All Chapters of สตรีเช่นข้าไม่ขอเป็นหมากของผู้ใด: Chapter 41 - Chapter 50

ข่าวลือมักเดินทางเร็วกว่าม้าเร็วเสมอ เพียงไม่กี่วันให้หลัง ภายในเรือนหลังของจวนจิ้งที่เคยสงบสุขก็ราวกับมีพายุลูกใหญ่ก่อตัวขึ้นจี้ม่านม่านนั่งหน้าซีดเผือดอยู่บนตั่งไม้ บีบผ้าเช็ดหน้าในมือแน่นจนขึ้นข้อขาวจ้าวอิง สาวใช้ในเรือนของจี้ม่านม่านที่เยว่จื่อรุ่ยแอบซื้อตัวแสร้งกระซิบข่าวร้ายที่ทำให้ลมหายใจของอนุคนงามแทบสะดุด“บ่าวได้ยินคนในจวนพูดกันว่าเสิ่นหลี่รุ่ย สตรีไร้ค่าผู้นั้น บัดนี้กลายเป็นองค์หญิงหนิงอัน ซ้ำยังย้ายข้างไปร่วมมือกับอ๋องเก้าซ่งกู้เว่ยจนทำให้อ๋องสิบเอ็ดซ่งกู้หวาย โกรธเกรี้ยวพาลโทสะมาถึงพวกเราจวนจิ้งแล้วเจ้าค่ะ”“ไร้สาระสิ้นดี สตรีไร้ยางอายผู้นั้น ละโมบ โลภมาก บ้าอำนาจ แล้วมาเกี่ยวข้องอันใดกับพวกเราจวนจิ้ง”ทว่าสิ่งที่ทำให้จี้ม่านม่านหวาดกลัวจนจับขั้วหัวใจ หาใช่เรื่องโทสะของอ๋องสิบเอ็ดซ่งกู้หวาย แต่เป็นท่าทีของสามีอย่างจิ้งเจิ้นเหยา ด้วยรู้ดีว่าเขาเป็นพวกมักใหญ่ใฝ่สูง วันหน้าขอเพียงใครให้ผลประโยชน์กับเขาได้มากกว่ากัน คนผู้นี้ก็พร้อมเหยียบย่ำคนที่ไร้ประโยชน์ในทันที ดวงตาของหญิงสาวพลันแดงก่ำด้วยความโกรธ หากเสิ่นหลี่รุ่ยใช้ข้ออ้างเรื่องอำนาจมาต่อรองให้จิ้งเจิ้นเหยา หย่าขาดจากตน

 “ถวายพระพรท่านอ๋อง” เสียงหวานเอ่ยบอก ซ่งกู้เว่ยจึงแสร้งกระแอมไอผายมือเอ่ยเชิญคนให้หยัดยืนเช่นปกติ ก่อนที่ตัวเขาจะก้าวเข้าไปนั่งในศาลา มองอาหารที่ล้วนเป็นของโปรดของตนแล้วยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย“หม่อมฉันได้ยินว่า ช่วงนี้พระองค์ทรงงานหนักมาก จึงได้เข้าครัวทำอาหารรอพระองค์ด้วยตนเอง” เข้าครัวด้วยตนเอง แต่รสชาติกลับเหมือนในโรงเตี๊ยมกุ้ยฮวาไม่มีผิดเพี้ยน แม้จะจับพิรุธได้แต่ซ่งกู้เว่ยก็ไม่ได้เปิดโปงหญิงสาว ตรงข้ามกลับยิ้มรับและกินอาหารตรงหน้าด้วยความยินดี จนกระทั่งข้าวคำสุดท้ายหมดลง มือหนาวางตะเกียบลง จากนั้นก็ขยับตัวกอดอกจ้องมองใบหน้าหวานเอ่ยถามเสียงเข้มงวด“อาหารก็กินหมดแล้ว เจ้าต้องการสิ่งใดควรเอ่ยได้แล้วกระมัง” เยว่จื่อรุ่ยยิ้มกว้างก่อนจะหยิบกาสุรามารินใส่ถ้วยด้วยท่าทีสงบ อย่างไรเสียตั้งแต่แรกตัวนางก็ไม่ได้คาดหวังว่าจะปกปิดเขาได้อยู่แล้ว จะถูกจับได้ก็ไม่ใช่เรื่องที่ต้องตกใจ“หม่อมฉันต้องการคนเพคะ”  เยว่จื่อรุ่ยพูดพลางยื่นจอกสุราส่งให้ท่านอ๋องหนุ่ม “คนที่ภักดีเพียงแค่หม่อมฉัน ไม่ใช่... บ่าวสองเจ้า

