All Chapters of ไข่แฝดลับของท่านรอง: Chapter 31 - Chapter 40

เธอได้ฟังคำบูลลี่เคืองโกรธควันออกหู อารมณ์ฟุ้งเต็มปรอท แต่เพื่อรักษามารยาท จำต้องอดกลั้นมันไว้ในอก ท่องไว้ ฉันยังต้องมาที่นี่ ยังต้องมาหาลูกที่บ้านพ่อมัน หญิงสาวแย้มยิ้มสดใสประดุจนางสาวไทย ตอบโต้ฉบับคนได้รับการศึกษาขั้นพื้นฐาน วาจาไพเราะสุภาพ ทว่าเหน็บคืนทุกดอก“แหม~ เรื่องแบบนี้จะมาโทษแม่ฝ่ายเดียวก็ไม่ได้นะคะ บางทีพ่อมันไม่มีความสามารถเองต่างหาก ทำดั้งให้ลูกแค่นี้ก็ทำไม่ได้ คุณคิดว่าจริงไหมคะ”“ที่เค้าเรียกว่า ไม่มีน้ำยา!”เธอเน้นเสียงประโยคสุดท้ายเป็นพิเศษ ส่งยิ้มหวานละมุน ให้มันรู้ไป ไม่ยอม เขาเกิดมาจากสวรรค์หรือยังไง ถึงกล้ามาวิจารณ์รูปลักษณ์คนอื่น โดนเองซะบ้างจะได้รู้สึกสงครามน้ำลายเริ่มต้น เฟลิกซ์จ้องแม่ของลูกตาเขม็ง เจ้าหล่อนสู้มือดีจริง ๆ เถียงสู้ทุกคำ “ผมว่าครั้งเดียวติดไข่แฝด แค่นี้ก็น่าจะมีนะครับ ไอ้คำว่าน้ำยา”“เรื่องบังเอิญมีถมเถไปค่ะ สังคมที่ผู้ชายเป็นใหญ่มักชอบหลงตัวเองน่ะค่ะ เอ๋? เหมือนคนแถวนี้ก็น่าจะเป็นด้วย”“เดชะบุญนะครับ พอจะมีรูจมูกหายใจ ได้ส่วนไหนไม่ได้ ดันไปได้ของแม่มันมา ปมด้อยแท้ ๆ”“ไม่หรอกค่ะ เดี๋ยวนี้ลูกครึ่งไทป์หน้าเอเชียมาแรง ตาจมูกสาวเอเชีย แรร์ไอเทมเชี

“เป็นอะไร โทษทีที่ทำให้ตกใจ”เธอเอี้ยวคอดูขณะที่ยังสาวเท้าเดิน ปรากฏเป็นชายร่างสูงใหญ่สองคน สวมเสื้อโปโลสีดำ มาดขรึม ท่าเดินเชิดหน้าชิล ๆ สองมือล้วงกระเป๋ากางเกง อายุน่าจะสามสิบกลาง ๆ“ปะ เปล่าค่ะ” ตอบตะกุกตะกักไม่ไว้วางใจ“แถวนี้เปลี่ยว ค่ำมืดเป็นไปได้ก็อย่ามาเดินคนเดียวนะน้อง อันตราย โดนฉุดเข้าข้างทาง พี่ไม่รู้ด้วยนะ”“ค่ะ” หมูหวานแอบชำเลืองมองคนข้าง ๆ อยู่ตลอดเวลา รู้สึกอุ่นใจแปลก ๆ อีกฝ่ายไม่ได้มีท่าทีคุกคาม เขาไม่ได้มองหน้าเธอด้วยซ้ำ เขาเอาแต่จ้องมองเส้นทางถนนคอนกรีต แววตานิ่งสงบด้านหน้าเป็นแหล่งชุมชน มีร้านก๋วยเตี๋ยว หมาล่า น้ำเต้าหู้ยามดึก ก่อนถึงทางแยกหมูหวานหันไปดูด้านหลัง เป็นกลุ่มชายฉกรรจ์สวมหมวกบดบังครึ่งหน้า ซึ่งสามคนนี้แหละ ที่เดินตามเธอมาตั้งแต่ตอนอยู่ตลาดหลังจบภารกิจ โทรรายงานความคืบหน้าแก่เจ้านายการ์ด : มีคนตามมาเธอมาจริง ๆ ครับ เป็นกลุ่มผู้ชายสามคน ผมเห็นด้อม ๆ มอง ๆ เธอตั้งแต่อยู่หน้าตลาด แต่ปลอดภัยแล้วครับ พวกผมส่งเธอถึงอะพาร์ตเมนต์แล้วครับเฟลิกซ์ : ขอบใจมาก ฝากด้วยนะเฟลิกซ์วางหูโทรศัพท์ เป็นตามที่เขาคาด ลูกเขาเกือบกำพร้าแม่แล้วเชียวแม่นักมวยคนเก่ง! เกือบโดนล

