《สตรีเช่นข้าไม่ขอเป็นหมากของผู้ใด》全部章節：第 141 章 - 第 150 章

“ดีเพคะ” “ทว่าการแลกเปลี่ยนที่ยุติธรรม ย่อมต้องมีเงื่อนไขที่รัดกุม นอกจากข้อตกลงที่ท่านอ๋องเสนอมาแล้ว หม่อมฉันยังมีข้อแม้เพิ่มอีกหนึ่งข้อเพคะ”เยว่จื่อรุ่ยพูดพลางจดจ้องดวงตาคม ซ่งกู้เว่ยยกยิ้มกว้างพยักหน้าตอบรับในทันที“ขอเพียงเป็นเรื่องที่เจ้าต้องการ ข้ายินดีตกลงทั้งสิ้น”อย่างนั้นท่านอ๋องก็ให้คนไปดูฤกษ์ เตรียมสามหนังสือหกพิธีการได้เลยเพคะ ส่วนข้อแม้ของหม่อมฉันก็คือ ฤกษ์แต่งงานจะต้องเป็นอีกสามเดือนข้างหน้าเพคะ”สิ้นคำของหญิงสาว บรรยากาศอันอบอุ่นในสวนหลังเรือนตะวันตกก็พลันเย็นยะเยือก ราวกับห้วงเวลาแห่งวสันต์หมุนกลับไปเป็นเหมันต์“สามเดือน รุ่ยรุ่ย นี่นานไปหรือไม่” เพื่อให้นางยินยอมแต่งมาเป็นชายาเขาคิดวิธีการและคำพูดมากมาย ในตอนนี้เวลาเพียงสามวันเขายังรู้สึกว่าเนิ่นนานและน่ารำคาญใจ ประสาอะไรกับการต้องรอคอยถึงเก้าสิบวัน แน่นอนว่าเขาไม่มีทางยินยอมเยว่จื่อรุ่ยมองสายตาแข็งกร้าวไม่ยินยอมของคนตรงหน้า ก่อนจะดึงมือเรียวกลับ พร้อมกับเอ่ยเสียงคล้ายผิดหวัง“หากท่านอ๋องไม่ยินดี เช่นนั้นข้อตกลงนี้ก็ยกเลิกไปเถิดเพค”“ไม่ได้!” ซ่งกู้เว่ยลุกขึ้นประกาศเสียงแข็งกร้าว บรรดาข้ารับใช้รอบตัวพลันตกใจจนหน้าซ

“รุ่ยรุ่ย เหตุใดเจ้าจึงมีแผนที่ทางทหารของแคว้นหนานจิง”“แน่นอนว่าเพราะหม่อมฉันมีความสามารถพิเศษ” นางไม่หลีกเลี่ยงคำตอบ ในขณะเดียวกันก็ไม่คิดจะโกหก“ชายาของข้า ช่างมีเรื่องให้ข้าแปลกใจได้ตลอดจริงๆ” เมื่อนางไม่คิดจะตอบ ซ่งกู้เว่ยก็ไม่คิดจะเซ้าซี้ จับไหล่เล็กหมุนตัวหันมาสบตาคม“ช่วงนี้ข้าคงจะไม่ได้มาหาเจ้าสักระยะหนึ่ง” น้ำเสียงของซ่งกู้เว่ยเอ่ยบอกอย่างจริงจัง “ช่วงนี้เจ้าก็ดูแลตัวเองให้ดี หากมีเรื่องอันใดเร่งด่วน ให้คนมาแจ้งข้าได้ทันที” “เกิดเรื่องอันใดขึ้นหรือเพคะ” เยว่จื่อรุ่ยขมวดคิ้วเรียว เอ่ยถามด้วยความสงสัยซ่งกู้เว่ยทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ไม้หลังโต๊ะหนังสือพร้อมกับรั้งร่างเพียวบางลงนั่งบนตัก วางเกยคางบนไหล่เล็ก“เมื่อสองชั่วยามก่อน มีสาส์นจากแคว้นหนานจิง แจ้งว่าเดือนหน้าพวกเขาจะเดินทางมาเจรจาลงนามผูกไมตรี ในฐานะผู้สำเร็จราชการเรื่องนี้ข้าจึงไม่อาจวางใจให้ผู้อื่นดูแล”เจรจาลงนามผูกไมตรี ในแววตาของเยว่จื่อรุ่ยพลันเปล่งประกายแห่งความหวังชัดเจน ด้วยตามปกติแล้วการเจรจาลงนามผูกไมตรีระหว่างแคว้นเช่นนี้ย่อมต้องส่งขุนนางที่มีความน่าเชื่อถือและเชื้อพระวงศ์ขั้นสูงมาเป็นตัวแทนในคณะทูต เพื่อเป็

