All Chapters of ไข่แฝดลับของท่านรอง: Chapter 11 - Chapter 20

หมูหวานค่อยหายกังวลเมื่อเห็นพี่เลี้ยงดูท่าแล้วจะใจดี เธอเขียนเรื่องสำคัญของลูกลงสมุด ฉีดวัคซีนมาแล้วกี่เข็ม แพ้อะไรบ้าง นิสัยส่วนตัวของเด็ก ๆ สิ่งที่ชอบ สิ่งที่ไม่ชอบเวลา 3 ทุ่ม เธอถือวิสาสะเดินเล่นภายในบ้านสองชั้นหลังมโหฬาร บ้านพ่อของลูกเธอ ประจวบเหมาะบังเอิญเจอเขากำลังนั่งทำอะไรสักอย่างที่ห้องนั่งเล่นคล้ายจะเป็นงาน เฟลิกซ์ละสายตาจากโน้ตบุ๊กเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าเดินเข้ามาใกล้“ดึก ๆ ดื่น ๆ อย่าเดินมั่วในบ้านคนอื่น”“ขอโทษค่ะ” หมูหวานไม่หือไม่อือ เจียมตัวเองเพราะที่นี่ไม่ใช่บ้านของเธอพรุ่งนี้ฉันจะไม่อยู่แล้ว คงไม่ได้เจอหน้าเขาแล้วเช่นกัน ก่อนจากเธอทิ้งคำพูดสุดท้ายแก่เฟลิกซ์“ฉันไม่มีใคร เลยขอฝากลูกไว้กับคุณ ฉันสัญญาจะมารับแกกลับ พัฒนาการเด็กเล็กซุกซนเป็นธรรมดา ถ้าแกทำอะไรให้คุณไม่พอใจหรือทำอะไรผิด คุณอย่าตีลูกฉันแรงนะ เมตตาสงสารแกสักนิด แกยังไม่รู้ความ”“แล้วก็อีกเรื่องค่ะ หยองหยองแรกคลอดไม่ค่อยแข็งแรง ตอนนี้เหมือนจะปกติแล้ว ยังไงก็อย่าตีลูกนะ”สิ้นคำฝากฝัง เธอหันหลังกลับพื้นที่ของตัวเอง นอนกอดลูกสาว เฝ้ามองเจ้าเด็กน่ารักแก้มอ้วนหลับปุ๋ยร่วมชั่วโมง“บ้านพ่อของหนูหลังโต แล้วก็มีพี่เล

ฟรินน์เห็นการไม่ดี จึงเอ่ยปากสรุปความเป็นมาคร่าว ๆ ให้มิลินดาทราบภายในไม่กี่วินาทีแม้เธอจะสงบนิ่ง แต่สายตาเธอมันฟ้องว่ากำลังไม่พอใจฉันพอรู้ว่าพี่เขาไม่ได้มีความสนใจในตัวฉัน เราเป็นแค่คู่หมั้นที่ผู้ใหญ่ทั้งสองครอบครัวอยากให้เกี่ยวดองเขาไม่เคยพูดจาอ่อนหวานกับฉัน เขาเย็นชา หยิ่งทะนง แต่คุณสมบัติเหล่านี้ทำให้เขาดูมีระดับกว่าผู้ชายคนอื่น ๆงานวิวาห์ถูกยืดเวลาไม่มีกำหนด ฉันยังไม่ได้แต่งงานกับพี่เขา เหตุผลเพราะเขาติดปัญหาสุขภาพ เขาเซ็กซ์เสื่อมไปแล้ว มันเป็นเรื่องค่อนข้างน่าอายสำหรับผู้ชาย ซึ่งฉันเข้าใจได้เรื่องเซ็กซ์กับผัวเมียมันเป็นของคู่กัน เหมือนเด็กติดขนมหวาน หากแต่งกันไปแล้วไม่ได้ลิ้มลองรสชาติสุกห่ามนี้เลย คงไปกันไม่รอดเขาปรนเปรอความสุขทางร่างกายให้ฉันไม่ได้ ย่อมตามมาด้วยเรื่องที่เขาจะมีลูกไม่ได้ด้วยเช่นกันนี่คือสาเหตุแต่ไหงจู่ ๆ เขาดันมีลูก ที่สำคัญเด็กแฝดเขาเซ็กซ์เสื่อมไม่ใช่หรือ นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน ??เขาแอบกินกับผู้หญิงคนไหนมา นางนั้นเป็นใคร ทันทีที่มิลินดากลับถึงบ้านตัวเอง เธอตรงดิ่งเล่าเรื่องนี้ให้มารดาทราบ“แม่! พี่เฟมีลูก”“ก็ไม่เห็นเป็นไร ถ้าเฟลิกซ์จะรับลูกบุญธรรม”

