สตรีเช่นข้าไม่ขอเป็นหมากของผู้ใด のすべてのチャプター: チャプター 1 - チャプター 10

"เป็นแค่บุตรสาวขุนนางต้องโทษ ยังกล้าวางท่าจองหองใส่ข้า! ใครอยู่ข้างนอก ไปเอาแส้ลงทัณฑ์ประจำตระกูลมา!"น้ำเสียงกร้าวระคายหูดังก้องไปทั่วห้องที่ประดับด้วยผ้าแดงมงคล เยว่จื่อรุ่ย ค่อยๆ ปรือตาขึ้นด้วยสติที่พร่าเลือน กลิ่นกำยานหอมจางๆ ผสมกับกลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งทำให้ทำให้ภาพเหตุการณ์สุดท้ายก่อนสิ้นลมชัดเจนขึ้นมา...ไม่ใช่ว่านางถูกจับใส่กรงหมูถ่วงน้ำกลางเมืองอยู่หรอกหรือ? เยว่จื่อรุ่ยสลัดศีรษะเบาๆ ความเย็นยะเยือกของสายน้ำที่เคยบีบคั้นลมหายใจในยามนี้หายไปจนหมดสิ้น รอบตัวกลับกลายเป็นห้องหอที่ตกแต่งด้วยม่านแดงและอักษรมงคล ราวกับสถานที่นี้คือห้องหอของบ่าวสาว หรือว่านางจะตายไปแล้วและตอนนี้กำลังตกอยู่ในห้วงฝันทว่าสติยังไม่ทันแจ่มชัด ความเจ็บปวดราวกับผิวหนังถูกฉีกกระชากก็แผ่ซ่านไปทั่วแผ่นหลังย้ำเตือนว่านี่ไม่ใช่ความฝัน แต่เป็นเรื่องจริงดวงตาหงส์มองดูปิ่นมุกบนศีรษะที่ตกกระเด็นหลุดร่วงแตกกระจายบนพื้น ก่อนจะตวัดสายตามองไปยังผู้ที่กล้าลงมือฟาดแส้ใส่หลังนางด้วยแววตาดุดัน คิ้วเรียวพลันขมวดแน่นเมื่อภาพที่ปรากฏคือบุรุษแปลกหน้าในชุดสีแดงเข้มซึ่งถูกตัดเย็บด้วยผ้าไหมเนื้อดี ที่ปลายแขนยังปักลายเมฆามงคลด

"หึ! ก็แค่พวกขี้ขลาดตาขาว ยังกล้าข่มขู่ข้า... ช่างน่าสมเพชจริงๆ"เยว่จื่อรุ่ยทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้กลม หยิบกาน้ำชาขึ้นรินใส่ถ้วย พลางยกขึ้นดื่มด้วยท่าทีผ่อนคลาย หางตาปลายมองสองชายหญิงที่กำลังขยับตัวลุกจากพื้นด้วยแววตาดูแคลน ก่อนจะกวาดมองไปรอบห้องหอที่คล้ายจะหรูหรา แต่เมื่อพิจารณาอย่างถี่ถ้วนกลับพบว่าเป็นเพียงการตกแต่งอย่างฉาบฉวยขอไปทีเท่านั้น“เสิ่นหลี่รุ่ย! ต่อให้เจ้ามีฝีมือการต่อสู้แล้วอย่างไร ตอนนี้เจ้าแต่งให้ข้าแล้ว ในเมื่อเป็นภรรยาก็ต้องเชื่อฟังสามี ข้าขอสั่งให้เจ้าลงนามประทับตราในหนังสือยินยอมเดี๋ยวนี้”จิ้งเจิ้นเหยาตะโกนลั่น ทว่าร่างกายกลับยังสั่นเทา ยืนหลบอยู่เบื้องหลังหลังจี้ม่านม่านอย่างขลาดเขลา เยว่จื่อรุ่ยมองภาพนั้นด้วยความเวทนาเจ้าของร่างเดิมยิ่งนัก ที่ต้องมาจบชีวิตลงด้วยน้ำมือคนไร้ค่าเช่นนี้ แต่ในเมื่อนางมาอยู่ในร่างนี้แล้ว สิ่งที่อีกฝ่ายติดค้างเจ้าของร่างเดิม นางจะทวงคืนให้ทั้งต้นทั้งดอก!“รุ่ยรุ่ยเจ้าไม่ต้องกังวล แม้ม่านม่านจะเป็นภรรยาเท่าเทียมเช่นเดียวกับเจ้า นางเป็นคนรู้ความย่อมไม่ทำให้เจ้าลำบากแน่นอน”เมื่อเห็นว่าการข่มขู่ บีบบังคับไม่ได้ผลจิ้งเจิ้นเหยาก็เปลี่ยนวิธีม

