《สตรีเช่นข้าไม่ขอเป็นหมากของผู้ใด》全部章節：第 171 章 - 第 180 章

ในเมื่อเจ้าแสดงได้เก่งกาจนักนะข้าก็จะเป็นผู้รับชมที่ดี ซ่งกู้เฉิงลอบคิดในใจ นัยน์ตาสาดประกายความเย็นเยียบที่ซุกซ่อนไว้อย่างมิดชิด จดจ้องสองพี่น้องตรงหน้า ก่อนจะเปลี่ยนมาเป็นวางท่าอ่อนโยน ตั้งใจเล่าเรียนต่อจนกระทั่งเวลาล่วงเลยจนถึงยามอู่ (เที่ยงวัน) การเรียนช่วงเช้าจึงสิ้นสุดลง“วันนี้พอแค่นี้ก่อนพ่ะย่ะค่ะฝ่าบาท” เสิ่นหลี่อี้ปิดตำราลง “ช่วงบ่ายกระหม่อมจะให้ฝ่าบาททรงพักผ่อน และทบทวนบทเรียนที่ได้ศึกษาไปในวันนี้”“เช่นนั้นก็ดี” ในขณะนั้นเองประตูห้องอักษรก็พลันเปิดออก นางกำนัลคนสนิทนามว่าอาเฉียวเดินถือถาดน้ำชาเข้ามาภายในตำหนัก ก่อนจะวางจานขนมใบเล็กที่เบื้องหน้าของคนทั้งสาม“นี่เป็นขนมที่ข้าให้ห้องเครื่องทำขึ้นเป็นพิเศษ ท่านราชครู คุณหนูเสิ่น กินรองท้องสักหน่อยก่อนค่อยกลับเถิด”อาเฉียวเป็นหนึ่งในไม่กี่คนที่ซ่งกู้เฉิงสามารถไว้ใจได้ ยามที่มือเรียววางจานขนมลงเบื้องหน้าเขาสายตาของคนทั้งสองก็สบกันราวกับส่งสัญญาณบางอย่างซ่งกู้เฉิงทอดสายตามองจานขนมและถ้วยชาที่ส่งควันกรุ่น ริมฝีปากบางเฉียบของเด็กชายวัยเก้

ทว่าท้ายที่สุด เสิ่นหลี่อี้ก็จำต้องยอมโอนอ่อนตามความต้องการของน้องสาว เก็บงำแผนร้ายของฮ่องเต้น้อยเอาไว้เป็นความลับชั่วคราว“แผนรับมือที่ดีที่สุด คือการไร้ซึ่งแผนการใดๆ เจ้าค่ะ” นั่นคือคำตอบของดรุณีน้อยยามถูกผู้เป็นพี่ชายเอ่ยถาม ว่าจะรับมือกับฮ่องเต้ไท่จงเช่นไรต่อไป เมื่อหวนนึกถึงประโยคนี้คราใด เสิ่นหลี่อี้ก็อดไม่ได้ที่จะทอดถอนใจยาวไม่มีแผนแล้วจะรับมือคนเจ้าเล่ห์นั่นได้อย่างไรกัน ทว่าน้องสี่ยังเด็กย่อมไม่รอบคอบเป็นธรรมดา....................................................................................................เช้าวันรุ่งขึ้น รถม้าตระกูลเสิ่นก็เคลื่อนมาเทียบหน้าประตูวังหลวงตรงตามเวลา สองพี่น้องก้าวเข้าสู่ตำหนักอักษรด้วยท่วงท่านิ่งสงบ ราวกับว่าเรื่องขนมเคลือบยาพิษเมื่อวานไม่เคยเกิดขึ้นเลยแม้แต่น้อยหลังจากนั่งรออยู่ราวครึ่งชั่วยาม ฮ่องเต้น้อยไท่จงก็เสด็จมาถึง ฉลองพระองค์สีเหลืองทองปักลายมังกรขดและพระพักตร์ที่ประดับด้วยรอยยิ้มไร้เดียงสานั้น ยังคงดูอ่อนโยนและเป็นมิตรไม่แปรเปลี่ยน หากแต่มุมมองในใจของเสิ่นหลี่อี้ไ

เวลาล่วงเลยไปจวบจนสองชั่วยามครึ่ง แสงแดดยามสายคล้อยเข้าสู่ยามบ่าย ทวีความร้อนระอุขึ้นเป็นเท่าตัว ร่างกายของเสิ่นหลี่หนิงอดทนหยัดยืนจนจวนเจียนจะถึงขีดจำกัด สติสัมปชัญญะของนางเริ่มพร่าเลือน หยาดเหงื่อไหลซึมเข้าตาจนแสบชื้น ทว่าหากนางแสดงความอ่อนแอออกมา ก็เท่ากับพ่ายแพ้แก่สตรีหลังบานประตูตรงหน้า เช่นนั้นแล้วจะยังรักษาหน้าตาของพี่สาวสามเอาไว้ได้อย่างไร ดังนั้นแม้ร่างกายจะอ่อนล้าสุดทน แผ่นหลังบอบบางกลับยังคงเหยียดตรง ดื้อรั้นไม่ยอมล้มพับไปให้ผู้ใดได้เย้ยหยันคล้ายสวรรค์รับรู้ถึงความตั้งใจของนาง ยามที่ร่างกายใกล้ถึงขีดจำกัด หางตากลับสังเกตเห็นเงาร่างหนึ่ง ทอดสะท้อนอยู่บนกิเลนหยกแกะสลักที่ตั้งตระหง่านอยู่หน้าตำหนักฉือหนิง เพียงปรายตามองโดยไม่ต้องเสียเวลาใคร่ครวญ เสิ่นหลี่หนิงก็จดจำได้ทันทีว่านั่นคือฮ่องเต้น้อยจอมเจ้าเล่ห์ ซ่งกู้เฉิงผู้นั้นนั่นเองฝ่าบาท... ที่แท้ก็ทรงประทับชมงิ้วฉากนี้อยู่ตลอดเวลาเลยสินะเพคะ ริมฝีปากที่แห้งผากและซีดเซียวพลันโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มบางเบาที่ยากจะสังเกต