มิลินดาหน้าระรื่น แวะเวียนเที่ยวบ้านว่าที่สามีทุกวัน มาทำหน้าที่แม่เลี้ยง ร่างสวยอรชรเดินโยกย้ายส่ายสะโพกไร้ความเกรงใจ ประหนึ่งบ้านตัวเองหยุด ณ ห้องเลี้ยงเด็ก ปรากฏไม่มีพี่เลี้ยง อีกฝ่ายคงพักกินข้าวเที่ยงในครัวกระมัง บนเตียงกั้นคอกมีคู่แฝดหลับปุ๋ย มิลินดาไม่อยากอุ้มไอ้ตัวอ้วนเพราะมันหนัก เธอเลือกยกเด็กหญิงตัวเล็กที่กำลังงีบหลับขึ้นแนบอก พาย้ายมายังห้องนั่งเล่นที่อยู่ติดกันฝีเท้า ทึบ! ทึบ! ส้นสูงกระทบผิวพื้นกระเบื้องหินอ่อนหยองหยองลืมตาตื่นเพราะถูกรบกวนเวลานอนกลางวัน ดวงตาคู่กลมสะลึมสะลือกรอกสำรวจซ้ายขวา มิลินดาหย่อนเข่านั่งโซฟานุ่ม ควักโทรศัพท์มือถือเปิดกล้องหน้า ถ่ายรูปตัวเองกำลังอุ้มเด็กหญิงส่งไปให้ว่าที่สามีเชยชมตื๊ดดด… เสียงข้อความเฟลิกซ์เปิดเช็กตามปกติ มิลินดาไปที่บ้านเขา เธอส่งภาพอุ้มดั้งแหมบมาให้เขาดูตื๊ดดดด… เขากดรับสายวิดีโอคอลมิลินดา : ทักทายคุณพ่อหน่อยเร็วค่ะ // พูดเสียงใสไพเราะหยองหยองพึ่งตื่นดูดนิ้วอมน้ำลาย มองผู้ชายที่อยู่ในหน้าจอโทรศัพท์ เห็นหลายหนแล้ว ไม่รู้ใครเฟลิกซ์ : แค่นี้ก่อน ผมมีงาน // กดตัดสายดื้อ ๆหลังวางสายไม่ทันไร เสียงสำรอกก็ดังขึ้น มาพร้อมกับของเ

