All Chapters of ไข่แฝดลับของท่านรอง: Chapter 41 - Chapter 50

ณ บ้านตาเฒ่าราเมฆ เฟลิกซ์มารับลูกสาว“พ่อละครับแม่? หยองหยอง กับแฮมแฮม ละครับ”“ไปข้างนอกจ้ะ ไม่นานคงกลับ” มาดามอาเรียยิ้มดีใจ ก่อนจะพูดเข้าเรื่อง“เฟ รู้ไหมวันนี้มีข่าวดี”“อะไรเหรอครับ”“พ่อเค้าถูกลอตเตอรี่”“ฮึ ?” คนฟังหย่นคิ้ว ตั้งแต่จำความได้พ่อไม่เคยสนใจของพวกนี้ การคาดหวังกับดวงมันไร้สาระ เรื่องงมงาย พ่อไม่ใช่คนประเภทเสี่ยงโชค พ่อมีแต่วางแผนกลยุทธ์เป็นฉาก ๆ ทุกอย่างเกิดขึ้นตามแบบแผนธุรกิจเฟลิกซ์เอ่ยถามแม่เพราะไม่น่าจะเป็นไปได้“พ่อถูกลอตเตอรี่จริงเหรอครับ”“จ๊ะ ตั้ง 2 ใบแหนะ พ่อเค้าดีใจใหญ่เลย”“พ่อซื้อของแบบนี้ด้วยเหรอครับ ตั้งแต่เมื่อไรกัน”“พึ่งซื้อครั้งแรก ตอนพายัยหนูไปห้าง ยัยหนูเป็นคนเลือกให้ ซื้อครั้งแรกก็ถูกรางวัลเลย โชคดีจริง ๆ”“ได้กี่ล้านเหรอครับ”“ได้สี่พันจ้ะ”“ฮึ สี่พันบาทเหรอครับ ?”“จ้ะ ถูกเลขท้ายสองตัว ใบละสองพัน”“ซื้อสองใบถูกทั้งสองใบ ครั้งแรกก็ถือว่าดีแล้วครับ”“พ่อเค้าซื้อมาร้อยใบจ้ะ”“ฝากแม่เตือนพ่อด้วยนะครับ ครั้งหลังไม่ต้องเล่นแล้ว”“พ่อเค้าออกไปแล้วตะกี้เอง พาหยองหยอง แฮมแฮม ไปเลือกลอตเตอรี่”เฟลิกซ์ยิ้มอ่อนแก่มารดา อายุปูนนี้ผิดคาด น่าจะห้ามไม่อยู่ อา

เช้าตรู่ 6 โมงตรง หมูหวานตาค้าง เธอมองเฟลิกซ์ตั้งแต่ปลายเส้นผมที่สูงที่สุด จรดปลายรองเท้า ปกติก็เห็นเขาใส่สูทเป็นเรื่องธรรมดาอยู่แล้ว แต่วันนี้เหมือนจะพิเศษกว่าวันอื่นๆ เนี้ยบมาก ผมทุกเส้นบรรจงเซตให้เป็นระเบียบ กลิ่นน้ำหอมฟุ้งเตะจมูกจัง ๆประเด็นสำคัญที่สุดคือชุดของเขา ใส่เต็มยศ ภาพลักษณ์โดยรวมนึกว่าไปประชุมผู้นำอาเซียน สูทนอกสีดำเข้ม ด้านในยังมีเสื้อกั๊กอีกหนึ่งชั้น ตบท้ายด้วยเชิ้ตแขนยาวตัวในสุด ไหนจะเนกไทที่ถูกถึงคอหอย เห็นแล้วอึดอัดแทน“เอ่อ เรากลับต่างจังหวัดกันนะคะ คือบ้านฉันค่อนข้างชนบท เปลี่ยนเป็นชุดที่สบายตัวกว่านี้ดีไหมคะ เชิ้ตกับสแล็กส์ก็ได้ค่ะ สะดวกดี”“ผมสะดวกชุดนี้” เฟลิกซ์เชิดหน้าเย่อหยิ่ง ตอบหนักแน่นเธอไม่อยากรบเร้า เธอรู้ว่าเขาเป็นพวกทะนงตน เรียกง่าย ๆ คือหยิ่ง ขึ้นรถตู้เตรียมออกเดินทาง สี่พ่อแม่ลูกนั่งคันหน้า ส่วนคันหลังไว้สำหรับขนสัมภาระ เธอเห็นแล้วว่าเขาขนกระเป๋ามา 5 ใบ อย่างกับจะไปค้างแรมเป็นเดือน ๆนั่งรถมา 8 ชั่วโมงเต็ม มีจอดแวะพักบ้างนิดหน่อย เราออกเดินทางตั้งแต่ฟ้าพึ่งเริ่มสว่าง จนตอนนี้เวลาบ่าย 2 สองแฝดหลับปุ๋ยในคาร์ซีต ไม่มีท่าทีงอแง ตื่นมากินนม กินขนม แล้วก