เมื่อก้าวออกมาจากตำหนักฉือหนิง ซ่งกู้เฉิงก็ไม่ได้อุ้มร่างบอบบางในอ้อมแขนมุ่งหน้ากลับไปยังตำหนักอักษรดังที่ควรจะเป็น ทว่าฝีเท้าอันมั่นคงของโอรสสวรรค์กลับเปลี่ยนทิศทาง มุ่งตรงเข้าสู่เขตพระราชฐานส่วนพระองค์อันเป็นเขตหวงห้ามสูงสุด... ตำหนักหยางซินตลอดทางเดิน เหล่านางกำนัลและขันทีต่างพากันคุกเข่าหมอบกราบจนหน้าผากจรดพื้น ไม่มีผู้ใดกล้าเงยหน้าขึ้นมอง หรือเอ่ยปากตั้งคำถามว่าเหตุใดฮ่องเต้น้อยจึงทรงอุ้มคุณหนูตระกูลเสิ่นเข้ามาถึงในห้องบรรทมส่วนพระองค์ ทว่าซ่งกู้เฉิงรู้ดีว่าลับหลังเขาเรื่องเหล่านี้ย่อมถูกเล่าต่ออย่างแน่นอน เดิมทีเด็กชายก็ไม่คิดจะสนใจ ทว่าเมื่อก้มมองคนในอ้อมแขนก็อดที่จะใส่ใจไม่ได้"อิ่งอี..." ฮ่องเต้น้อยเอ่ยเสียงเรียบกับองครักษ์คนสนิทที่เดินตามหลัง "ไปเตือนพวกนางสักหน่อย ว่าเสด็จอาของข้าไม่ชอบพวกที่ปากมาก" เพราะยังคงต้องรักษาภาพลักษณ์ฮ่องเต้น้อยที่ไร้ความสามารถและอ่อนแอเอาไว้ ดังนั้นการใช้อำนาจจากชื่อเสียงของซ่งกู้เว่ยย่อมเป็นวิธีที่ดีที่สุดผู้ใดบ้างไม่รู้ว่า ท่านอาเก้าของเขาโปรดปรานคุณหนูสามตระ

ดวงตาของเสิ่นหลี่หนิงแดงก่ำความยากลำบากในชาติก่อนช่างมากมายเหลือเกิน พี่ชายคนโต แม้จะได้เป็นอาจารย์ในสถานศึกษาประจำอำเภอ ทว่าต่อมากลับถูกหลอกให้ไปสอบเคอจวี่แทนบุตรชายขุนนางท้องถิ่น เมื่อถูกจับได้ก็ถูกลงโทษโบยจนขาหัก ต้องนอนติดเตียง กลายเป็นคนไร้ค่าไปตลอดชีวิต ทว่าเมื่อนางได้หวนกลับมาเกิดใหม่ ชาตินี้นางจึงวางแผนให้เขาเป็นเพียงอาจารย์ในสถานศึกษาเล็กๆ หลีกเลี่ยงเภทภัยนั้นได้สำเร็จพี่ชายคนรอง ชาติก่อนเขาทำงานในสำนักคุ้มภัย ทว่าระหว่างทางกลับถูกโจรป่าใช้อุบายลวงไปสังหาร ชาตินี้นางจึงได้ชี้แนะกลอุบายต่างๆ ที่อาจเกิดขึ้นให้เขาระวังตัว ช่วยรักษาชีวิตอีกฝ่ายไว้ได้ ทั้งยังผลักดันให้เขากลายเป็นหัวหน้าสำนักคุ้มภัยในเวลาต่อมาท่านพ่อ เพราะชาติก่อนวิ่งเต้นเรียกร้องความเป็นธรรมให้พี่ชายทั้งสอง จนถูกคนพาลรุมทำร้ายบาดเจ็บสาหัสกลายเป็นชายตาบอด แต่เมื่อชาตินี้พี่ชายทั้งสองรอดพ้นจากเคราะห์กรรม เรื่องเลวร้ายของท่านพ่อจึงถูกลบล้างไปพี่สาวคนที่สาม ชาติก่อนต้องตายเพราะถูกลอบสังหาร ดังนั้นในชาตินี้ นางจึงไม่รั้งคนของพี่สาวเอาไว้ ใช้เหตุผลเรื่องจดหมายให้เขารีบกลับไป จึงสาม