Tous les chapitres de : Chapitre 31 - Chapitre 38

“หุบปากแล้วรีบมาตรวจดูอาการของนาง! หากนางเป็นอะไรไป เปิ่นหวางจะให้เจ้าตายตามนางไป” ซ่งกู้เว่ยตวาดเสียงแหบพร่า ลอดไรฟัน  ไอสังหารที่แผ่ออกมาทำให้หมอหลวงเถียนตัวสั่นงันงก รีบคลานเข่าเข้าไปที่ข้างเตียง ทว่าพอจะยื่นมือออกไปตรวจจับชีพจรของคนเจ็บกลับต้องชะงักเพราะสัมผัสได้ถึงรังสีอำมหิตที่พุ่งออกมาจากบุรุษซึ่งนั่งจดจ้องอยู่บนเตียงคนเจ็บ ความรู้สึกกดดันที่แผ่ซ่านทำให้หมอชราเหงื่อแตกพลั่ก แม้แต่มือที่ยื่นออกไปจับชีพจรของคนเจ็บก็สั่นเทา เอ่ยบอกน้ำเสียงสั่นเครือ"กระหม่อมขออนุญาตตรวจบาดแผลองค์หญิงพ่ะย่ะค่ะ" พูดพร้อมกับค่อยๆ ขยับยื่นมือเปิดสาบเสื้อคนเจ็บ สายตาฟ่าฟางลอบมองท่านอ๋องหนุ่มด้วยความลังเลนั่นเพราะบาดแผลของหญิงสาวอยู่ใต้ร่มผ้า อีกทั้งองค์หญิงหนิงอันผู้นี้ยังเป็นภรรยาของบัณฑิตแซ่จิ้งจะเปิดเผยเรือนร่างต่อสายตาบุรุษอื่นได้อย่างไร“ทูลท่านอ๋อง กระหม่อมต้องเปิดดูบาดแผลที่ไหล่ขององค์หญิงพ่ะย่ะค่ะ”“เปิ่นหวางห้ามหรืออย่างไร ยังไม่รีบเปิดอีก” น้ำเสียงเข้มงวด แววตาจริงจัง ชัดเจนว่าต่อให้ฟ้าถล่ม ท่านอ๋องเก้าผู้สำเร็จราชการคนนี้ก็ไม่มีทางลุกจากเตียงไปอย่างแน่นอน หากแต่ไม

ภายในห้องอันกว้างขวางของวังเจิ้นเวยฝู่ บรรยากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นอายสมุนไพรคละคลุ้ม บนเตียงกว้างบุด้วยนวมผ้าไหมชั้นดีมีราคาปรากฏร่างของหญิงสาวที่ไร้สตินอนอยู่ รอบเตียงมีสาวใช้แปดนางคอยยืนรอรับใช้ ถัดมาไม่ไกลนักมุมห้องข้างที่มีเพียงฉากบังลมกั้นขวาง มีชายหนุ่มในชุดผ้าไหมสีดำปักลายพยัคฆ์ สวมหน้ากากมทิฬ กำลังนั่งตรวจฏีกาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ทว่าความเครียดนี้กลับไม่ได้มาจากข้อความในฏีกาแต่เป็น...“ผ่านมา 6 วันแล้ว หากพรุ่งนี้นางยังไม่ฟื้น ข้าจะให้เจ้าและตระกูลเถียนร่วมนอนเป็นเพื่อนนาง” น้ำเสียงเยือกเย็นแหบพร่าเอ่ยบอก ร่างของหมอชราที่คุกเข่าอยู่เบื้องหน้าพลันตัวสั่นงันงก เหงื่อตก ลมหายใจติดขัด ได้แต่สวดภาวนาขอให้หญิงสาวบนเตียงเร่งฟื้นโดยไว้ขอสวรรค์โปรดเมตตาให้องค์หญิงหนิงอันผู้นี้เร่งฟื้นขึ้นมาในขณะที่ดวงตาคมเลื่อนสายตาทอดมองไปยังหญิงสาวบนเตียงกว้าง ร่างกายของนางบอบบางจนแทบจะกลืนหายไปกับกองผ้าห่มบนเตียงกว้าง ทว่าความกล้ากลับยิ่งใหญ่เสียยิ่งกว้าภูเขาไท่ซาน ในขณะที่กำลังขบคิดถึงความกล้าหาญไม่กลัวตายของคนเจ็บ ดวงตาคมก็มองเห็นร่างเล็กดิ้นกระสับกระส่ายไปมา“เกิดอะไรขึ้น” น้ำเสียงดุดัน ตวาดถามหมอ