ลูกค้าที่แวะมาซื้อของหันมองต้นเสียง “ไม่มีอะไร ก็แค่เด็กร้อง” แอบนึกสงสัย ตนรู้จักหมูหวาน เคยเห็นอีหนูหมูหวานมาตั้งแต่ตัวกะเปี๊ยก เด็กหญิงคู่แฝดหน้าตาแนวฝรั่งคงจะเป็นลูกของอีหนูหมูหวาน “อีหนูหมูหวานไปมีลูกตั้งแต่เมื่อไร? แล้วผัวล่ะ อยู่ไหน” ขณะที่กำลังจ่ายเงิน จังหวะเอี้ยวตัวหันหลัง หางตาดันเหลือบไปเห็นผู้ชายแปลกหน้านั่งอยู่ในบ้าน เชลฟ์วางของบังอยู่เลยไม่ทันเห็น ความสงสัยทั้งหมดจึงคลี่คลายหนุ่มผู้ดีโดยสายเลือดสู้อากาศประเทศไทยไม่ไหว ชีวิตเขาเคยอยู่แต่ห้องแอร์ นั่งตากพัดลมภายในบ้านเฝ้ามองตลอด เธอถือก้านมะยมขู่จะตีลูกแต่จะให้ทนฟังเสียงลูกร้องก็ทำไม่ได้ เฟลิกซ์ลุกยืน สาวเท้าไปยังจุดเกิดเหตุ สองแขนของอัศวินอบอุ่นกางปีกปกป้อง กระเตงแฮมแฮมที่กำลังร้องกระจองอแงเข้าเอว น้ำหูน้ำตาไหลหยดย้อย“แฮมแฮมของปาปี๊ ไม่ร้องนะครับลูก” เขาโอ๋แก้วตาดวงใจ สะอื้นตัวสั่นเชียว ก่อนจะหันมาตำหนิแม่มันเสียงแข็ง“เป็นแม่คนแล้ว อย่าทำแบบนี้ อย่าขู่ให้ลูกกลัวแบบนี้”“ก็ขู่ให้กลัวไงคะ แฮมแฮมจะได้ไม่ทำอีก”“วิธีสอนแบบอื่นมีเยอะแยะ”“คุณพูดเหมือนลูกคุณพูดรู้เรื่องอย่างนั้นแหละ ถ้าฉันไม่ขู่สั่งสอน เดี๋ยวก็พังสวนดอกดา

