Lahat ng Kabanata ng สตรีเช่นข้าไม่ขอเป็นหมากของผู้ใด: Kabanata 11 - Kabanata 20

เยว่จื่อรุ่ยเดินออกมาจากโรงเตี๊ยมกุ้ยฮวาก้าวขึ้นรถม้าด้วยความรู้สึกหงุดหงิดระคนสงสัย แม้จะกล่าวว่าด้วยสถานะผู้สำเร็จราชการซ่งกู้เว่ย เพื่อปกป้องราชบัลลังก์ให้มั่นคงท่านอ๋องเก้าอย่างเขาจึงจำเป็นต้องล่วงรู้ทุกสิ่งในแคว้นต้าเป่ย ทว่าเรื่องส่วนตัวของนางไม่ได้เกี่ยวข้องกับกิจการบ้านเมือง ไม่มีความจำเป็นที่เขาจะต้องเสียเวลามายุ่งวุ่นวายเลยสักนิด เว้นเพียงแต่เขากำลังสงสัยในตัวตนที่แท้จริงของนาง หรือไม่ก็เป็นตระกูลเสิ่นของร่างเดิมที่อาจจะมีปัญหามากกว่าคดีรับสินบนธรรมดาคิดมาถึงจุดนี้บรรยากาศภายในรถม้าก็พลันเย็นเยียบ หากตระกูลเสิ่นมีปัญหาจริงๆ นางที่เป็นบุตรีสายตรงไม่เพียงแต่สูญเสียที่พึ่ง อาจติดร่างแห่ไปด้วย เยว่จื่อรุ่ยนั่งนิ่งคิดถึงสายตาคมดุจพญาอินทรีใต้หน้ากากทมิฬของซ่งกู้เว่ย หากเป็นไปตามที่คิด บางทีตอนนี้ซ่งกู้เว่ยอาจจะส่งมือสังหารติดตามนางมา เพื่อรอจังหวะลงมือก็เป็นได้ ทว่าแม้ในใจจะกังวลกับสถานการณ์นี้ แต่ริมฝีปากบางกลับยกยิ้มอย่างพึงพอใจ ในเมื่อมีคนยื่นดาบใส่นาง เช่นนั้นนางก็จะยืมดาบของพวกเขา... มอบเป็นของขวัญให้ชายโฉดหญิงชั่วสองคนนั้นเสียเลย!“ไปที่จวนตระกูลจิ้ง” นางสั่งเสียงเรียบ “ข

“จี้ม่านม่าน วันนี้ข้าจะทำให้เจ้ารู้ว่า กล้าทำร้ายคนของข้าจะต้องรับผลเช่นไร”สิ้นเสียงประกาศกร้าว เยว่จื่อรุ่ยก็สะบัดแส้ผ้าในมือหวดลงบนร่างของจี้ม่านม่านอย่างดุดัน คนบนพื้นกรีดร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดพลางตะเกียกตะกายหนี ทว่าไม่ว่านางจะกลิ้งหลบไปทางใด แส้ผ้าในมือของเยว่จื่อรุ่ยก็ยังคงฟาดกระทบถูกกตัวนางได้อย่างแม่นยำไม่มีพลาดเป้าเลยสักครั้ง"กรี๊ด!! เสิ่นหลี่รุ่ย หญิงสารเลวหากท่านพี่กลับมาข้าจะให้ท่านพี่ลงโทษเจ้าให้หนัก... พวกบ่าวไร้ประโยชน์ก็ด้วย ข้าจะขายพวกเจ้าไปเป็นทาสให้หมด! กรี๊ด! เสิ่นหลี่รุ่ยหยุดนะ" จี้ม่านม่านทั้งด่าทอทั้งข่มขู่ เ จนเสียงดังก้องไปทั่วทั้งเรือนเล็กท้ายจวนสะท้อนไปจนถึงเรือนหน้าทว่าไม่ว่าจี้ม่านม่านจะร้องโวยวายเพียงใด เยว่จื่อรุ่ยก็ยังคงหวดฟาดแส้ในมือโดยไม่ผ่อนแรงลงแม้แต่น้อย ตรงกันข้ามกลับเพิ่มน้ำหนักมือให้รุนแรงขึ้น จวบจนกระทั่งการฟาดครั้งที่สิบสิ้นสุดลง เยว่จื่อรุ่ยจึงยอมทิ้งท่อนผ้าในมือพร้อมกับถอนหายใจหอบเหนื่อยร่างกายของเสิ่นหลี่รุ่ยช่างบอบบางเหลือเกิน หวดตีคนเพียงสิบครั้งก็หมดแรงเสียแล้ว เห็นทีต่อจากนี้นางต้องฝึกฝนร่างกายนี้อย่างจริงจังเสียที“เสิ่นหลี่รุ่

