《สตรีเช่นข้าไม่ขอเป็นหมากของผู้ใด》全部章節：第 151 章 - 第 160 章

“ในเมื่อองค์รัชทายาทเก่งกาจถึงเพียงนี้ เช่นนั้นก็ให้คำชี้แนะข้าสักหน่อยดีหรือไม่” คำท้าทายของซ่งกู้เว่ยราวกับเหล็กหนักที่ถูกโยนลงบนบ่าของ หนานจวิ้นเฉิน ใบหน้าคมพลันเคร่งขรึม ตวัดสายตาดุดันมองไปทางเยว่จื่อซ่งอีกครั้งช่างเป็นคนโง่เขลาโดยแท้จริงหากไม่เพราะหลายปีก่อนอีกฝ่ายมีผลงานทางการทหารที่โดดเด่น และชื่อเสียงในการฝึกฝนเป็นอันดับหนึ่ง เขาคงไม่แม้แต่จะชายตาแล ยิ่งไม่มีทางนำมาเป็นคนสนิทคอยติดตามข้างกายเช่นนี้ เพียงแต่เรื่องของเยว่จื่อซ่งไม่ใช่ปัญหา ที่เป็นปัญหาคือคำท้าทายของชายตรงหน้า ด้วยเขารู้ดีอยู่แก่ใจว่าฝีมือการต่อสู้ของตนเองนั้นต่ำต้อย ไม่ต้องพูดถึงการปะทะซึ่งหน้ากับซ่งกู้เว่ย แม้แต่ขุนนางระดับล่างเขาก็ไม่อาจเอาชนะได้ทว่าต่อหน้าคณะทูตและขุนนางแห่งหนานจินและต้าเป่ย เขาไม่อาจแสดงจุดอ่อนที่ตนเองไร้ความสามารถในการต่อสู้นี้ออกมาได้ ชายหนุ่มขบกรามแน่นขบคิดหาทางออกอย่างเร่งด่วน ก่อนจะฝืนยิ้มอ่อนโยน เอ่ยด้วยน้ำเสียงอบอุ่น หนักแน่นขึ้นมา“เรื่องนี้ไม่นับว่ายาก เพียงแต่กระบี่ไร้ตา อีกทั้งในวันนี้ข้ามาในฐานะทูตแห่งหนานจิง หากเราสองคนประลองกัน แล้วข้าเกิดพลั้งมือทำร้ายท่านอ๋อง ผู้เป็นถึงผู้

“แล้วหากเจ้าแพ้เล่า”“หากหม่อมฉันแพ้ หม่อมฉันก็จะไม่พูดเรื่องนี้อีกเช่นกันเพคะ”“ได้ตกลง!”สิ้นคำตอบตกลงของซ่งกู้เว่ย เยว่จื่อรุ่ยขยับตัวพลิ้วกายออกไปที่ลานกว้างหน้าเรือนส่วนตัวของเขา มือเรียวชักกระบี่ออกจากฝัก “เช่นนั้นก็เริ่มเลยเพคะ”ซ่งกู้เว่ยขบกรามแน่น เขามองแววตาดื้อรั้นที่ไม่ยอมจำนนของนาง แล้วรู้ดีว่าไม่อาจห้ามปรามได้ หากเขาขัดขวาง นางก็คงหาทางลอบขึ้นเวทีด้วยตนเองอยู่ดี ดังนั้นวิธีเดียวที่จะทำให้นางยอมถอยก็คือให้นางยอมจำนงเพราะความพ่ายแพ้ด้วยตนเองท่านอ๋องหนุ่มหันไปพยักหน้าให้กับชีหยวนองครักษ์ขั้นหนึ่ง ซึ่งมีฝีมือเป็นรองเพียงจางซ่ง“อย่าให้นางชนะ ขณะเดียวกันก็ระวังให้มากห้ามทำร้ายนางเด็ดขาด” คำสั่งที่ย้อนแย้งกันของซ่งกู้เว่ยทำเอาองครักษ์หนุ่มถึงกับหน้าซีด ทว่าเมื่อมององค์หญิงหนิงอันที่แสนบอบบางก็ถอนหายใจยาวสตรีในห้องหอผู้หนึ่ง เพียงร่ายรำกระบี่ได้เล็กน้อยก็คิดว่าตนเองเป็นยอดฝีมือแล้ว ดูท่าเรื่องราวที่ในหมู่องครักษ์เล่าลือกันว่านางมีฝีมือการต่อสู้เป็นเลิศ คงเป็นเพียงข่าวโคมลอยเท่านั้นเมื่อการประลองเริ่มขึ้น ชีหยวนก็พุ่งตัวเข้าหาเยว่จื่อรุ่ยด้วยความรวดเร็ว โดยจงใจเบี่ยงคมเพลงกระบ

