All Chapters of ไข่แฝดลับของท่านรอง: Chapter 21 - Chapter 30

แผนในชีวิตของหนุ่มโสดถูกปรับเปลี่ยน จากเดิมเลิกงานแวะดื่มสังสรรค์แก้เครียด เมื่อก่อนเขาทำเช่นนี้เป็นประจำ แต่เดี๋ยวนี้มีสิ่งสำคัญกว่าลูกรออยู่ที่บ้านปมสูทที่รัดคอแน่นมาทั้งวัน ถูกคลายออก เหวี่ยงลงตะกร้า ชายหนุ่มอาบน้ำเปลี่ยนชุด หมายจะออกไปข้างนอกสัก 2-3 ชั่วโมง เครียดจากงานมาทั้งวัน นัดแฮงเอาต์เมาท์มอยบ้านเพื่อนฝูง ตกค่ำค่อยกลับมานอนกับลูกเรน หนุ่มโสดลูกครึ่งอิตาลี วัย 29 ปี ผู้เป็นเจ้าบ้าน จ้องผู้มาเยือนไม่กะพริบตา ขนลุกซู่ไปทั้งตัว อย่างกะเห็นผี“ไอ้ท่านรองประธานมันมาบ้านกู มันอุ้มกุมารทองมาด้วย” เรนสะกิดแขนบอกจอมทัพ“โอ้ พระเจ้า! เชี่ย จริง ๆ ด้วย” จอมทัพตะลึงตาโต หลุดอุทานคำหยาบคายจอมทัพ หนุ่มไฮโซไทยแท้ วัย 29 ปี สถานะโสดเฟลิกซ์สาวเท้ามาหาเพื่อนทั้งคู่ มันกำลังนั่งจิบไวน์กินขนมจังก์ฟูด ดูภาพยนตร์ฟอร์มยักษ์แหวนเอกธำมรงค์สองหนุ่มพร้อมใจกันวางแก้วแอลกอฮอล์ในมือ เชื้อเชิญเพื่อนรัก“ลูกมึงเหรอ กี่เดือนแล้ว?” เรนถามตรงไม่อ้อมค้อม มองเด็กผู้หญิงแก้มย้วย น่าจะไม่ถึงขวบ คนเดียวยังพอว่า นี่ตั้ง 2 คน ท่านรองประธานของเราน้ำเชื้อดีขนาด“อือ เหมือนขนาดนั้นเลยเหรอ” เฟลิกซ์ถามกลับ เจอแวบเดี

ณ ห้องเลี้ยงเด็กของชั้นล่าง อากาศชวนหลับสบาย วันหยุดแสนสงบสุข พ่อลูกอ่อนวัย 29 ปี สวมกางเกงขายาวกับเสื้อคอกลมหลับปุ๋ย นอนกลางวันพักผ่อนหย่อนใจกับลูกแฝดของเขา ในหนึ่งสัปดาห์ทำงานแทบทุกวัน หยุดงานอาทิตย์ละวันหรือสองวัน แล้วแต่ความสะดวกลานที่นอนกว้าง 10 ฟุต ยกสูงจากพื้นพรม 5 นิ้ว กั้นคอก เดิมทีเป็นที่สำหรับคลานของคู่แฝด ใกล้ ๆ ตัวเฟลิกซ์มีสองชีวิตตัวกลมอาศัยอยู่ข้างกัน คลานเลื้อยทั่วบริเวณ พึ่งหัดตั้งไข่ เดินได้หนึ่งก้าวถ้วนเฟลิกซ์นอนกลางวันพลิกซ้ายพลิกขวา ในความฝันรู้สึกเหมือนถูกผีอำ มีผ้าหนา ๆ หนัก ๆ มาถูแก้ม ถูจมูก ชายตัวใหญ่ในท่านอนตะแคง ถูกรบกวนจากสิ่งเร้าจนตื่นจากภวังค์ สะลึมสะลือหรี่ตามองจึงได้ทราบ ปรากฏเป็นเจ้าตัวก่อกวน ไอ้เด็กซนมันนั่งทับหน้าเขา ถูไถก้นเด้งไปมาบนหน้าพ่อมันแฮมแฮมจับราวคอก ลุกยืน สองเท้าเหยียบหมอนใบนุ่ม ต่อด้วยใช้อุ้งเท้านั้นเหยียบใบหน้าของผู้ชายที่นอนอยู่ เน้นตรงส้นเท้าเป็นพิเศษขยี้แก้มพ่อ ย่ำไปมาราวกับนวดแป้งขนม แต่เป็นการนวดหน้าด้วยฝ่าเท้าให้พ่อชักจะเหลิงเกินไปแล้ว มันแกล้ง คนกำลังง่วงใช้สองมือจับช่วงลำตัว ยกตัวแฮมแฮมออก พลางหันตะแคงหนีไปอีกฝั่ง หลับต่อ วัน