"รุ่ยรุ่ย เรื่องนี้ล้วนเป็นข้าที่ผิดต่อเจ้า ต่อไปข้าสัญญาจะดูแลเจ้าให้ดียิ่งขึ้น"จิ้งเจิ้นเหยากล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่ายามที่เขาขยับกายจะเข้าไปหาเสิ่นหลี่รุ่ย แขนซ้ายกลับถูกจี้ม่านม่านรั้งเอาไว้ นางมองเขาด้วยสายตาตัดพ้อค่อนขอด ทว่าท่าทีเช่นนี้กลับทำให้ชายหนุ่มรู้สึกระคายสายตายิ่งนักสตรีลูกพ่อค้า ล้วนไม่รู้ความ หากมิใช่เพราะเขาต้องพึ่งพาเงินทองสินเดิมของนางมาปูเส้นทางขุนนางของเขา มีหรือเขาจะต้องยอมลงให้ถึงเพียงนี้"ม่านม่าน เจ้ากับรุ่ยรุ่ย ก็เหมือนพี่น้องกัน อย่าทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่เลยนะ" หากไม่เพราะรู้จักเห็นธาตุแท้ของคนผู้นี้มาก่อน เยว่จื่อรุ่ยก็คงหลงเชื่อในท่าทีสุภาพและน้ำเสียงทุ้มนุ่มละมุนของจิ้งเจิ้นเหยาไปแล้ว"แต่ว่า...""เจ้าไม่ฟังคำข้าแล้วหรือ?" ไม่รอให้จี้ม่านม่านกล่าวจบ จิ้งเจิ้นเหยาก็ตวัดสายตาดุจ้องมองนาง หญิงสาวไม่ต้องการให้ภาพลักษณ์หญิงสาวที่แสนอ่อนโยนและบอบบางของตนเสียหายจนกลายเป็นเสียการใหญ่ จึงได้แต่ยอมกลืนความอัดอั้นนี้ไว้ในใจ"ข้าเชื่อฟังท่านเจ้าค่ะ แต่ว่าฮูหยินลงมือครั้งนี้ช่างไร้เยื่อใยเหลือเกิน ร่างกายของข้ามีแต่บาดแผลเต็มไปหมดแล้ว"เยว่จื่อรุ่ยลอบเ

