《สตรีเช่นข้าไม่ขอเป็นหมากของผู้ใด》全部章節：第 131 章 - 第 140 章

เยว่จื่อรุ่ยถูกเซียวเหิงกักขังไว้ในห้องลับเป็นวันที่สองแล้ว หญิงสาวมองดูสาวใช้ที่แต่งกายเรียบง่าย หากแต่บนกายกลับมีกลิ่นตัวที่คุ้นเคยกลิ่นบุปผชาติ ซึ่งเป็นกลิ่นเครื่องหอมเฉพาะใช้กันเพียงในกลุ่มสาวใช้ และบ่าวชายในโรง้ตี๊ยมกุ้ยฮวาเท่านั้น นี่ย่อมหมายความว่าห้องที่เซียวเหิงกักขังนางนั้นจะต้องเป็นห้องลับในโรงเตี๊ยมกุ้ยฮวาอย่างแน่นอน เมื่อคิดถึงตรงนี้เยว่จื่อรุ่ยก็ตระหนักได้อย่างชัดเจนว่าเรื่องราวระหว่างนางกับเขาล้วนเป็นแผนการของอีกฝ่ายที่วางเอาไว้ตั้งแต่ต้นทั้งหมดจริงๆ ริมฝีปากบางยกยิ้มเย้ยหยัน ตั้งแต่เกิดใหม่ในร่างของคุณหนูสามตระกูลเสื่น ทุกอย่างก้าวนางล้วนเดินอย่างระวัง ทั้งผู้คนล้วนคบหาอย่างระแวง แต่กลับคิดไม่ถึงว่าคนที่นางเปิดใจนับเป็นสหายคนแรกกลับทรยศนางอย่างเลือดเย็น"คุณหนูอาหารเย็นเจ้าค่ะ" สาวใช้คนเดิมเดินเข้ามาพร้อมกับถาดอาหาร เยว่จื่อรุ่ยนั่งอยู่ที่โต๊ะกลางห้องด้วยท่าทีสงบ ข้อเท้าซ้ายยังมีโซ่ตรวนคล้องเอาไว้ ทว่าในจังหวะที่สาวใช้ตรงหน้าวางอาหารลงบนโต๊ะ เยว่จื่อรุ่ยก็ใช้สันมือตีลงที่ท้ายทอยของอีกฝ่ายทำให้ร่างเล็กสลบไป ไม่รอช้าให้คนหน้าห้องสงสัย เยว่จื่อรุ่ยก็รีบดึงปิ่นปักผมของอ

“ปล่อยนาง! ท่านอ๋อง! พระองค์รับปากกระหม่อมแล้ว” เซียวเหิงตะโกนก้อง มือหนึ่งกุมบาดแผลกดสกัดโลหิตไม่ให้ไหลทะลักออกมา ในขณะที่มืออีกข้างถือกำกระบี่ยื่นออกมาเบื้องหน้า สายตามั่นคงไม่ยินยอม“เซียวเหิง ทำเช่นนี้เจ้ากำลังจะทรยศข้าหรือ” ซ่งกู้หวายแค่นเสียงลอดไรฟัน ในดวงตาคมที่มักแสดงความอบอุ่นอยู่เสมอพลันมีแววดุดันเยือกเย็น“กระหม่อมไม่กล้า เพียงอยากขอความเมตตาจากท่านอ๋องเท่านั้น” บรรยากาศภายในห้องรับรองพิเศษของโรงเตี๊ยมกุ้ยฮวาพลันหนักอึ้งและอึมครึม เยว่จื่อรุ่ยที่ตอนนี้ถูกจับมัดมือไพล่หลังด้วยเชือกเอ็นหนาแน่น ทรุดคุกเข่าอยู่บน เส้นผมหลุดลุ่ยปรกใบหน้าที่ซีดเซียว ทว่าดวงตาเรียวยังคงฉายแววเด็ดเดี่ยว ไม่ยอมก้มหัวยอมแพ้“เจ้ายังไม่มีสิทธิมาเจรจากับข้า จับมันไว้” สิ้นคำสั่งองครักษ์ของซ่งกู้หวายก็รุมล้อมจับตัวเซียวเหิง แม้ว่าเขาจะเป็นยอดฝีมือ ทว่าคนของซ่งกู้หวายก็ไม่ใช่คนไร้ค่า อีกทั้งเซียวเหิงยังบาดเจ็บ ดังนั้นไม่ถึงหนึ่งเค่อเซียวเหิงก็ถูกจับกดลงคุกเข่าอยู่ไม่ห่างจากเยว่จื่อรุ่ยมากนัก“ท่านอ๋อง พระองค์อย่าลืมว่าองค์หญิงหนิงอันคือหมากสำคัญที่จะใช้ต่อรองกับท่านอ๋องเก้า หากนางเป็นอะรไป แผนการของพวกเร

