สามวันถัดมาคณะทูตของแคว้นหนานจิงก็เดินทางออกจากแคว้นต้าเป่ย ขบวนเดินทางใช้เวลาหนึ่งวันเต็มก็ก้าวเข้าสู่เขตชายแดนเหนือของแคว้นหนานจิง อันเป็นอาณาเขตของเมืองลั่วหนิงที่ทุรกันดาน“ทูลองค์รัชทายาท ตอนนี้ฟ้าใกล้มืดแล้ว เราจำเป็นต้องหยุดพักก่อนพ่ะย่ะค่ะ”เมื่อเห็นว่าดวงตะวันเริ่มคล้อยต่ำ ทหารอารักขาจึงเร่งรุดเข้ามารายงานหนานจวิ้นเฉินเพื่อหยุดพักตั้งค่ายค้างแรม เนื่องจากหากพ้นช่วงนี้ไปก็จะเข้าสู่เขตป่าทึบที่ค่อนข้างอันตรายและง่ายต่อการถูกลอบโจมตีทว่าเมื่อหนานจวิ้นเฉินมองผ่านหน้าต่างรถม้าลงมาเห็นเพียงผืนดินสกปรก ในใจของเขาก็หวนถึงอดีตวัยเยาว์ของตนเองที่เคยตกต่ำ กว่าจะปีนป่ายขึ้นมาถึงจุดนี้ได้นั้นไม่ง่ายเลย เขาจะไม่ยอมกลับไปใช้ชีวิตตกต่ำเช่นเดิมเด็ดขาด“ข้าเป็นถึงองค์รัชทายาทแห่งหนานจิง! จะให้ลดตัวลงไปนอนกลางดินกินกลางทรายเช่นนี้ได้อย่างไร!” หนานจวิ้นเฉินตวาดกร้าว“แต่ในระยะนี้ไม่มีโรงเตี๊ยมเลยพ่ะย่ะค่ะ”“ไม่โรงเตี๊ยมเช่นนั้นก็น่าจะมีหมู่บ้านใช่หรือไม่”“พ่ะย่ะค่ะ”“เช่นนั้นก็ไปไล่เลือกบ้านหลังดีๆ ให้ข้าพัก!”สิ้นคำสั่งของหนานจวิ้นเฉิน ทหารอารักขาก็รีบไปจัดการในทันที ทว่าหมู่บ้านแถบชายแดนล้วน
最後更新 : 2026-05-31
