All Chapters of สตรีเช่นข้าไม่ขอเป็นหมากของผู้ใด: Chapter 121 - Chapter 130

“เหตุใดพี่สามจึงไม่มานั่งกับพวกเราหรือเจ้าคะ” แม้จะอยู่รถม้าคนละคันแต่เสียงของเด็กหญิงตัวน้อยของตระกูลเสิ่นคุณหนูสี่เสิ่นหลี่หนิงก็ยังคงดังพอให้เยว่จื่อรุ่ย ที่นั่งอยู่บนรถม้าคันหน้าได้ยิน เหลียนฮวาลอบสบตากับหมอหญิงฮวาจื่อเงียบๆ ทั้งที่หลายเดือนมานี้นายหญิงของพวกเขาทุ่มเทมากมายเพื่อช่วยให้ตระกูลเสิ่นได้รับความยุติธรรม เหตุใดยามพบหน้าจึงได้ทำตัวห่างเหินเช่นนี้กัน“เป็นเพราะหนิงเอ๋อร์สกปรกหรือเปล่าเจ้าคะท่านแม่” หัวใจของเยว่จื่อรุ่ยกระตุกวูบหนึ่ง เมื่อได้ยินเสียงสั่นเครือดังแว่วมา เด็กหญิงไม่เพียงไม่มีคำตำหนินางที่ทำตัวห่างเหิน แต่กลับคิดว่าเป็นความผิดตนเอง หัวใจที่เคยคิดว่ามั่นคงพลันสั่นไหวเบาๆ ก่อนที่เยว่จื่อรุ่ยจะถอนหายใจยาว และเมินเฉยต่อเสียงของรถม้าคันหลังทุกคนล้วนคำนึงเพียงผลประโยชน์ส่วนตน ไม่อาจเชื่อถือผู้ใดได้ทั้งสิ้นใช้เวลาไม่นานรถม้าสองคันเคลื่อนมาหยุดที่หน้าจวนตระกูลเสิ่น เยว่จื่อรุ่ยก้าวลงจากรถม้า เงยหน้ามองประตูบานใหญ่ที่ตอนนี้เปิดออกกว้าง บ่าวไพร่บางส่วนที่ไม่ได้ไปรอต้อนรับหน้าประตูเมือง ยืนเรียงแถวด้วยท่าทีสงบ“ข้าได้ให้คนทำความสะอาด และจัดเตรียมข้าวของเครื่องใช้ไว้แล้ว

เมื่อก้าวเท้ามาถึงหน้าประตูวังเจิ้นเวยฝู่ เยว่จื่อรุ่ยก็ถึงกับขมวดคิ้วเรียวแน่น เพราะสีหน้าที่อ่อนล้าของสามบุรุษจากตระกูลเสิ่นนั้นชัดเจนอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาอ่อนล้า ริมฝีปากแห้งแตก แต่ทันทีที่เห็นนางกลับฉีกยิ้มกว้าง“รุ่ยรุ่ย” / “น้องสาม” / “น้องสาม”เยว่จื่อรุ่ยขบกรามแน่น ในใจเกิดความรู้สึกที่นางหวาดกลัวขึ้นมา อบอุ่นและยินดี หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าจนสุด ก่อนจะหันไปทางสาวใช้คนสนิท“เหลียนฮวา ให้คนเตรียมน้ำและของว่าง”“เจ้าค่ะ”เพียงแต่นางเอ่ยสั่งการคนให้เตรียมของต้อนรับ ทว่าชายทั้งสามตรงหน้ากลับไม่ยินยอมรับไว้ อีกทั้งยังกล่าวเสียงหนักแน่น“วันนี้หากท่านอ๋องเก้าไม่ยอมปล่อยตัวเจ้ากลับบ้าน พวกเราก็จะไม่ลุกไปไหนทั้งนั้น”เยว่จื่อรุ่ยขมวดคิ้วเรียวแน่น ในตอนนี้แม้ว่าซ่งกู้เว่ยจะสามารถยึดอำนาจของไทเฮาจางอี้เต๋อมาได้แล้ว แต่การถืออำนาจไว้ในมือเพียงผู้เดียวก็คือการยืนบนยอดเขา แม้จะสูงส่งทว่ากลับเปี่ยมไปด้วยอันตรายรอบด้าน แน่นอนว่าหากซ่งกู้เว่ยล้มลงอำนาจที่นางมีอยู่ในตอนนี้ก็จะสั่นคลอนไปด้วย“ท่านพ่อ พี่ชาย พวกท่านไม่ต้องกังวล เรื่องนี้ข้ารับปากจะเจรจากับท่านอ๋องเอง พวกท่านเข้ามาพักผ่อนก่อนเถิด ห

