All Chapters of สตรีเช่นข้าไม่ขอเป็นหมากของผู้ใด: Chapter 121 - Chapter 123

123 Chapters

บทที่ 119 ครอบครั (1)

“เหตุใดพี่สามจึงไม่มานั่งกับพวกเราหรือเจ้าคะ” แม้จะอยู่รถม้าคนละคันแต่เสียงของเด็กหญิงตัวน้อยของตระกูลเสิ่นคุณหนูสี่เสิ่นหลี่หนิงก็ยังคงดังพอให้เยว่จื่อรุ่ย ที่นั่งอยู่บนรถม้าคันหน้าได้ยิน เหลียนฮวาลอบสบตากับหมอหญิงฮวาจื่อเงียบๆ ทั้งที่หลายเดือนมานี้นายหญิงของพวกเขาทุ่มเทมากมายเพื่อช่วยให้ตระกูลเสิ่นได้รับความยุติธรรม เหตุใดยามพบหน้าจึงได้ทำตัวห่างเหินเช่นนี้กัน“เป็นเพราะหนิงเอ๋อร์สกปรกหรือเปล่าเจ้าคะท่านแม่” หัวใจของเยว่จื่อรุ่ยกระตุกวูบหนึ่ง เมื่อได้ยินเสียงสั่นเครือดังแว่วมา เด็กหญิงไม่เพียงไม่มีคำตำหนินางที่ทำตัวห่างเหิน แต่กลับคิดว่าเป็นความผิดตนเอง หัวใจที่เคยคิดว่ามั่นคงพลันสั่นไหวเบาๆ ก่อนที่เยว่จื่อรุ่ยจะถอนหายใจยาว และเมินเฉยต่อเสียงของรถม้าคันหลังทุกคนล้วนคำนึงเพียงผลประโยชน์ส่วนตน ไม่อาจเชื่อถือผู้ใดได้ทั้งสิ้นใช้เวลาไม่นานรถม้าสองคันเคลื่อนมาหยุดที่หน้าจวนตระกูลเสิ่น เยว่จื่อรุ่ยก้าวลงจากรถม้า เงยหน้ามองประตูบานใหญ่ที่ตอนนี้เปิดออกกว้าง บ่าวไพร่บางส่วนที่ไม่ได้ไปรอต้อนรับหน้าประตูเมือง ยืนเรียงแถวด้วยท่าทีสงบ“ข้าได้ให้คนทำความสะอาด และจัดเตรียมข้าวของเครื่องใช้ไว้แล้
Read more

บทที่ 120 ครอบครัว (2)

เยว่จื่อรุ่ยนั่งรถม้ากลับมาที่วังเจิ้นเวยฝู่ด้วยความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย สายตาและท่าทีที่ครอบครัวเสิ่นมีต่อนางนั้นอบอุ่นและห่วงใยจนทำให้จิตใจที่เคยมั่นคงของนางเกิดความหวั่นไหวขึ้นมาไม่ได้จะเดินซ้ำรอยเดิมไม่ได้เด็ดขาดมือเล็กกำเข้าหากันแน่น ความรู้สึกที่กดดัน และวิตกกังวล ส่งผลให้เม็ดเหงื่อผุดขึ้นเต็มวงหน้าเล็ก สีหน้าซีดเผือดลมหายใจติดขัด จนฮวาจื่อที่นั่งข้างกายอดไม่ได้ ถือวิสาสะยื่นมือมาจับชีพจรอีกฝ่ายจากนั้นก็หยิบถุงหอมออกมาส่งให้หญิงสาวโดยไม่ได้เอ่ยบอกอาการของนาง“นี่เป็นถุงหอมที่หม่อมฉันทำขึ้น ใช่สมุนไพรตัวเดียวกับกำยานที่จุดประจำเพคะ เพียงแต่สกัดเป็นน้ำมันระเหยแทน”“ขอบใจเจ้ามาก”เยว่จื่อรุ่ยรับถงหอมนั้นมาดม กลิ่นสมุนไพรบางเบาที่โชยออกมาช่วยให้จิตใจที่ว้าวุ่นของนางสงบลง ก่อนที่จะรู้สึกอ่อนเพลียและนอนหลับไป“เจ้ากลับไปแจ้งที่วังเจิ้นเวยฝู่ องค์หญิงไม่สบายให้เปิดประตูข้างเพื่อให้รถม้าวิ่งไปยังหน้าเรือนตะวันตก” เป็นเหลียนฮวาที่เอ่ยสั่งความองครักษ์ติดตามด้วยน้ำเสียงจริงจัง“ขอรับ”ใช้เวลามานานรถม้าก็เคลื่อนตัวมาถึงหน้าประตูวังเจิ้นเวยฝู่ หากแต่ประตูข้างกลับไปไม่ได้ถูกเปิดเช่นที่เหลีย
Read more

บทที่ 121 ครอบครัว (3)

เมื่อก้าวเท้ามาถึงหน้าประตูวังเจิ้นเวยฝู่ เยว่จื่อรุ่ยก็ถึงกับขมวดคิ้วเรียวแน่น เพราะสีหน้าที่อ่อนล้าของสามบุรุษจากตระกูลเสิ่นนั้นชัดเจนอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาอ่อนล้า ริมฝีปากแห้งแตก แต่ทันทีที่เห็นนางกลับฉีกยิ้มกว้าง“รุ่ยรุ่ย” / “น้องสาม” / “น้องสาม”เยว่จื่อรุ่ยขบกรามแน่น ในใจเกิดความรู้สึกที่นางหวาดกลัวขึ้นมา อบอุ่นและยินดี หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าจนสุด ก่อนจะหันไปทางสาวใช้คนสนิท“เหลียนฮวา ให้คนเตรียมน้ำและของว่าง”“เจ้าค่ะ”เพียงแต่นางเอ่ยสั่งการคนให้เตรียมของต้อนรับ ทว่าชายทั้งสามตรงหน้ากลับไม่ยินยอมรับไว้ อีกทั้งยังกล่าวเสียงหนักแน่น“วันนี้หากท่านอ๋องเก้าไม่ยอมปล่อยตัวเจ้ากลับบ้าน พวกเราก็จะไม่ลุกไปไหนทั้งนั้น”เยว่จื่อรุ่ยขมวดคิ้วเรียวแน่น ในตอนนี้แม้ว่าซ่งกู้เว่ยจะสามารถยึดอำนาจของไทเฮาจางอี้เต๋อมาได้แล้ว แต่การถืออำนาจไว้ในมือเพียงผู้เดียวก็คือการยืนบนยอดเขา แม้จะสูงส่งทว่ากลับเปี่ยมไปด้วยอันตรายรอบด้าน แน่นอนว่าหากซ่งกู้เว่ยล้มลงอำนาจที่นางมีอยู่ในตอนนี้ก็จะสั่นคลอนไปด้วย“ท่านพ่อ พี่ชาย พวกท่านไม่ต้องกังวล เรื่องนี้ข้ารับปากจะเจรจากับท่านอ๋องเอง พวกท่านเข้ามาพักผ่อนก่อนเถิด
Read more
PREV
1
...
8910111213
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status