“ทูลฝ่าบาท ตอนนี้ถึงเวลาประลองแล้วพ่ะย่ะค่ะ” เป็นขันทีจูเลียนที่เอ่ยห้ามทัพได้อย่างถูกเวลา จนแม้แต่ฮ่องเต้น้อยไท่จงก็ยังอดไม่ได้ที่จะปรายตามองเขาอย่างชื่นชมเยว่จื่อรุ่ยขยับตัวลุกขึ้นยืน ก่อนจะก้าวเดินไปยังลานประลองด้วยท่าทางสง่างาม ทุกอย่างก้าวเต็มไปด้วยความมั่นคง ไร้ซึ่งท่าทีหวาดกลัว“องค์หญิงนี่คือเวทีประลอง หาใช่ลานแสดงระบำเช่นเมื่อคืนไม่ กระหม่อมไม่อยากทำให้พระองค์บาดเจ็บ ยอมแพ้แล้วเชิญเสด็จกลับไปเถิด”เยว่จื่อซ่งที่ยืนรั้งรออีกฝ่ายมานานเอ่ยวาจาดูแคลน เย้ยหยันในทันที หากแต่เยว่จื่อรุ่ยกลับไม่มีท่าทีขุ่นเคืองยังยกยิ้มบาง เอ่ยถามด้วยเสียงราบเรียบ“รองแม่ทัพเย่วท่านรู้หรือไม่เหตุใดวันนี้ ท่านอ๋องจึงส่งข้าขึ้นมาสู้กับท่าน” ดวงตาเรียวเลื่อนมาสบสายตาคมของรองแม่ทัพหนุ่ม น้ำเสียงหนุ่มอ่อนละมุนแปรเปลี่ยนเป็นหนักแน่นมั่นคง “นั่นเพราะบุรุษแห่งต้าเป่ยแม้แต่ทหารชั้นต่ำสุดก็ยังเป็นผู้มีฝีมือเก่งกาจ ท่านอ๋องเกรงว่าหากส่งพวกเขาลงมาประลอง แล้วเผลอลงมือรุนแรงจนทำร้ายรองแม่ทัพคนสำคัญของหนานจิงเข้า จะเป็นการกระทบต่อความมั่นคงทางทหารของแคว้นหนานจิง จึงให้ข้าที่เป็นสตรีลงมาประลองแทน” เยว่จื่อซ่งขบกรามก