เฟลิกซ์เดินผ่านมาเห็นลูกสะอื้นพอดี เขาถามแม่มัน “แฮมแฮมเป็นไร”“ชงนมให้ลูกคุณด้วยค่ะ” เธอยังคงหนักแน่น ไม่ให้กินคือไม่ให้กิน“ฮึ มีอะไร?”“ลูกคุณกัดนมฉันค่ะ”“ลูกกัดแค่นี้ จะว่าลูกทำไม แฮมแฮมยังเด็กไม่รู้ความ”ฉันเคยพูดประโยคนี้กับเขาเมื่อครั้งอดีต มาตอนนี้เขาเป็นคนพูดมันกับฉัน “ไม่เด็กแล้ว แบบนี้เรียกว่าพูดไม่รู้เรื่อง ลูกคุณกัดนมฉันทุกครั้งที่กิน ฉันบอกก็แล้ว สอนก็แล้ว ไม่ดีขึ้นเลย”“กัดนิดกัดหน่อย จะโกรธลูกทำไม เป็นแม่คนแล้ว ใจกว้างบ้าง”เธอได้ฟังประโยคนี้แทบปรี๊ดแตก เส้นเลือดปูดบริเวณหน้าผาก ปกป้องกันดีจริง ขนาดลูกตัวเองผิดแล้วยังจะเข้าข้าง วิญญาณนางพันธุรัตประทับร่างเรียบร้อย สวดทั้งลูกทั้งพ่อมัน“ดูฟันแฮมแฮมลูกคุณสิ คมยิ่งกว่าฟันฉลาม เข้าข้างกันมาก ถกเสื้อให้แกกัดนมคุณบ้างสิคะ จะได้รู้ อะไรที่ไม่ควรคุณก็อย่าให้ท้าย นี่ไงถึงเป็นแบบนี้”เธอก้มมองไอ้ตัวเล็กที่เกาะขาพ่อมัน “แล้วเราก็ไม่ต้องร้อง เงียบเลย แม่ไม่เอาก้านมะยมมาตีตูดก็ถือว่าเมตตาแล้วนะ ครั้งหน้าถ้ายังมีอีก ฟันคู่หน้านั้น แม่ตะไบทิ้งแน่”ทุกคนเงียบไม่มีใครกล้าเถียงสู้ หยองหยองที่นั่งบนตักแม่เริ่มเกร็ง เม้มปากขบฟันตัวเอง