“นายหญิง ข้า... ปกป้องท่านไม่ดี ขออภัยด้วย” ซ่งกู้หวายมองความรักลึกซึ้งที่เซียวเหิงมีต่อหญิงสาวแล้วแค่นเสียงหัวเราะในด้วยอารมณ์เย้ยหยัน ก่อนจะโน้มตัวยิ้มกว้างเอ่ยเสียงสดใส“ในเมื่อเจ้าหมดประโยชน์แล้ว เช่นนั้นก่อนที่เจ้าจะลงนรกไปพบวิญญาณบรรพบุรุษ เปิ่นหวางจะเมตตาบอกความจริงบางอย่างให้เจ้าตาสว่าง...” ซ่งกู้หวายพูดพลางแสยะยิ้ม ดวงตาสาดประกายอำมหิต “คนที่รวบรวมหลักฐานปลอม ถวายฎีกาฟ้องร้องตระกูลเจ้าด้วยข้อหากบฏ และยุยงให้เสด็จพ่อสั่งประหารตระกูลเซียวของเจ้าก็คือเปิ่นหวางเอง!”ได้ยินความจริงที่ซ่งกู้หวายเอ่ยบอกใบหน้าของเซียวเหิงก็หมองคล้ำ เต็มไปด้วยความคับแค้นใจ แค่นเสียงเอ่ยออกมาอย่างยากลำบาก“ซ่งกู้หวาย เจ้ามันต่ำช้า สารเลวที่สุด”“จะโทษเปิ่นหวางได้อย่างไร ทั้งหมดนี้ล้วนเป็นเพราะบิดาหัวแข็งของเจ้า ในเมื่อไม่ยินยอมอยู่ฝ่ายเดียวกับเปิ่นหวางดีๆ ก็ต้องมีจุดจบเช่นนี้” เซียวเหิงเบิกตากว้าง ร่างกายที่บาดเจ็บสาหัสสั่นสะท้านอย่างรุนแรง “ส่วนซ่งกู้เว่ย มันก็แค่แม่ทัพที่ถูกเสด็จพ่อส่งไปจับกุมคนตระกูลเจ้าตามราชโองการ จะว่าไปแล้วซ่งกู้เว่ยที่เจ้าวางแผนสารพัดเพื่อสังหาร ในตอนนั้นมันยังคิดจะขัดราชโองการ

