All Chapters of สตรีเช่นข้าไม่ขอเป็นหมากของผู้ใด: Chapter 51 - Chapter 60

แต่ไม่ว่านางจะเป็นใคร วันนี้เขาจะต้องสืบให้ชัดเจนร่างสูงโปร่งขยับตัวลุก ไม่เอ่ยคำใดก็ก้าวเท้าออกไปจากเรือนส่วนตัวด้วยความรู้สึกสงสัยครางแครง สองเท้าก้าวรวดเร็ว สีหน้าเคร่งขรึม จนองครักษ์ข้างกายติดตามไม่ทัน"ท่านอ๋อง" เสียงของเหลียนฮวาที่ตอนนี้เข้ามาอยู่ในวังเจิ้นเวยฝู่เพื่อปรนนิบัตินายหญิงของตนเอ่ยนร้องด้วยความตกใจเมื่อเห็นชายหนุ่มหวนกลับมาอีกครั้ง"ทำไมไม่อยู่รับใช้นายหญิงของเจ้าในห้อง" คำพูดราบเรียบ แต่ทรงอำนาจทำให้เหลียนฮวาขาอ่อนทรุดลงคุกเข่า ตอบเสียงสั่น"นะ... นายหญิง... เอ่อองค์หญิงกำลังใส่ยาเพคะ" ใส่ยา เขาจากไปตั้งนานแล้วเหตุใดยังทำแผลใส่ยาไม่เสร็จอีก ทว่ายามที่ร่างสูงเดินตรงไปยังประตูหมายก้าวเข้าไปตรวจสอบอาการของคนเจ็บให้ชัดเจน สาวใช้ตัวน้อยก็ขยับมาขวางทางเอาไว้ "องค์หญิงกำลังใส่ยา ไม่เหมาะสมจะพบท่านอ๋องเพคะ" เหลียนฮวาตอบเสียงสั่นเครือ ในใจทั้งหวาดกลัวท่าทีของคนด้านหน้า ทั้งหวั่นวิตกชื่อเสียงของคนด้านหล

เพื่อรักษาสถานการณ์ไม่ให้ย่ำแย่ไปมากกว่าเดิม ตลอดสองวันที่ผ่านมาเยว่จื่อรุ่ย จึงพยายามอย่างยิ่งที่จะคงท่าทีอันสงบเสงี่ยมของตนเอาไว้ เพราะนางรู้ตัวดีว่านับตั้งแต่ที่ตนเองจับกระบี่ ยกคันธนู ก็ได้ปลุกความหวาดระแวงในใจของท่านอ๋องหนุ่มแล้ว เจ้าของร่างเดิมเป็นเพียงสตรีในห้องหอ ที่อ่อนแอและบอบบาง แต่นางกลับสามารถใช้ธนูและกระบี่ปลิดชีพมือสังหารนับสิบได้โดยไร้ซึ่งพลังปราณ ย่อมกลายเป็นที่ต้องสงสัยในสายตาของคนขี้ระแวงอย่างซ่งกู้เว่ยอย่างแน่นอนทว่าสงสัยแล้วอย่างไร เรื่องอย่างการกลับชาติมาเกิด ย้ายวิญญาณเปลี่ยนร่างผู้ใดจะคิดถึงกัน“องค์หญิงเพคะ ได้เวลาเปลี่ยนยาแล้วเพคะ” เสียงของหมอหญิงฮวาจื่อ ซึ่งซ่งกู้เว่ยมอบหมายให้มาดูแลนางเอ่ยขึ้น ในมือของหญิงสาวมีถาดยาและผ้าทำแผลผืนใหม่ เยว่จื่อรุ่ยที่นอนอยู่บนเตียงจึงส่งสัญญาณให้เหลียนฮวาและคนอื่นๆ ออกไป เพื่อเปลือยกายท่อนบนให้อีกฝ่ายลงมือจัดการบาดแผลของตน“หมอฮวา บาดแผลของข้าเป็นอย่างไรบ้าง”“ตอนนี้บาดแผลเริ่มสมานกันแล้วเพคะ รออีกไม่เกินเจ็ดวันก็จะหายดีแน่นอน”“เช่นนั้นจะเป็นแผลเป็นหรือไม่” เสียงหวานเอ่ยกระซิบถามด้วยท่าทีแสร้งเป็นกังวล ก่อนจะปรายตามองไปยังคน