หนุ่มเสื้อโปโลหน้าเข้มทั้งสอง ยังคงยืนประจัญกับสามคนร้าย แววตาแข็งกร้าวไม่มีใครยอมถอยให้กัน แม้ในมือจะยกปืนขู่จ่อหน้า แค่นัดเดียวเท่านั้นทุกอย่างก็จะจบ แต่เขาไม่กล้าผลีผลามเหนี่ยวไกเจาะศีรษะไอ้ล่ำนั่น ชีวิตของผู้หญิงที่อยู่ในแขนมัน มีค่ามากกว่านั้น มันจะไม่จบแค่ศพเดียว“กูให้โอกาสครั้งสุดท้าย ถ้ามึงปล่อยเธอมาดี ๆ มึงสามตัวจะวิ่งหนีก็เรื่องของมึง กูรับปากจะไม่ตาม”“เอาไงดีพี่ อีกสองนาทีเราโดนรวบแน่” หนึ่งในสามคนสะกิดถามลูกพี่ใหญ่“กูเชื่อมึงได้หรือเปล่า” ลูกพี่ของกลุ่มต่อรอง“แล้วแต่มึง จะเลือกคุก หรือจะเลือกวิ่ง” ไม่พูดเปล่า เขาลดปากกระบองปืนแนบชิดลำตัว สื่อสัญญาณบอกเป็นนัยให้อีกฝ่ายทราบแม่งเอ๊ย! วงแขนที่ล็อกตัวผู้หญิงถูกคลาย ทั้งสามเลือกหันหลังวิ่งหนีสุดชีวิต ก่อนถึงทางแยกด้านหน้า ดันถูกผู้ชายอีกกลุ่มหนึ่งดักทาง จ่อปืนขู่ไอ้ฉิบหายมันหลอกกู!หมูหวานหลุดจากพันธนาการ ขาทั้งคู่ล้า หัวเข่าอ่อนแรงยืนไม่ไหว ในหัวสมองยังคงอื้ออึง มองภาพไม่ชัด คล้ายแผ่นเปลือกโลกเคลื่อนที่ เมื่อกี้ฉันฝันไปหรือเปล่า? ฉันแค่ออกไปกินก๋วยเตี๋ยวแล้วก็ ไม่ทันที่เธอจะได้คิดต่อ มีเสียงทุ้มดังขึ้นแทรก“เคยเตือนแล้วใ

ห้าโมงเย็น ซอยวิลลาหมู่บ้านจัดสรรฤกษ์งามยามดี หมูหวานพาแก้วตาดวงใจ มาเยือนบ้านหลังใหม่ของเรา บ้านที่เธอเฝ้าฝันว่าอยากจะมี ตอนนี้มีแล้ว เมื่อก่อนเราอยู่ห้องเช่าโทรม ๆ เล็กเท่ารูหนู มองไปทางไหนก็เห็นแต่ผนังสี่เหลี่ยมข้าวสวยกลิ่นหอมกรุ่น หุงแฉะนิดหน่อย เมนูวันนี้ ปลาทูทอด ไข่เจียว น้ำพริกหมูสับ แล้วก็ผักลวก เรียบง่ายตามงบประมาณในกระเป๋าข้าวคลุกปลาทูทอดหอม ๆ เมนูโปรดตอนเด็ก หมูหวานหวนนึกถึงอดีต ตอนนั้นแม่ทำให้กิน แม่ป้อนให้ประจำ มันอร่อยมาก ยิ่งมีไข่ปลาด้วยยิ่งอร่อย เนื้อปลาหวาน ๆ ไข่ปลามัน ๆ เหยาะน้ำปลาเค็ม ๆ รสชาติเข้ากันมาก มาตอนนี้ ถึงตาเธอป้อนให้ลูกตัวเองได้กินบ้าง แอบคิดถึงแม่ ถ้าว่างภายในเดือนนี้ จะหาโอกาสกลับบ้านไปหาพ่อกับแม่พร้อมกับหลานแฝด“หม่ำ ๆ ค่ะ”หยองหยอง แฮมแฮม พินิจพิเคราะห์ข้าวคลุกในถ้วย มันเละ หน้าตาไม่น่ารับประทานเอาเสียเลย“อ้าปากค่ะ มามี้ป้อนให้นะ”หมูหวานเปิบมือเปล่า ป้อนให้ลูกถึงปาก เพราะกลัวก้างจะติดคอ ตอนเธอเด็ก ๆ แม่เคยป้อนแบบนี้ให้กิน ข้าวทุกเม็ดจับผ่านมือมันช่วยแยกก้างปลาได้ดี เผื่อจะมีหลงเหลือติดคอ ปลายนิ้วทั้งห้าจับข้าวเป็นก้อน ๆ ป้อนให้ลูกสองแฝดมองตาโต