“ท่านอ๋องเก้าเป็นถึงผู้สำเร็จราชการ คงมีราชกิจรัดตัว เปิ่นหวางเองก็ไม่ใช่คนมากพิธี แม้จะไม่เหมาะสมนักก็ไม่เป็นไร” ปากบอกไม่เป็นไร แต่คำพูดกลับแฝงคำตำหนิอย่างชัดเจน “ตอนนี้สายมากแล้ว คนของเปิ่นหวางเดินทางมาไกลอ่อนล้าเต็มทีเจ้าก็นำทางเถิด” เพราะรู้ดีว่าการอาละวาด แสดงท่าทีไม่พอใจที่หน้าประตูเมืองของศัตรู คือการกระทำของคนโง่เขลา แม้ในใจจะโกรธเคืองแค่ไหน รัชทายาทหนานจวิ้นเฉินก็ทำได้เพียงกดข่มความเดือดดาลลงไปในท้อง ก่อนจะคลี่รอยยิ้มอันอบอุ่นจอมปลอม และท่าทีใจกว้างเปี่ยมไปด้วยเมตตา ต่อหน้าปวงประชาของแคว้นต้าเป่ย“นั่นคือรัชทายาทแห่งหนานจิงใช่หรือไม่ รูปงามสง่าสมตำแหน่งจริงๆ”“ใช่ๆ ยังท่าทีมีเมตตาและเอื้ออารีย์นั่นอีก ชาวหนานจิงช่างน่าอิจฉาจริงๆ ไม่เหมือนพวกเราชาวต้าเป่ยที่...” คนพูดกล่าวไม่ทันจบก็รีบเก็บประโยคของตนเองก้มหน้าหลบสายตาของทหารเกราะดำตรงหน้ารัชทายาทหนานจวิ้นเฉินยกยิ่มมุมปากขึ้นเล็กน้อยอย่างพึงพอใจ ด้วยเป็นที่รู้กันทั่วทั้งหกแคว้นใหญ่ว่าต้าเป่ยนั้นปกครองโดยฮ่องเต้น้อยไท่จง ควบคุมโดยอ๋องเก้าซ่งกู้เว่ยที่เป็นผู้สำเร็จราชการ และเพราะอ๋องเก้าซ่งกู้เว่ยผู้นี้ไม่ได้สืบสายราชวงศ์มาโดยกำ