สองทุ่ม หยองหยอง แฮมแฮม จุ๊บเต้าแม่ก่อนนอน สามแม่ลูกกอดกันกลมมัดรวมเป็นก้อนด้านเฟลิกซ์อาบน้ำเปลี่ยนชุดนอนเรียบร้อย หากแต่เขายังไม่ง่วง หนุ่มลูกครึ่งลูกอิตาลีเดินตามเสียงมายังหน้าทีวี เจอคุณตานั่งดูข่าวสารบ้านเมืองอยู่“นั่งก่อนไอ้หนุ่ม ยาดองสักหน่อยไหม” ตาเฒ่ากล่าวชวนไอ้หลานเขย น้ำเสียงเป็นกันเอง กำลังกรึ่ม ๆ ยาดองสีน้ำตาลอำพันในโหลแก้วขนาดกลาง เฟลิกซ์พอทราบว่ามันคืออะไร ภูมิปัญญาชาวบ้าน หมักกิน หมักขาย ที่สำคัญปลอดภาษี แน่นอนละ เหล้าเถื่อน“ไม่ละครับ” เขากล่าวปฏิเสธ พร้อมกับทรุดเข่านั่งลงบนโซฟาไม้หลุมพอ หมายจะดูทีวี“สูตรนี้เพื่อนตามันหมักเอง ละแวกนี้ขายดีเชียว กระปรี้กระเปร่าคลายเส้น ช่วยนอนหลับสนิท เพิ่มกำลังวังชา สรรพคุณร้อยแปดครอบจักรวาล”เขาไม่เชื่อเรื่องพวกนี้ เพ้อเจ้อคิดไปเองทั้งนั้น คนแก่มักงมงาย เฟลิกซ์ได้ฟังก็พลันแย้งหลักการแพทย์กลับ“ยาดีครอบจักรวาลไม่มีหรอกครับคุณตา ถ้ามีป่านนี้น้องชายผมคงปึ๋งปั๋งแล้ว คุณตาเองก็อย่าดื่มมากนะครับ อายุเยอะแล้ว เหล้าเถื่อนมันไม่ดีต่อสุขภาพ”“ฮึ ไอ้นั่นไม่ขันเหรอ?”“อ่า ครับ” เฟลิกซ์พยักหน้า ผู้ชายคุยกันไม่นับเป็นเรื่องน่าอาย อายุปูนนี้แล

“พ่อไปนั่งหน้าบ้านขายของเถอะค่ะ เผื่อมีลูกค้ามา เดี๋ยวทางนี้หนูขึ้นไปตัดให้เอง”“หวานปีนได้เหรอลูก” คุณตาถามอย่างกังวล“หนูปีนตั้งแต่เด็ก พ่อก็เคยเห็นอยู่ ชิล ๆ ค่ะ พ่อไปขายของหน้าบ้านเถอะค่ะ พาหลานพ่อไปด้วย”หมูหวานเตรียมหาอุปกรณ์ เธอออกไปตามเฟลิกซ์มาช่วยด้วยอีกแรง จูงมือเขามาหลังบ้าน“อะไร มีไรฮึ” เขาถามเธอ“ถือกระสอบแบบนี้นะคะ” เธอสาธิตวิธีการจับกระสอบป่านให้เขาดู“เวลาฉันโยนทุเรียนลงมา คุณก็สะบัดกระสอบขึ้นรับแบบนี้นะ”เธอส่งยื่นกระสอบป่านสีน้ำตาลแก่เฟลิกซ์ ยัดมันใส่มือเขาดื้อ ๆ“กะให้ตรงเป้านะคะ สะบัดขึ้นรับแรง ๆ ตอนทุเรียนตกลงมามันหนัก”หนุ่มเมืองกรุงอึ้ง เมื่อได้รู้สิ่งที่เธอจะให้เขาทำต่อจากนี้ เขาไม่ได้พูดอะไรออกมา แต่แววตาเขาฟ้องทุกอย่างพูดตลกใช่ไหม จะให้นักธุรกิจ Old money อย่างเขามาถือกระสอบสาก ๆ ชะเง้อคอรอรับลูกทุเรียนใต้โคนเนี่ยนะเขาถึงกับอึ้งรอบสอง เมื่อได้เห็นหญิงสาวปีนขึ้นต้นทุเรียนอย่างคล่องแคล่ว ปานแม่ลิงแม่ค่าง เหยียบกิ่งซ้ายขวา เผลอแวบเดียว ขึ้นไปครึ่งต้นแล้วเขาเงยหน้ามองตามเธอ อะไรจะชำนาญการเบอร์นั้น อย่างกะแม่คิงคองลูกแฝด เธอทำเป็นทุกอย่างเลยหรือ ขับซาเล้งก็เป็