เวลา 3 ทุ่มตรง ท้องฟ้าดำคล่ำ หลังวางหูโทรศัพท์ ไม่ถึง 20 นาที รถตู้จากบริษัทอิเล็กทรอนิกส์จอดหน้าบ้านหลังโตโอ่อา ช่างวัยฉกรรจ์ 7 - 8 คน ลงมือปฏิบัติการติดตั้งกล้องวงจรปิดเพิ่มเติมทุกห้องทุกมุม ให้แก่ลูกค้ากระเป๋าหนักท่านนี้ที่ทุ่มเงินจ่ายสามเท่าเป็นค่านอกเวลาเก็บงำความขุ่นเคือง เฟลิกซ์รู้สึกโกรธอย่างที่ไม่เคยเป็น ในอกมันกำลังคลั่ง เขาเป็นคนประเภทเก็บอารมณ์ได้ดี แต่ไม่ใช่สำหรับวันนี้ เมื่อได้สบตาคู่นั้น แววตาของเด็กหญิงตัวน้อยไร้เดียงสา อารมณ์เดือดดาลยิ่งทวี“กล้าดียังไง มาตีลูกฉันในบ้านฉัน!”“ดั้งแหมบตัวเล็กกว่าใคร ดั้งแแหมบลูกฉัน มีแค่ฉันเท่านั้นที่ตีได้”เขาจดจำสิ่งที่แม่มันฝากฝังได้ไม่ลืมเลือน หยองหยองแรกคลอดไม่แข็ง น้องเลยตัวเล็กค่ำคืนนี้มิอาจข่มตาหลับ ฝีเท้าหนักย้ำลงบันได ปลายทางคือห้องเลี้ยงเด็ก สองมือโอบอุ้มหมูหยองน้อยประคองแนบอก ย่างก้าวขึ้นบันไดนิ่มนวลพามายังห้องนอนใหญ่สุดของบ้านมาสเตอร์เบดรูม ป้าพี่เลี้ยงเดินตามหลังชายหนุ่ม อุ้มแฝดคนน้องกำลังหลับปุ๋ย ค่อย ๆ วางตัวเด็กหญิงลงที่นอนช้า ๆ ก่อนจะขอตัวจากชายร่างใหญ่นอนตะแคงข้าง ยกแขนค้ำใต้กราม เฟลิกซ์ใช้เวลานานสองนานเชยชมใบหน้า

ตั้งแต่เมื่อวานซืน มิลินดานั่งหมองเศร้าหน้าทีวี อาการประหนึ่งคนอกหัก เสียใจลึก ๆ เสมือนของรักของเธอมีคนอื่นมาแย่งไป เด็กแฝดนั่น เขาโกรธฉันเพราะไอ้เด็กแฝดนั่นคุณนายสังเกตความผิดวิสัย ลูกสาวไม่เคยอยู่บ้านทั้งวันเช่นนี้ ปกติไปเที่ยวหรือไม่ช็อปปิงตลอด แต่วันนี้แปลก“กินสลัดไหม” คุณนายเอ่ยถาม ทว่าอีกฝ่ายนิ่งเงียบ“ลูกเป็นอะไร”มิลินดาหันมาทางแม่ของเธอ ก่อนจะเปิดปากเล่า“พี่เฟโกรธลินค่ะแม่ ขึ้นเสียงใส่ลินด้วย แล้วก็บอกเลิกลินแล้ว”“ฮึ เฟลิกซ์น่ะเหรอขึ้นเสียงใส่ลูก” คุณนายถามย้ำเพราะไม่เชื่อหูตัวเอง รายนั่นเป็นคนสุภาพมาก ๆ นิ่ง ใจเย็น สุขุม บางครั้งก็ดูไร้หัวใจ เหมือนรูปปั้นเทพเจ้ากรีกที่ไม่มีความรู้สึก“ค่ะ” มิลินดาย้ำตอบ“หนูไปทำอะไรให้พี่เขาโกรธล่ะ”“ลินตีลูกเขาค่ะ”“ว่าแล้วเชียว” คุณนายเบ้ปาก ถอนหายใจ“ลินไม่คิดว่าพี่เฟจะหวงเด็กนั่นขนาดนั้น”“ก็ลูกเขา”“ฮือ~ แม่” มิลินดาจะร่ำไห้เมื่อแม่ไม่เข้าข้างตนเหมือนเคย“หนูห้ามไปตีลูกเขา ทั้งต่อหน้าและลับหลัง ผู้ชายทุกคนรักลูกตัวเอง เฟลิกซ์อาจจะเย็นชาไม่แสดงออก แต่ไม่ได้แปลว่าเขาไม่รัก วันนี้รู้แล้วใช่ไหม”“ค่ะ” ตอบเสียงอ่อน“หนูมีศักดิ์เป็นแม่เลี