เช้าวันต่อมาเยว่จื่อรุ่ยค่อยๆ ลืมตาตื่น ทว่าเพียงแค่ขยับตัวเบาๆ ความเจ็บปวดหนึบที่หัวไหล่ซ้ายก็เข้าโจมตี ทั้งที่แผลหายสนิทแล้ว ดูเหมือนว่ากระบี่เล่มนั้นจะมีบางสิ่งแอบแฝงอยู่ด้วย กึก... เสียงคล้ายพู่กันถูกวางลงดังมาจากห้องข้างๆ เยว่จื่อรุ่ยขมวดคิ้วเรียวขบคิด ที่นี่เป็นวังส่วนตัวของท่านอ๋องเก้าซ่งกู้เว่ย ซึ่งเป็นถึงผู้สำเร็จราชการ ดังนั้นนอกจากเขาผู้เป็นเจ้าของวังแล้ว ผู้อื่นย่อมไม่กล้าเข้าออกและใช้สอยพื้นที่ต่างๆ ภายในห้องที่นางพักอาศัยอยู่“ตื่นแล้วหรือ...” เสียงทุ้มแหบพร่าดังแว่วมาจากหลังฉากกั้น น้ำเสียงนั้นราบเรียบ ทว่าแฝงอำนาจกดข่มผู้คนอย่างชัดเจนเยว่จื่อรุ่ยขยับตัวลุกขึ้นอย่างคล่องแคล่ว แต่เมื่อตระหนักได้ว่า มีสายตาคมคอยจับจ้อง สังเกตพิรุจของนางอยู่ตลอดเวลา หญิงสาวจึงต้องแสร้งทำเป็นสตรีที่อ่อนแอ ให้สมกับสถานะคุณหนูสามเสิ่นผู้บอบบาง ที่แค่ถูกลมพัดผ่านก็ล้มป่วย“เมื่อวันก่อนสามีของเจ้า เข้าไปคุกเข่าทูลขอต่อหน้าพระพักตร์องค์ฮ่องเต้ กดดันเปิ่นหวางให้ส่งตัวเจ้ากลับไป" น้ำเสียงเย้ยหยันเว้นจังหวะเล็กน้อย ก่อนจะตวัดสายตามองคนผ่านม่านกั้นลม "ช่างเป็นสามีที่รักภรรยาจริงๆ” เยว่จื่อรุ่ยขม

“พี่เก้ากล่าวเตือนได้ถูกต้อง เรื่องพิธีการแต่งตั้ง หลังอาการบาดเจ็บขององค์หญิงหนิงอันหายดีแล้วข้าย่อมต้องจัดชดเชยให้นางอีกครั้ง แต่เรื่องสถานะน้องสาวบุญธรรมของนางกับข้า ฝ่าบาทได้ทรงรับรองแล้ว เรื่องนี้ย่อมไม่อาจเปลี่ยนแปลง” มือที่กำลังยกชาขึ้นจิบของซ่งกู้เว่ยพลันหยุดชะงัก วางถ้วยกระเบื้องเคลือบลงบนโต๊ะจนเกิดเสียงดังกังวาน นัยน์ตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของซ่งกู้หวายด้วยความไม่พอใจ ก่อนที่จะแปลเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มซึ่งส่งไม่ถึงดวงตา“ในเมื่อน้องเก้ามีใจห่วงใยรุ่นรุ่ยถึงเพียงนี้ ในฐานะพี่ชายก็ควรมอบสมุนไพรที่ล้ำค่ากว่านี้สักหน่อยหรือไม่" ซ่งกู้เว่ยพูดพลางปลายตามองไปยังสมุนไพรในกล่องไม้เบื้องหน้า "หากเปิ่นหวางจำไม่ผิดในรายการของขวัญพระราชทานที่มอบให้แก่วังหนิงอันของเจ้าในปีนี้ คล้ายจะมีโสมคนโลหิตสามร้อยปี เห็ดหลินจือม่วง และบัวหิมะจากยอดเขาเทียนซานอยู่ด้วยไม่ใช่หรือ”ซ่งกู้หวายหน้ามืดครึ้มลงในฉับพลัน ลำคอตีบตันราวกับถูกมือที่มองไม่เห็นบีบเอาไว้แน่น สมบัติเหล่านั้นคือของล้ำค่าที่เขาตั้งใจจะเก็บไว้ปรุงยาบำรุงร่างกายตนเอง จะให้มอบแก่หญิงไร้ค่าบนเตียงได้อย่างไรกัน ทว่าแม้เขาไม่ยินยอมจะมอบให้