“ท่านอ๋องช่างปรีชานัก วางกลยุทธ์ได้ยอดเยี่ยมจริงๆ” ซ่งกู้เว่ยยกยิ้มมุมปากมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยแววตาเจ้าเล่ห์“ยังคงมีเพียงเจ้าที่รู้ใจเปิ่นหวางที่สุด ในเมื่อหมากกระดานนี้จบลงแล้ว เช่นนั้นพวกเราก็กลับวังของเรากันเถอะ” กล่าวจบซ่งกู้เว่ยก็เดินตรงเข้าหาเยว่จื่อรุ่ย เสิ่นหลี่เฉียขมวดคิ้วแน่นขยับตัวหมายปกป้องน้องสาว ซ่งกู้เว่ยมองการกระทำของเขาด้วยสายตาดุดัน เยว่จื่อรุ่ยไม่ต้องการให้พี่ชายถูกเพลิงอันธพาลของคนตรงหน้าทำร้ายจึงยื่นมือออกมา จับท่อนแขนของเสิ่นหลี่เฉีย สบดวงตาของอีกฝ่ายเป็นการห้ามปราม“วันนี้ข้ามีเรื่องต้องคุยกับท่านอ๋อง ฝากพี่รองช่วยดูแลเซียวเหิงด้วย” หญิงสาวเอ่ยบอกพรางมองไปยังร่างที่บาดเจ็บสาหัส แน่นอนว่าโอกาสรอดชีวิตของเขาในตอนนี้แทบไม่มี แต่ในเมื่อยังมีลมหายใจก็เท่ากับยังมีหวัง แม้เรื่องที่เขาทรยศหักหลังจะทำให้นางไม่สามารถดูแลเขาได้อย่างสนิทใจ แต่ก็ไม่อาจตัดใจทอดทิ้งเขาเช่นกันซ่งกู้เว่ยเห็นหญิงสาวให้ความสำคัญกับคนบาดเจ็บก็ขบกรามแน่น ทั้งที่บาดเจ็บหนักเพียงนั้น แต่ก็ยังไม่ยอมตาย กลับใช้อาการบาดเจ็บของตนมายั่วยวน เรียกร้องความสนใจจากผู้หญิงของเขา เซียวเหิงผู้นี้ช่างหนังเหนียว หน

สายลมแห่งฤดูใบไม้ผลิพัดผ่าน กลิ่นหอมจางๆ ของมวลบุปผาขจรบางเบาไปทั่วทั้งเขตเรือนตะวันตก แสงแดดอ่อนโยนยามสายสาดส่องกระทบกิ่งก้านของต้นท้อที่กำลังผลิดอกสีชมพูสะพรั่ง บรรยากาศรอบด้านเต็มไปด้วยกลิ่นอายของชีวิตใหม่และความหวัง ราวกับเป็นสัญลักษณ์แห่งการเริ่มต้นที่ธรรมชาติมอบให้ทว่าความอบอุ่นของฤดูกาลใหม่นี้กลับไม่อาจทำให้ความรู้สึกหนาวเหน็บในใจของเยว่จื่อรุ่ยเบาบางลงเลยสักนิด“องค์หญิง นี่เป็นน้ำชาสมุนไพรที่หมอหญิงฮวาคิดค้นขึ้น นอกจากช่วยฟื้นฟูร่างกาย ยังทำให้จิตใจผ่อนคลายด้วยเพคะ”เหลียนฮวาส่งชาร้อนให้กับผู้เป็นนายพร้อมกับอธิบายสรรพคุณ เยว่จื่อรุ่ยยื่นมือเรียวบางออกมารับโดยไม่หันมาสบตามอง ในดวงตาเรียวจดจ้องเพียงหมากกระดานตรงหน้า“ดูเหมือนว่าหมากกระดานนี้จะเดินต่อไม่ได้แล้ว” เสียงหวานเอ่ยบอกด้วยความอ่อนล้า พลางถอนหายใจยาว ปล่อยหมากดำในมือกลับคืนลงกล่องตามเดิม ชะตาของนางก็คงเหมือนหมากดำในกระดานนี้ เป็นหมากตายที่ไม่อาจเดินต่อได้นับตั้งแต่นางได้โอกาสกลับมาเกิดใหม่ในร่างของคุณหนูสามเสิ่นหลี่รุ่ย เยว่จื่อรุ่ยก็ตั้งมั่นแล้วว่าชาตินี้จะไม่ยอมเป็นหมากในกระดานของผู้อื่น แต่นางจะเป็นผู้คุมกระดาน จะ