เพื่อความปลอดภัยของอาเฟิง

“อาเหนียง! ”

เหยียนหรานสะดุ้งเมื่ออยู่ ๆ ร่างป้อมของบุตรชายก็วิ่งเข้ามาในห้องพร้อมทั้งกอดนางเอาไว้แน่นอย่างออดอ้อนเหลือประมาณ แม้ไม่ผิดวิสัยขี้อ้อนของเหยียนเฟิงแต่รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ก็ฉายชัดจนนางทราบได้ทันทีว่าการออดอ้อนนี้อาเฟิงย่อมหวังผลบางประการ

“มีอะไรร้องเสียงดังเชียวเจ้าปีศาจน้อย”

เจ้าปีศาจน้อยยู่หน้า ซบหน้ากับหน้าท้องของมารดาครู่หนึ่งก่อนจะเอื้อนเอ่ยที่มาของการเอะอะเสียงดังจนมารดาตกใจ “อาเตี่ยมาหาขอรับ... มีของกินเยอะแยะเลย แต่เฟิงเฟิงกินไม่ได้ถ้าอาเหนียงไม่ลงไป อาเตี่ยบอกว่าต้องกินพร้อมกัน เฟิงเฟิงกินก่อนไม่ได้”

เหยียนหรานร้องอ๋อเมื่อทราบที่มีของความกระตือรือร้นของลูกชาย จะมีสักกี่เรื่องกันเล่าที่จะทำให้เจ้าปีศาจน้อยที่แสนจะเอื่อยเฉื่อยมาตาลุกวาวได้หากไม่ใช่เรื่องของกิน เหยียนหรานจึงจับมือป้อม ๆ ของเหยียนเฟิงลงไปด้านล่างเพื่อพบกับ ‘อาเตี่ย’ ที่อีกฝ่ากล่าวถึง

จางต้าเหลียนจัดแจงอาหารนานาเสร็จสรรพ บัดนี้นั่งรอให้นางและเหยียนเฟิงมาร่วมโต๊ะด้วยสีหน้ายินดีปรีดาเท่านั้น

“ไปค่ายทหารแต่กลับได