ลมหนาวยามราตรีในฤดูเหมันต์พัดเอาความหนาวเหน็บเข้ามาในห้อง เหลียนฮวาเดินไปปิดหน้าต่าง เปิดเพียงช่องลมเล็กๆ เพื่อระบายควันจากเตาผิง ในขณะที่ฮวาจื่อเดินถือน้ำขิงผสมสมุนไพรสร้างความอบอุ่นเข้ามา“องค์หญิง น้ำขิงเพคะ” เยว่จื่อรุ่ยพยักหน้ารับคำ ก่อนจะรับน้ำขิงสมุนไพรของฮวาจื่อมาดื่ม พลันในใจก็หวนคิดถึงสามบุรุษตระกูลเสิ่นที่นั่งตากลมหนาวหน้าวังเจิ้นเวยฝู่มาทั้งวัน“ฮวาจื่อ น้ำขิงยังมีอีกหรือไม่”“มีเพคะ แต่แม้น้ำขิงจะช่วยเสริมความอบอุ่นให้ร่างกาย แต่ดื่มมากไปก็จะเป็นโทษได้นะเพคะ”“ข้าไม่ได้จะดื่มเอง เพียงอยากแบ่งให้คนในตระกูลเสิ่นคนอื่นๆ ด้วยก็เท่านั้น” ตั้งแต่ที่กลับมายังจวนเสิ่น เยว่จื่อรุ่ยก็คล้ายจะวางสถานะขององค์หญิงลง แม้แต่คำพูดที่แทนตัวก็เปลี่ยนไปด้วย“หม่อมฉันให้คนส่งไปยังเรือนของนายท่านและฮูหยินแล้วเพคะ เรือนของคุณหนู คุณชายก็ส่งไปแล้วเช่นกัน”“อืม...” เยว่จื่อรุ่ยขานรับในคอด้วยท่าทีคล้ายไม่ใส่ใจ ทว่าคนที่ใกล้ชิดนางมาหลายเดือนอย่างเหลียนฮวาและฮวาจื่อย่อมมองความห่วงใยนี้ออก“พวกเจ้าเองก็ดื่มด้วยนะ อย่าได้ปล่อยให้ตัวเองหนาวจนเกินไป”“ขอบพระทัยเพคะ”หลังจากดื่มน้ำขิงจนหมดชาม เยว่จื่อรุ่

