงออกมาโดยไม่พูดไม่จา ส่วนติงเชาก็ไม่ได้ถามไถ่สิ่งใดเดินตามท่านชายน้อยของตนต้อย ๆ อย่างไม่นึกท้วง เมื่อเดินออกมาได้ครู่หนึ่งเหยียนเฟิงก็หันกลับไปสนทนากับติงเชาคนสนิทของบิดาด้วยใบหน้าเคร่งเครียด“อย่าทำอย่างนี้อีกนะ” เหยียนเฟิงพูดกับติงเชา นิ้วป้อม ๆ ยกขึ้นคล้ายกับผู้ใหญ่ที่ดุเด็กก็มิปาน “ทำไมต้องใช้เงินแก้ปัญหาด้วยเล่า ไม่ดีเลย ไม่ดีจริง ๆ ถ้าอาเหนียงรู้อาเหนียงต้องตีท่านแน่ ๆ ”“โถ่เอ๊ย! ท่านชายน้อย” ติงเชามองเด็กชายอย่างเอ็นดู ก่อนหน้านี้เขากลั่นแกล้งเด็กผู้นี้ไปมากโข พอมาบัดน