หลังจากลงนานในหนังสือข้อตกลงหย่าในอีกหกเดือนเสร็จสิ้นแล้ว เยว่จื่อรุ่ยก็เก็บสัญญาฉบับหนึ่งไว้ในอกเสื้อของตนเอง ในขณะที่อีกฉบับส่งให้สองชายหญิงตรงหน้า“เพื่อไม่ให้เป็นที่ขวางหูขวางตาพวกเจ้าสามีภรรยา ข้าจะย้ายออกไปอยู่ที่เรือนเล็กท้ายจวนอย่างสงบ รอจนครบหกเดือนค่อยมาลงนามหย่าตามสัญญา ระหว่างนี้เจ้าก็ดูแลจวนไปก็แล้วกัน” จี้ม่านม่านได้ยินว่าคนตรงหน้ามอบหมายให้ตนดูแลจวนในใจก็ยินดีจนเก็บรอยยิ้มเอาไว้ไม่อยู่ ทว่ายังไม่ทันพูดอะไรสักคำชายข้างกายก็โต้แย้งเสียงแข็งขึ้นมา“ไม่ได้!” จิ้งเจิ้นเหยาเอ่ยค้านในทันทีในเมื่อวันนี้เสิ่นหลี่รุ่ยไม่ยอมลงนามในหนังสือยินยอมรับจี้ม่านม่านเป็นฮูหยินเท่าเทียบ ดังนั้นนางก็ยังคงมีสถานะเป็นฮูหยินเอกของเขา หากมีข่าวลือแพร่ออกไปว่าเขาที่เพิ่งแต่งภรรยาเอกก็มอบอำนาจดูแลจวนให้ภรรยารอง ภาพลักษณ์บัณฑิตผู้อ่อนโยนและทรงคุณธรรมมีเมตตาของเขาย่อมต้องมัวหมอง ที่สำคัญราชครูเกาอาจจะขุ่นเคืองที่เขาละเลยน้องสาวของเสิ่นหลี่อี้จนถึงขั้นริบคืนตำแหน่งอาจารย์ในสำนักศึกษาหลวงของเขา“ข้าไม่ได้ไร้คุณธรรมถึงเพียงนั้น ในเมื่อตอนนี้เจ้ายังมีสถานะเป็นฮูหยินเอกของข้า หน้าที่ดูแลจวนก็ยังคงเป็นของ