ทุกคนภายในบ้านรวมตัว ณ ห้องนั่งเล่นตามเสียงร่ำไห้ของหนูน้อย สรรหาคำหว่านล้อมปลอบขวัญ“คุณหนูของป้าไม่ร้องนะคะ เดี๋ยวคุณพ่อมารับไปหาหมอนะคะ”“นิดเดียวเองค่ะ ไม่เจ็บนะคะ”“เสียงรถ? คุณพ่อน่าจะมาแล้วค่ะ” ป้าแม่บ้านพูดขึ้น พลันชะเง้อคอแฮมแฮมจำได้แม่น ทันทีที่ได้ยิน เท้าคู่เล็กเตาะแตะตรงไปหาบิดาอย่างเร็ว แต่ละย่างก้าวโซเซคล้ายจะล้ม ชายตัวสูงโน้มต่ำ อุ้มลูกสาวกระเตงขึ้นเอวอัตโนมัติ เด็กหญิงได้ทีเอ่ยฟ้องบิดา“ฮึก~ ฮือ~ จ้ม!!”ฟังไม่ค่อยรู้ความ เจ้าตัวอยู่ในวัยกำลังหัดพูดนิ้วสั้นป้อมชี้ไปยังผู้ก่อเหตุ ร้องไห้สะอึกสะอื้นน้ำหูน้ำตาแตกอาบแก้ม ยื่นหลังมือน้อย ๆ ให้ผู้เป็นบิดาดูบาดแผล เฟลิกซ์เข้าใจสิ่งที่ลูกสื่อสาร จะฟ้องว่าโดนไอ้ส้มกัด และเจ็บมาก“ส้มมันกล้ากัดลูกพ่อเหรอครับ คนเก่งของพ่อ ไม่ร้อง”หลักฐานบนหลังมือ ปรากฏรูเล็ก ๆ เลือดซิบแต่แห้งไปแล้ว ทิ้งคราบเหลืองจากเบตาดีน“ตะกี้นิ่งแล้วนะคะ แต่พอคุณเฟลิกซ์มา ร้องหนักกว่าเดิม” ป้าพี่เลี้ยงยิ้มเจื่อนเฟลิกซ์ไม่ถือโทษ พอรู้สูตร รุ่นนี้มันออเซาะ ยังดีที่แมวไม่กัดคอ ไม่งั้นคงได้ชักดิ้นชักงอน้ำลายฟูมปาก เขี้ยวแมวนิดเดียว หากแต่เล่นใหญ่ราวกับโดนฉลามง