“ทั้งหมดนี่คือหลักฐานการติดสินบนขุนนางกรมคลัง และบัญชีการค้าเถื่อนของจี้ม่านม่าน" เยว่จื่อรุ่ยบอกด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าในดวงตาหงส์กลับมีประกายความเจ้าเล่ห์ชัดเจน ซ่งกู้เว่ยมองสิ่งที่ถูกส่งมาตรงหน้าแล้วยกยิ้มอย่างพึงพอใจ ก่อนจะวางพู่กันในมือแล้วหยิบกระดาษเหล่านั้นมาอ่านด้วยท่าทีไม่จริงจังนัก นั่นเพราะทั้งหมดนี้ล้วนมีเขาเป็นเงามืดอยู่เบื้องหลัง"เจ้าต้องการให้เปิ่นหวางจัดการตระกูลจิ้ง" น้ำเสียงที่เอ่ยถามด้วยท่าทีเหนือกว่าทำให้เยว่จื่อรุ่ยอดที่จะขบกรามแน่นไม่ได้ หากแต่สุดท้ายก็ยิ้มกว้างออกมา“นี่ไม่ใช่สิ่งที่ท่านอ๋องต้องการหรือเพคะ” เขาจงใจโต้กลับแผนที่นางวางไว้ ก็เพราะต้องการให้นางยอมถอยให้เขา ยอมพึงพาเขา เช่นนั้นนางก็จะถอย จะพึงพา “หม่อมฉันเป็นเพียงสตรีที่เพิ่งได้รับการแต่งตั้งเป็นองค์หญิง หากลงมือฟ้องร้องสามีที่เพิ่งหย่าขาด เกรงว่าชื่อเสียงคงยากจะรักษา แต่หากเป็นท่านอ๋อง... ผู้สำเร็จราชการที่ทรงความยุติธรรมย่อมไม่มีผู้ใดกล้ากังขา” เว้นเสียแต่ผู้นั้นจะไม่ต้องการลมหายใจแล้วเท่านั้นซ่งกู้เว่ยแค่นยิ้มที่มุมปาก วางเอกกระดาษในมือลงพลา

เพราะรับปากกับซ่งกู้เว่ยเอาไว้ ดังนั้นหลังจากที่จัดการเรื่องตระกูลจิ้งเสร็จแล้ว เยว่จื่อรุ่ยก็นั่งรถม้าออกจากวังเจิ้นเวยฝู่ไปยังเขาเทียนซาน ซึ่งเป็นที่พักอาศัยของโจวหราน บัณฑิตยอดฝีมือ“ขออภัยด้วยขอรับ นายท่านของข้าไม่ต้องการพบผู้ใด” ลูกศิษย์คนสนิทของโจวหรานออกมารายงาน ซึ่งนี่ไม่นับว่าเกินความคาดหมายของเยว่จื่อรุ่ย ดังนั้นไม่เพียงไม่โกรธเคืองหญิงสาวยังตอบรับด้วยรอยยิ้มก่อนจะเอ่ยบอกเสียงสุภาพ“หากท่านโจวไม่สะดวกพบข้าก็ไม่เป็นไร ทว่าข้าเดินทางมาเหนื่อยเหลือเกินอยากจะรบกวนขอดื่ม ชาที่ไม่มีใบชา สักถ้วยได้ไหม”ลูกศิษย์คนสนิทของโจวหรานได้ยินคำของหญิงสาวตรงหน้าก็ขมวดคิ้วแน่น แม้เขาจะไม่รู้ว่าอีกฝ่ายกำลังจะสื่ออะไร แต่ท่าทางสูงส่ง และกิริยานิ่งสงบของนางก็ทำให้เขาไม่กล้าขับไล่คน พาไปนั่งที่ศาลาด้านข้าง ก่อนจะเดินกลับเข้าไปด้านในเรือนด้วยท่าทีสับสน“เกิดอะไรขึ้น คนไปหรือยัง”“ยังขอรับ นางขอดื่มชาสักถ้วย” ได้ยินคำรายงายของลูกศิษย์คนสนิท โจวหรานก็ขมวดคิ้วหนาพู่กันในมือชะงักข้าง ปกติแล้วลูกศิษย์ของ

หากข้าต้องตาย ข้าก็จะลากพวกเจ้าไปด้วยเยว่จื่อรุ่ย ใช้ชีวิตมาสองชาติภพ สิ่งที่ไม่กลัวก็คือความตาย ทว่าหากต้องตกตายนางก็จะไม่ยอมตายอย่างไร้ค่าเพียงลำพังอย่างแน่นอน มือเรียวที่สั่นเทาใช้เรี่ยวแรงทั้งหมดที่เหลืออยู่ฉีกชายชุดของตนเอง จากนั้นพันด้ามกระบี่ติดแน่นกับอุ้งมือขาวที่ไร้เรี่ยวแรง  ดวงตาเรียวจดจ้องศัตรูตรงหน้านิ่ง รอคอยจังหวะที่อีกฝ่ายอยู่ในระยะโจมตีตัวนางก็จะสวนแทงกระบี่ออกไปในทันทีเคร้ง!  ฉึก! เสียงโลหะปะทะตามด้วยเสียงจ้วงแทง เยว่จื่อรุ่ยเกร็งสะท้านไปทั้งร่าง ดวงตาเบิกกว้าง  ทว่าคมกระบี่ของนางฝังอยู่บนลำตัวของมือสังหาร แต่คมดาบของอีกฝ่ายกลับไม่ได้สัมผัสแม้แต่เศษผมของนางอย่างที่ควรจะเป็น เมื่อดวงตาเรียวเลื่อนมองไปตามทิศทางกระบี่ในมือของศัตรู ก็พบว่ามันถูกสกัดกั้นเอาไว้ด้วยกระบี่ยาวสีนิลของชายปริศนาที่ปรากฏขึ้นมาอย่างกะทันหันทว่ายังไม่ทันถามให้ชัดเจนว่าผู้ที่ยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือนางเป็นใคร ร่างของมือสังหารอีกคนก็พุ่งโจมตีเข้ามาอย่างต่อเนื่อง เยว่จื่อรุ่ยที่ตอนนี้ไม่มีแม้แต่แรงจะหยัดยืน ได้แต่กัดฟันฝืนทนยกกระบี่ขึ้นป้องกันตนเองด้วยท