วันต่อมาเยว่จื่อรุ่ยให้เหลียนฮวาเข้าครัวเล็ก ทำขนมหวานสองสามอย่างตั้งแต่เช้าตรู่ ในช่วงสายก็ออกจากจวนจิ้งตรงไปยังวังอ๋องสิบเอ็ด โดยไม่ทันสังเกตว่ายามที่รถม้าของตนเคลื่อนผ่านโรงเตี๊ยมกุ้ยฮวานั้นได้มีสายตาคู่หนึ่งมองผ่านหน้ากากโลหะสีดำทมิฬลงมาจากชั้นสอง“กล้าใช้เปิ่นหวางเป็นหมาก บนแผ่นดินนี้คงมีเพียงนางผู้เดียว” น้ำเสียงเยือกเย็นแหบพร่าเอ่ยออกมาในขณะที่ดวงตายังคงจดจ้องมองไปรถม้าคันเล็ก“ท่านอ๋องต้องการให้กระหม่อมขัดขวางการพบกันระหว่างฮูหยิน...” เพียงเอ่ยคำว่าฮูหยินออกมา ดวงตาคมแข็งกร้าวที่จดจ้องรถม้าก็ตวัดเปลี่ยนทิศในทันที จางซ่งที่อยู่รับใช้ท่านอ๋องเก้าซ่งกู้เว่ยมาตั้งแต่อายุแปดขวบย่อมรู้ความหมายในสายตาดี ไม่รอให้โทสะของอีกฝ่ายพวยพุ่งก็รีบเปลี่ยนคำพูดในทันที “คุณหนูสามเสิ่นกับท่านอ๋องสิบเอ็ดหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ”“ไม่จำเป็น เปิ่นหวางเองก็อยากรู้ว่าหมากกระดานนี้นางจะเดินอย่างไรต่อ” มุมปากของซ่งกู้เว่ยยกขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะหยิบจอกสุราแรงขึ้นดื่ม ความร้อนแรงไหลผ่านลำคอราวเปลวเพลิงที่แผดเผาไปถึงช่องท้อง หากแต่เมื่อเทียบกับสตรีในรถม้าซ่งกู้เว่ยกลับรู้สึกว่าสุรานี้ช่างอ่อนหวานนัก“เรื่องที่เปิ่นหวา

ซ่งกู้หวายขบกรามแน่น รอยยิ้มอ่อนโยนที่ประดับบนใบหน้าคมอยู่เป็นนิจพลันแข็งค้าง ดวงตาอบอุ่นฉายแววไหววูบด้วยความกรุ่นโกรธที่พยายามสะกดกลั้นเอาไว้ เดิมทีแผนการของเขาคือใช้คำลวงอ้างเหตุผลด้านความปลอดภัยของตระกูลเสิ่นที่กำลังรับโทษเนรเทศ หลอกล่อคุณหนูสามเสิ่นที่โลกแคบเพราะเติบโตอยู่แต่ในห้องหอให้หลงกลยอมรับสถานะน้องสาวบุญธรรมของเขาอย่างลับๆ เพื่อให้นางซาบซึ้งใจจนยอมเป็นหมากในมือให้เขาหยิบใช้บงการเหล่าบัณฑิตศิษย์ของคุณชายใหญ่เสิ่นมาเป็นกำลังสนับสนุนตนเองอย่างเต็มใจ โดยที่เขาไม่ต้องออกหน้ารับความเสี่ยงใดๆ จากราชสำนักหรือสายตาของซ่งกู้เว่ย เพียงแต่ไม่คิดว่าเรื่องราวจะกลับตาลปัตเป็นเช่นนี้ ไม่เพียงแต่ต้องยอมรับบุตรีของนักโทษเนรเทศมาเป็นน้องสาวบุญธรรมให้เสียเกียรติ ยังต้องประกาศออกไปให้ทั่วอีกด้วยนี่ไม่เท่ากับการโยนหินทับขาตนเองหรอกหรือ สตรีผู้นี้... นางจงใจใช่หรือไม่ ทว่าแม้จะรู้จุดประสงค์ของอีกฝ่าย แต่ซ่งกู้หวายก็ไม่อาจเอ่ยออกมาตรงๆ ทำได้เพียงอดทน แล้วส่งยิ้มแห้ง“หรือว่าท่านอ๋องเพียงแค่ต้องการหยอกล้อให้หม่อมฉันดีใจ เช่นนั้นก็ไม่เป็นไรเพคะ หม่อมฉันเข้าใจดีว่าตนเองต่ำต้อยไม่เหมาะสมกับสถานะพระ