“นั่นเพราะข้ามีธุระสำคัญต้องไปจัดการ” เยว่จื่อรุ่ยบอกพลางใช้หลังมือเช็ดคราบน้ำตาที่พวงแก้มของอีกฝ่าย ชีวิตของนางในชาติก่อนพบเจอผู้มากมาย แต่นี่กลับเป็นครั้งแรกที่นางสัมผัสได้ถึงจิตใจอันบริสุทธิและภักดีต่อผู้เป็นนายอย่างแท้จริง“ระหว่างนี้หากมีใครมาถามถึงข้า ให้บอกไปว่า เสิ่นหลี่รุ่ยผู้นี้อับอายจนไม่กล้าสู้หน้าผู้คน จึงขังตัวเองอยู่แต่ในเรือนเล็ก ไม่อนุญาตให้ใครพบ เข้าใจหรือไม่”“แต่คุณหนู... หากพวกเขาสงสัยจนบุกเข้ามาล่ะเจ้าคะ?” เหลียนฮวาถามด้วยน้ำเสียงกังวล“หากถูกจับได้จริงๆ ว่าข้าไม่อยู่ที่เรือน ก็ให้บอกว่าข้าเพิ่งออกไปซื้อของ ถ่วงเวลาให้นานที่สุดเท่าที่จะทำได้” แม้จะไม่เห็นด้วยกับการตัดสินใจของคุณตรงหน้า ทว่าด้วยฐานะบ่าวเหลียนฮวาย่อมไม่อาจต่อต้าน ทำได้เพียงพยักหน้ายอมรับ และอวยพรคนจากไปให้ปลอดภัย และสุขสงบ“เหลียนฮวาอย่าได้ลืมคำของข้า สิ่งสำคัญที่สุดคือเจ้าต้องรักษาเนื้อรักษาตัวให้ดี รอข้ากลับมา... เข้าใจไหม”“เจ้าค่ะ บ่าวจะรอคุณหนูกลับมา”เยว่จื่อรุ่ยสั่งความเสร็จก็หยิบตัวเงินสิบตำลึงทองออกมาให้เหลียนฮวา จากนั้นก็หยิบผ้ามาอำพลางใบหน้าครึ่งล่าง ก่อนจะเร้นกายหายไปกับความมืดของรัตติกา

"ในเมื่อข้ากล้ามอบให้ท่าน ย่อมยอมรับผลที่จะตามมาได้"ริมฝีปากของชายหนุ่มยกขึ้นเป็นรอยยิ้มที่แสดงถึงความพึงพอใจ ดวงตาคมภายใต้หมวกผ้าคลุมหน้าจ้องมองผ่านสบตากับหญิงงาม พลางงยกจอกชาขึ้นกล่าวด้วยน้ำเสียงทุ้มกังวาน"ในเมื่อแม่นางมั่นใจถึงเพียงนี้ ข้า... เหวินเซียว ย่อมไม่ทำให้ผิดหวัง ขอใช้ชาจอกนี้แทนสุราให้คำมั่น หนึ่งปีต่อจากนี้ข้าจะภักดีและเป็นพันธมิตรที่ซื่อตรงต่อท่านอย่างแน่นอน"เยว่จื่อรุ่ยยกจอกชาตอบรับก่อนจะดื่มลงคอพลางส่งยิ้มละมุน"แด่มิตรภาพของเรา""แด่มิตรภาพของเรา"ชายหนุ่มขานรับก่อนจะเก็บของที่หญิงสาวมอบให้แล้วเดินจากไป ดวงตาหวานมองตามแผ่นหลังนั้นพลางหยันยิ้มในใจ... มิตรภาพก็เหมือนเงินทอง หามาได้ง่ายแต่รักษาไว้ได้ยาก ยิ่งเป็นมิตรภาพที่มีผลประโยชน์เป็นตัวขับเคลื่อน ล้วนเป็นเพียงมิตรภาพจอมปลอมที่พร้อมจะพังทลายลงทุกเมื่อ นางไม่ใช่คนโง่ย่อมไม่หลงเชื่อถือในมิตรภาพคำลวงนี้มือเรียวรินชาลงจอกดื่มอีกครา ทว่าสายตากลับพลั้งเผลอเลื่อนมางไปยังมุมด้านในอันเป็นพื้นที่ต้องห้ามของโรงเตี๊ยม จังหวะนั้นเอง สายลมวูบหนึ่งพัดผ่านประตูข้างเข้ามาเบาๆ ส่งผลให้ม่านโปร่งพลางตาที่ใช้กั้นแบ่งสัดส่วนพริ้วไหว