ด้านนอกร้านนัยน์ตาคู่ดีเหลือบสังเกต เฟลิกซ์เห็นมาแต่ไกล นั่นมันน้องชายเขานี่ ถ้าให้เดา มันคงมาหม้อผู้หญิงอีกตามเคย ที่สำคัญมันดันพาลูกเขาออกมาล่าเหยื่อด้วยผู้ช่วยเดินประกบตามหลังท่านรอง เฟลิกซ์สาวเท้าเข้ามาภายในร้านไอศกรีมของห้าง เอ่ยเรียกชื่อลูกมาแต่ไกล“หยองหยอง แฮมแฮม”เสียงที่คุ้นเคย ปัมปี๊หรือเปล่า?สองแฝดหูตั้งหันขวับพร้อมกัน ปรากฏเป็นพ่อของพวกเธอนั่นเอง หยองหยองอยู่ในอ้อมแขนพี่คนสวยฉีกยิ้มแป้นดี๊ด๊าเจอปัมปี๊แย้วแฮมแฮมอยู่ในอ้อมแขนของอาฟรินน์ก็เช่นกัน เอี้ยวตัวดุ๊กดิ๊กอ้าแขนคู่สั้นหมายจะไปหาพ่อของตน“ปัมปี๊~” หยองหยอง แฮมแฮม ถูกเปลี่ยนมาอยู่บนอ้อมแขนพ่อ เกาะพ่อแน่นหนึบ หยองหยองยืดคอจุ๊บแก้มพ่อ จูบแล้วจูบอีก คิดถึงพ่อ รักพ่อที่สุดฟรินน์แอบถอนหายใจเซ็ง ไม่รู้พี่จะโผล่มาทำไมตอนนี้ คนกำลังล่อเหยื่ออยู่ เกือบติดเบ็ดแล้วเชียวแก้มตุ่ยสแกนมองชายตัวสูงที่พึ่งเข้ามา เขาแต่งตัวดูดีมาก สูทสีดำเข้มขรึม หัวจรดเท้าไร้ที่ติ มาดนักธุรกิจหนุ่ม แถมมีคนตามประกบอีกสามคน เขาหน้าตาละม้ายมีความคล้ายกับฟรินน์ เด็ก ๆ ดีใจเรียกหาเขา ไม่ผิดแน่ เขาเป็นพ่อและเป็นพี่ชายของฟรินน์“หนูมาเที่ยวกับอาฟรินน์เ

สองแก้มนวลผลัดสี หายใจช้า ๆ ห้ามแสดงอาการประหม่า เธอหวนนึกถึงสิ่งเลวร้ายที่เขาเคยทำกับเธอ เขาทิ้งเงินค่าตัวให้ฉัน ทำราวกับฉันเป็นผู้หญิงหากิน ฉันจะไม่ใจง่ายให้เขาอีกแล้ว ปลายนิ้วทั้งสามยกขึ้นปิดปาก ก่อนจะตอบหน้าตาย“อุ๊ย! พูดด้วยเหรอ ไหงจำไม่ได้ละ”คลี่ยิ้มสวยแอ๊บแบ๊ว แววตาลูกแมวน้อย“ตายจริง เรื่องน่าเกลียดแบบนี้ใครจะไปพูดคะ คุณมั่วหรือเปล่า ฉันเป็นผู้หญิงนะคะ แก้ผ้าอะไรกัน” กิริยาเหนียมอายฉบับกุลสตรี อาการประหนึ่งโดนบุรุษเพศขอหลับนอนร่วมรักเฟลิกซ์ฉายแววตาดุดัน ขบกรามกระตุกยิ้มเบา ๆ เขาคิดไว้แล้ว เธอต้องมีลูกเล่น แต่ก็ลองเสี่ยง สุดท้ายเป็นจริง ๆ ด้วย วาจาของเขาเย็นเฉียบ ถามย้ำอีกครา “ผมไม่ชอบคนผิดสัญญา จะเอางี้เหรอครับ”“ฉันจำไม่ได้จริง ๆ สัญญาอะไรกัน คุณอย่ามาหลอกให้ฉันทำเรื่องน่าอายแบบนั้นเลย ดูสิ! เป็นถึงรองประธาน แต่กดขี่ผู้หญิง คุณก็มีลูกสาวนี่คะ ทำไมทำกับผู้หญิงคนอื่นแบบนี้ล่ะ”เขาแทบไม่อยากจะเชื่อ เจ้าหล่อนพร่ำเพ้อการละครออกทะเลไปไกล แสร้งทำกิริยาประดุจสาวพรหมจรรย์ทั้งที่เคยนั่งขย่มบนตัวเขา เท่าที่ดู เธอไม่ใช่ผู้หญิงประเภทไร้เดียงสา รายนี้พิษสงพอตัว จากแมวน้อยร่อนเร่ที่หอบลูก