ซ่งกู้เว่ยตวัดแขนอุ้มคนขึ้นแนบอกแล้วก้าวลงจากเวทีด้วยความระมัดระวัง ในใจหวนคิดถึงกระบวนท่าการโจมตีของคนในอ้อมแขนเมื่อครู่ นางแอ่นสะบัดปีก นี่เป็นอีกหนึ่งเพลงกระบี่ที่เยว่จื่อซ่งถนัดไม่ใช่หรือไร เหตุใดเสิ่นหลี่รุ่ยจึงสามารถใช้ได้อย่างคล่องแคล่ว อีกทั้งคนที่นางโจมตียังเป็นเยว่จื่อซ่ง เพียงแต่ไม่ว่าจะด้วยเหตุใดสิ่งที่ชัดเจนก็คือนางกับรองแม่ทัพหนานจิงผู้นั้นไม่ได้มีความสัมพันธ์อันดีต่อกันอย่างแน่นอน เรื่องนี้ทำให้ความหวาดหวั่นในใจก่อนหน้าของซ่งกู้เว่ยจางหายไปในทันที ใบหน้าคมโน้มลงจุมพิตเส้นผมของคนในอ้อมแขนอย่างอ่อนโยน“ไม่เป็นไรข้าอยู่ที่นี่ เจ้าอยากทำสิ่งใดก็ลงมือได้เลย” น้ำเสียงของซ่งกู้เว่ยแม้แผ่วเบาทว่ากลับหนักแน่น เยว่จื่อรุ่ยช้อนตามองสบดวงตาคมด้วยความซาบซึ้งใจ ก่อนจะปรายตามองกลับไปยังเวทีการประลองที่ยามนี้พลุกพล่านไปด้วยหมอหลวงและทหารหนานจิง ซึ่งกรูกันเข้าไปหาร่างที่หมดสติของเยว่จื่อซ่ง ริมฝีปากบาง คลี่รอยยิ้มเยือกเย็นออกมาอีกครั้งรักษาทันแล้วอย่างไรบาดแผลนั้นแต่แรกก็ไม่ได้ร้ายแรงถึงชีวิต ทว่าสำหรับรองแม่ทัพการที่เอ็นข้อมือขาดสะบั้นย่อมหมายความว่า เขาไม่อาจกำกระบี่หรือดึงสายธนูได้อ

“รุ่ยรุ่ย เจ้ากล้าเย้าแหย่ข้าหรือ” ดวงตาคมหรี่ลงอย่างคาดโทษ ไม่รอให้นางได้เอ่ยแก้ตัว ฝ่ามือหนาก็เชยคางมนขึ้น ก่อนที่จะโน้มใบหน้าลงมา บดเบียดริมฝีปากหยักลึกลงบนริมฝีปากบางของนางอย่างเร่าร้อน“อื้ม...” เยว่จื่อรุ่ยร้องครวญเสียงหวานในลำคอ ทว่านางไม่ได้ขัดขืน หรือต่อต้าน กลับหลับตาลงเผยอปากรับสัมผัสที่หนักหน่วงของเขาอย่างเต็มใจแขนเรียวยกขึ้นคล้องลำคอแกร่ง ตอบรับจุมพิตที่เปี่ยมไปด้วยความคิดถึงและความปรารถนาของเขาอย่างเร่าร้อนแม้ที่ผ่านมานางจะพร่ำบอกเขาและย้ำเตือนตนเองซ้ำๆ ว่าความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขาเป็นเพียงพันธมิตรเชิงผลประโยชน์ แต่เยว่จื่อรุ่ยรู้ดีว่าความรู้สึกที่นางมีต่อบุรุษผู้นี้ มันหยั่งรากลึกลงไปเกินกว่าคำว่าผลประโยชน์ตั้งนานแล้วรสจุมพิตที่เริ่มต้นจากการลงโทษ หยอกเย้า ค่อยๆแปรเปลี่ยนเป็นเร่าร้อนและดุดัน ซ่งกู้เว่ยครางทุ้มในลำคอด้วยความพึงพอใจเมื่อเห็นนางโอนอ่อนผ่อนปรนตามใจเขา ความปรารถนาที่จะสัมผัสและครอบครองนางรุนแรงมากขึ้นจนเขาเริ่มควบคุมไม่อยู่สองแขนแกร่งตวัดโอบอุ้มร่างบางขึ้นแนบอก พลิ้วกายพริบตาก็พานางกลับเข้าไปในห้องนอนได้อย่างรวดเร็วแผ่นหลังบางสัมผัสกับฟูกเตียงหนานุ่ม ท