ณ โถงหลักเขตพระราชวังชั้นใน บรรยากาศยามค่ำคืนที่ควรมืดมิดยามนี้กลับสว่างไสวไปด้วยโคมไฟนับพันดวงที่ถูกประดับตกแต่งอย่างบรรจง เสียงดนตรีบรรเลงดังต่อเนื่องไม่ขาดสาย ผู้คนมากมายต่างเดินเข้ามาภายในงานด้วยท่าทางสง่างาม หากแต่ให้บรรยากาศชวนรื่นเริงเพียงใด ในความเป็นจริงกลับตรงกันข้ามภายในห้องโถงถูกจัดเป็นงานเลี้ยงต้อนรับคณะทูตจากหนานจิง เบื้องบนสุดมีองค์ฮ่องเต้น้อยไท่จงนั่งประทับอยู่บนบัลลังก์มังกรในฐานะประธานพิธี แม้พระพักตร์จะพยายามรักษารอยยิ้ม ทว่าแววตากลับฉายชัดถึงความประหม่าและหวาดกลัว หลายครั้งที่หันไปทางขวามือเพื่อสบแววตาคมของซ่งกู้เว่ย เสด็จอาต่างสายเลือดผู้มีสถานะเป็นผู้สำเร็จราชการซ่งกู้เว่ยนั่งอยู่ทางขวามือของที่ประทับ ถัดจากเขาคือองค์หญิงแต่งตั้งเพียงพระองค์เดียวของราชวงศ์ องค์หญิงหนิงอัน ร่างเพียวบางสวมอาภรณ์ไหมสีม่วงปักดิ้นทอง อันชุดประจำตัว ขับเน้นให้ผิวขาวกระจ่างใส ใบหน้าหวานงดงามทั้งสูงส่งและอ่อนโยนในคนเดียวกัน ขนาบข้างนางคือผู้เป็นน้องสาวคุณหนูสี่เสิ่นหลี่หนิง ซึ่งแม้จะเป็นสตรีวัยเยาว์มิทันปักปิ่น ทว่าขุนนางทั้งราชสำนักต่างรู้ดีว่านางคือว่าที่ฮองเฮาในอนาคต การเข้าร่วมงานเ

ท่ามกลางความเงียบงันที่แฝงไปด้วยความตึงเครียด เยว่จื่อรุ่ยไม่ได้แสดงท่าทีหวาดหวั่นต่อคำท้าทายอันไร้มารยาทของหนานจวิ้นเฉิน นางเพียงเอียงใบหน้า กระซิบถ้อยคำบางอย่างแผ่วเบาข้างหูเหลียนฮวาก่อนที่สาวใช้คนสนิทจะย่อตัวรับคำสั่งแล้วเดินไปยังกลุ่มนักแสดงดนตรีหลวง เพื่อระบุท่วงทำนองเพลงที่จะใช้ในการแสดงร่างบอบบางในอาภรณ์สีม่วงสง่างาม ก้าวเดินอย่างมั่นคงและงดงามออกไปหยุดอยู่กึ่งกลางโถงแสดง แสงจากโคมไฟส่องกระทบด้ายปักสีเงินสะท้อนขับผิวกายขาวผ่องให้ยิ่งทวีความงดงามเย้ายวน ตรึงทุกสายตาให้จับจ้องมาที่นางดุจดังต้องมนต์สะกดเสียงพิณบรรเลงขึ้นอย่างอ้อยอิ่ง ท่วงทำนองอ่อนหวานพลิ้วไหว เยว่จื่อรุ่ยเริ่มขยับเรียวแขนร่ายรำตามจังหวะอย่างอ่อนช้อยนางอาศัยความทรงจำของร่างเดิมที่เป็นถึงบุตรีขุนนางใหญ่ ผู้ที่ใครใครต่างก็เรียกขานว่าบุปผางามแห่งต้าเป่ย สองแขนเรียวกรีดกราย หมุนตัวขยับเอวบาง ชายกระโปรงพลันสะบัดพริ้วไหวดุจกลีบดอกบุปผาต้องลมวสันต์ ส่งเสริมให้ท่วงท่ายิ่งอ่อนช้อย งดงามหนานจวิ้นเฉินทอดสายตามองภาพตรงหน้าด้วยความลุ่มหลง มุมปากกระตุกยิ้มกว้าง ก่อนจะเปลี่ยนเป็นเย้ยหยันดูแคลน ก็แค่สตรีผู้หนึ่งสูงศักดิ์เป็นถึ