Lahat ng Kabanata ng สตรีเช่นข้าไม่ขอเป็นหมากของผู้ใด: Kabanata 21 - Kabanata 30

เยว่จื่อรุ่ยลงทอดสายตามองไปด้านนอกรถม้า พิจารณาดูความคึกคักของผู้คน ผู้สำเร็จราชการซ่งกู้เว่ยคนนั้นช่างมีความสามารถเสยจริง ยุติสงครามไม่นานก็ฟื้นฟูบ้านเมืองให้กลับมารุ่งเรื่องได้อย่างรวดเร็วเช่นนี้“คุณหนูถึงจวนตระกูลจิ้งแล้วเจ้าค่ะ” เหลียนฮวาเอ่ยบอก ดวงตาของเยว่จื่อรุ่ยลงเลื่อนจากผู้คนบนท้องถนนมองไปยังป้ายหน้าจวน สายตาพลันเห็นเงาร่างสูงโปร่งที่คุ้นตากำลังรีบเร่งรุดมาหาตนด้วยท่าทีที่ผิดแผกไปจากเดิมโดยสิ้นเชิงดูแล้วข่าวเรื่องที่นางถูกท่านอ๋องสิบเอ็ดรับเป็นน้องสาวบุญธรรมคงถูกส่งมาถึงจวนแล้วจิ้งเจิ้นเหยา ผู้ที่เมื่อวานยังวางท่าป่าเถื่อนและสายตาเต็มไปด้วยความเหยียดหยาม บัดนี้จึงได้เปลี่ยนท่าทีราวดำกลับเป็นขาวเช่นนี้“ฮูหยินเจ้ากลับมาแล้วหรือ” เสียงทุ้มอ่อนโยนเอ่ยทักทาย พลางยื่นมือเข้ามารับนางลงจากรถม้า ทว่าเยว่จื่อรุ่ยลงกลับไม่ยืนมือตอบรับ กลับวางลงบนแขนของเหลียนฮวาให้นางประคองลงจากรถม้าอีกฝั่งแทนแน่นอนว่าการกระทำนี้ของนางย่อมสร้างความขุ่นเคืองเจ็บใจให้จิ้งเจิ้นเหยาจนต้องกัดฟันกรอด ทว่าให้ไม่พอใจเพียงใด เขาก็ยังคงต้องเก็บสีหน้าเอาไว้ เอ่ยประจบเอาใจหญิงสาวเสียงหวาน“จื่อรุ่ย เจ้ากลับมาแ

“ดูสิม่านม่าน... เลือดของเจ้ายิ่งแดงฉานเท่าไหร่ ร่างกายข้าก็ยิ่งตื่นตัวมากเท่านั้น” เขากระซิบข้างใบหนูเล็กของนาง ก่อนจะกัดอย่างรุนแรงจนใบหูเล็กแทบจะขาด"กรี๊ด... ท่านพี่ ข้าเจ็บเจ้าค่ะ" เสียงร้องของหญิงสาวทำให้มุมปากของจิ้งเจิ้นเหยากระตุกยิ้มอย่างพอใจ สอดมือไปที่ท้ายทอยแล้วจับกระชากผมยาวสลวยของนางจนใบหน้างามแหงนรั้งขึ้น ดวงตาที่สั่นระริกของจี้ม่านม่านสะท้อนแววตื่นกลัวและอ้อนวอน“ร้องสิม่านม่าน... ข้าชอบฟังเสียงของเจ้ามากที่สุด” จิ้งเจิ้นเหยาพูดด้วยน้ำเสียงแหบต่ำคล้ายเสียงคำรามของสัตว์ร้ายที่กำลังคลุ้มคลั่ง ดวงตาของเขาเบิกกว้างจดจ้องไปยังหยดเลือดที่ซึมออกมาจากรอยแผลเก่าบนหน้าอกของจี้ม่านม่าน เขาใช้นิ้วโป้งปาดเลือดนั้นขึ้นมาแล้วส่งเข้าปากละเลียดชิมด้วยแววตาเป็นประกายวาววับ“อ่า... รสชาติช่างดีจริง” เขาพึมพำเสียงแหบพร่า ก่อนจะเขาโถมกาย แทรกฝังความกระหายเข้าไปในกายหญิงสาวอย่างป่าเถื่อนไร้ซึ่งความอ่อนโยน อีกทั้งยังวางมือหยาบบีบเคล้นอกขาว จนโลหิตไหลซึมจากบาดแผลเหนืออกอวบ"เจ้าช่างเย้ายวนเสียจริง ม่านม่าน" พูดจบจิ้งเจิ้นเหยาก็กดกระแทกรุนแรงจนร่างกายของจี้ม่านม่านสั่นสะท้าน“กรี๊ด... ท่านพี่