“รุ่ยรุ่ย เจ้าเดินให้ช้าหน่อย” เสียงทุ้มแหบพร่าดังขึ้น ก่อนที่ร่างสูงกำยำในอาภรณ์สีนิลปักลายพยัคฆ์ด้วยดิ้นทางจะเดินเข้ามา มือหนาโอบประคองเอวเล็ก ดวงตาคมที่ดุเป็นนิจจดจ้องผ่านหน้ากากทมิฬส่งผ่านความอ่อนโยนมายังเจ้าของเอวบาง“ทอดทิ้งเปิ่นหวางไว้เบื้องหลังเช่นนี้ ต้องรับโทษรู้หรือไม่” เยว่จื่อรุ่ยขบกรามเล็กแล้วยิ้มแห้ง ท่านอ๋องบ้าอำนาจผู้นี้เล่นใหญ่เกินไปหรือไม่ ทว่านางยังไม่ทันคิดคำมาโต้ตอบกับเขา บรรดาผู้คนในห้องโถงก็ขยับตัวลุกจากที่นั่งมายืนแถวเรียงตามลำดับขั้นขุนนางของตน ก่อนจะทรุดตัวลงคุกเข่าเอ่ยแสดงความเคารพโดยพร้อมกัน“ถวายพระพร ท่านผู้สำเร็จราชการ อ๋องเก้า ขอพระองค์ทรงพระเจริญ”ซ่งกู้เว่ยไม่ได้สนใจกลุ่มคนตรงหน้าที่กำลังแสดงความเคารพต่อเขา ที่สนใจก็คือแก้มขาวเนียนของสตรีข้างกายที่ตอนนี้แดงก่ำราวผลผิงกั่วสุก ทั้งที่ก่อนหน้านี้ยังกล้าหาญถึงขั้นยกครอบครัวไปรับเขาเพื่อมาร่วมงานเลี้ยงพร้อมกัน“เจ้าคิดจะใช้เปิ่นหวางเป็นโล่กำบังอย่างนั้นหรือ” น้ำเสียงทุ้มเอ่ยถามเมื่อเห็นปิ่นวิหคเหนือเมฆาบนศีรษะของคุณหนูสี่ตระกูลเสิ่น“นี่ไม่ใช่เรื่องที่ท่านอ๋องทรงปรารถนามาตั้งแต่ต้นหรือเพคะ” ตั้งแต่เขาเปิ

เยว่จื่อรุ่ยลอบออกจากจวนเสิ่นกลางดึก บนศีรษะสวมหมวกผ้าโปร่งอำพรางใบหน้า ก้าวเท้าเท้าขึ้นไปยังชั้นสองของโรงเตี๊ยมกุ้ยฮวา เมื่อเปิดประตูห้องประจำเข้าไป ด้านในก็พบร่างสูงโปร่งที่คุ้นตา“ไม่พบกันนาน นายหญิงของข้ายังคงงดงามไม่เปลี่ยน”“ข้ามีเวลาไม่มาก เจ้าพูดเรื่องสำคัญของเจ้ามา”เซียวเหิงถอนหายใจยาว มุมปากยกยิ้ม รินชาร้อนใส่ถ้วยเลื่อนส่งไปยังเบื้องหน้า พลางผายมือเชิญคนให้นั่งลงเยว่จื่อรุ่ยถอนหายใจยาว คนผู้นี้มักเป็นเช่นนี้เสมอ ทว่าสุดท้ายนางก็ยอมนั่งลงยกจอกชาขึ้นดื่ม“บาดแผลของเจ้าเป็นอย่างไรบ้าง” ครั้งล่าสุดที่พบกัน เขาเพื่อช่วยนางจากการถูกลอบโจมตีบาดเจ็บสาหัส เยว่จื่อรุ่ยยังคงจดจำไม่ลืม ดังนั้นสายตาของหญิงสาวจึงมีความอ่อนโยนและห่วงใยอย่างชัดเจน“ได้รับความห่วงใยจากนายหญิงเช่นนี้ บาดแผลของข้านับว่าคุ้มแล้ว”“เหลวไหล คราวหลังหากเจอเรื่องเช่นนี้อีก ไม่ต้องเอาชีวิตของเจ้ามาตายกับข้า”“ได้เดินไปบนเส้นทางปรโลกกับนายหญิง ข้ายินดีเสมอ”เยว่จื่อรุ่ยมองสายตาที่จริงจังแตกต่างจากคำพูดที่หยอกเย้าของชายหนุ่มแล้วถอนหายใจยาว ยอมรับว่าในใจของนางได้วางอีกฝ่ายเป็นสหายที่ไว้ใจไปแล้ว“ไร้สาระ เร่งพูดเรื่อง