ปลายยามโหย่ว (17.00 - 18.59 น.) ท้องฟ้าเหนือเมืองหลวงแห่งต้าเป่ยค่อยๆ ถูกฉาบทาด้วยสีหมึกดำสนิท ทว่าภายในวังหนิงอันของอ๋องสิบเอ็ดกลับค่อยๆ สว่างไสวเจิดจ้า โคมไฟหลากสีนับร้อยนับพันดวงถูกแขวนประดับประดาไปตามระเบียงทางเดิน เสียงเครื่องดนตรีชั้นเลิศทั้งพิณ ขลุ่ย และผีผา บรรเลงสอดประสานกันเป็นท่วงทำนองไพเราะเสนาะหู เหล่าขุนนางน้อยใหญ่ ฮูหยิน และคุณหนูจากตระกูลสูงศักดิ์ทั่วทั้งเมืองหลวงต่างหลั่งไหลมาร่วมงานเลี้ยงอันยิ่งใหญ่ในค่ำคืนนี้งานเลี้ยงที่ถูกจัดขึ้นอย่างเอิกเกริกนี้ มิใช่เพื่อเฉลิมฉลองเทศกาลใด หากแต่เป็นงานเลี้ยงที่ซ่งกู้หวายตั้งใจจัดขึ้นเพื่อประกาศตัวหมากตัวใหม่บนกระดานอำนาจของเขา เพื่อให้คนทั้งใต้หล้าได้รับรู้ว่า นับจากนี้เป็นต้นไปเสิ่นหลี่รุ่ยบุตรีแห่งตระกูลเสิ่นได้กลายมาเป็นพระขนิษฐาบุญธรรมของเขาอย่างเป็นทางการ"ท่านอ๋อง อย่างไรนางก็เป็นเพียงบุตรีของนักโทษ พระองค์จัดงานใหญ่โตเช่นนี้จะไม่เสื่อมเสียพระเกียรติหรอกหรือเพคะ" พระชายาเอกอวี้เหยาเหยา เอ่ยคัดค้านด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ เนื่องด้วยทางตระกูลของนางเป็นขุนนางฝ่ายบู๊ หลายครั้งที่ถูกเสิ่นหลี่อี้พี่ชายคนโตของเสิ่นหลี่รุ่ยคัดค้านขัดขวา

“เสิ่นหลี่รุ่ย รับราชโองการ!”ทุกสายตาพลันหันไปจดจ้องหญิงสาวในชุดสีม่วง ทว่าเยว่จื่อรุ่ยกลับไม่มีท่าทีตื่นตกใจเลยสักนิด ร่างเพียวบางก้าวเดินมาเบื้องหน้าด้วยท่วงท่านิ่งสงบ ก่อนจะคุกเข่าลงอย่างสง่างามตามแบบมารยาทชนชั้นสูง“หม่อมฉัน เสิ่นหลี่รุ่ย รับราชโองการ!”เสียงหวานใสเอ่ยบอก บรรดาคนอื่นๆ ก็ย่อตัวลงคุกเข่าเช่นเดียวกัน“ด้วยโองการแห่งฟ้า องค์ฮ่องเต้ทรงมีรับสั่งคุณหนูสามตระกูลเสิ่น นามหลี่รุ่ย เป็นสตรีผู้มีกิริยามารยาทเพียบพร้อม จิตใจดีงาม เปี่ยมด้วยคุณธรรม เป็นที่ต้องพระทัยของท่านอ๋องสิบเอ็ดจนได้รับเป็นขนิษฐาบุญธรรม เพื่อเป็นการแสดงถึงความเมตตาของราชวงศ์ที่มีต่อราษฎร ฝ่าบาทจึงมีพระราชโองการแต่งตั้ง เสิ่นหลี่รุ่ย ขึ้นเป็น องค์หญิงหนิงอันพระราชทานป้ายหยกประจำตัว เครื่องประดับทองคำสิบหีบ ผ้าไหมชั้นดีหนึ่งร้อยพับ และที่ดินร้อยหมู่ จบราชโองการ!” สิ้นราชโอง ความเงียบก็เข้าปกคลุมทั่วทั้งโถงจัดเลี้ยง ไม่มีใครกล้าแม้แต่จะผ่อนลมหายใจ ทุกสายตาต่างจับจ้องไปยังร่างบางในชุดสีม่วงที่กำลังก้มศีรษะรับราชโองการด้วยความตกตะลึงจนแทบสิ้นสติองค์หญิงหนิงอัน! จากบุตรีขุนนางต้องโทษที่เกือบจะถูกเนรเทศ ขายเป็น

“วันนี้พี่เก้าเสด็จมา นับว่าเป็นเกียรติของข้ายิ่งนัก” น้ำเสียงทุ้มอ่อนโยนเอ่ยบอกด้วยใบหน้าอบอุ่น ทว่ามือที่ซ่อนอยู่ใต้ชายเสื้อกลับกำหมัดแน่น การที่ซ่งกู้เว่ยปรากฏตัวพร้อมราชโองการแต่งตั้งเสิ่นหลี่รุ่ยเป็นองค์หญิงหนิงอันและ มีเป็นผู้มอบป้ายหยกพระราชทาน ในขณะที่เขาทำได้เพียงมอบสถานะน้องสาวบุญธรรมให้นาง นี่ไม่เท่ากับอีกฝ่ายกำลังตบหน้าเขาหรือ“เช่นนั้น เก้าอี้ตัวนั้นหากข้าจะนั่งน้องสิบเอ็ดคงไม่ว่าอะไรใช่หรือไม่” ซ่งกู้เว่ยพูดพลางปลายตามองไปทางเก้าอี้ที่ซ่งกู้หวายเคยนั่ง ดวงตาคมมีแววเย้ยหยันอยู่ในที ในใจของซ่งกู้หวายพลันเกิดคลื่นความแค้นที่คับอก แต่เพราะตอนนี้อำนาจในมือของเขายังไม่เพียงพอที่จะต่อต้านอีกฝ่านซึ่งหน้าจึงทำได้เพียงกัดฟัน ส่งยิ้มกว้างแล้วผายมือเชิญคน“ข้าย่อมไม่ว่าอะไร”ซ่งกู้เว่ยยิ้มกว้างก่อนจะก้าวเท้าเดินผ่านซ่งกู้หวาย สะบัดเสื้อคลุมแล้วนั่งลงที่เก้าอี้หลักของงาน เยว่จื่อรุ่ยเห็นแบบนั้นก็หันไปสั่งคนของวังหนิงอันให้เตรียมที่นั่งทางด้านซ้ายเพิ่มเติม จากนั้นก็สั่งให้คนย้ายอาหารบนโต๊ะ เพียงแต่ยามที่คนกำลังจะย้ายอาหารของนา