หลังจากจัดการเปลี่ยนเสื้อผ้าเครื่องแต่งกายเสร็จแล้ว เยว่จื่อรุ่ยก็เดินมานั่งที่หน้ากระจกทองเหลือง ปรับเปลี่ยนทรงผมของตนเองจากเกล้าสูงตามแบบฉบับหญิงชั้นสูงก็เปลี่ยนเป็นมวยต่ำเรียบง่ายแบบเดียวกับฮวาจื่อ ยังใช้เครื่องประทินโฉมปรับแต่งเปลี่ยนรูปลักษณ์  ก่อนจะใช้ผ้าโปร่งคลุมหน้าอำพรางตัวซ้อนทับอีกหนึ่งชิ้นเหลียนฮวามองดูวิธีการแปลงกายอำพลางตัวของนายหญิงก็ถึงกับอ้าปากค้าง นางรับใช้อีกฝ่ายมาหลายปีไม่เคยรู้เลยว่าคุณหนูผู้บอบบางของตนจะเก่งกาจถึงเพียงนี้ ทั้งหมดนี่คงเป็นพรสวรรค์แน่ๆ“ข้าจะใช้เวลาราวสองชั่วยาม ระหว่างนี้หากใครมาขอพบข้าก็ให้บอกไปว่าข้าเวียนหัว กินยาที่หมอหญิงฮวาจื่อจัดให้หลับไปแล้ว”“เพคะ”“เพื่อไม่ให้นางตื่นมากลางคัน ข้าจะจุดกำยานยาสลบไว้ที่หัวเตียง เจ้าก็อย่าลืมป้องกันตัวเอง” เยว่จื่อรุ่ยสั่งการจบก็เดินไปจุดกำยานสงบจินซึ่งมีฤทธิ์ทำให้นอนหลับ ก่อนจะหยิบกล่องยาที่ฮวาจื่อใช้เดินออกจากเรือน โดยไม่ลืมที่จะปรับจังหวะการหายใจของตนเองให้สั้นและเบาบางลง รวมทั้งเลียนแบบจังหวะการก้าวเดินเคลื่อนไหวของอีกฝ่าย“องค์หญิงเป็นอย่างไรบ้าง”“ข้าเพิ

ในเมื่อไม่มีความจำเป็นต้องสวมหน้ากากคุณหนูสามเสิ่นผู้อ่อนแออีกต่อไปแล้ว เยว่จื่อรุ่ยก็สูดลมหายใจเข้าลึก สายตาที่มักอ่อนโยนพลันเปลี่ยนเป็นเด็ดขาด ท่าทางที่นุ่มนวลกลายเป็นแข็งกร้าว กลิ่นอายสังหารแผ่ซ่านออกจนแม้แต่เซียวเหิงก็ยังรู้สึกกดดัน“นับว่าข้าดูแคลนเจ้าเกินไป ได้! เงินหนึ่งพันตำลึงทอง ข้าจะมอบให้เจ้า เพียงแต่ข้ามีข้อแลกเปลี่ยน...” แววตาคมดุจ้องมองมาทางชายหนุ่มโดยไร้ท่าทีเกรงกลัว “ข้อแลกเปลี่ยน...” เซียวเหิงเอ่ยพลางเลิกคิ้วขึ้นด้วยความสงสัย “นายหญิงเชิญกล่าว” “ข้าต้องการข้อมูลคดีทุจริตของตระกูลเสิ่นทั้งหมด”เยว่จื่อรุ่ยกดน้ำเสียงต่ำลงจนแทบเป็นเสียงกระซิบ หากแต่กลับหนักแน่นและชัดเจน "หากเจ้าทำไม่สำเร็จ หนึ่งพันตำลึงทองนี้ก็ถือเสียว่าจ่ายชดเชยให้ข้า นับจากนี้สัญญาระหว่างก็ให้สิ้่นสุดแต่โดยดี"เยว่จื่อรุ่ยไม่คิดเอาเปรียบผู้อื่น แต่ก็ไม่ยินยอมให้ผู้ใดมาเอาเปรียบเช่นกัน ในเมื่อเซียวเหิงเล่นแง่ใช้วิธีการบีบบังคับ รีดไถเงินทองจากนาง ตัวนางก็จะกดดันบีบคั้นข้อมูลจากเขาเป็นการตอบกลับเช่นกัน 

“แค่ก...” เสียงหญิงบนเตียงกระแอมไอ เยว่จื่อรุ่ยลุกขึ้นจากเตียง หลบให้เหลียนฮวาเป็นคนจัดการดูแลหญิงสาวที่เพิ่งได้สติฮวาจื่อค่อยๆ ปรือตาขึ้นด้วยความรู้สึกมึนงง ภาพเบื้องหน้ายังคงพร่ามัวเล็กน้อย ก่อนที่อาการปวดหนึบที่บริเวณท้ายทอยจะแผ่ซ่านจนนางนิ่วหน้า ยกมือขึ้นกุมท้ายทอยของตนเองด้วยความสับสน หากแต่ที่ทำให้คนเพิ่งได้สติตกใจจนตาเบิกกว้างกลับเป็นสถานการณ์ของตนเองในตอนนี้เหตใดนางจึงมานอนอยู่บนเตียงขององค์หญิงได้กัน หัวใจของหญิวสาวสั่นระรัว ร่างกายตึงเครียดจนเม็ดเหงื่อผุดเต็มวงหน้า ก่อนจะรีบขยับตัวหมุนกายลงจากเตียง ทิ้งตัวลงคุกเข่าโขลกศีรษะบนพื้นด้วยท่าทีตื่นกลัวในทันที“องค์หญิงโปรดเมตตาด้วย หม่อมฉัน... หม่อมฉันไม่ทราบว่าเหตุใดตนเองถึงได้... ถึงได้ไปนอนอยู่บนเตียงของพระองค์” น้ำเสียงที่สั่นเครือ และไหล่ที่สั่นไหว ชัดเจนถึงความหวาดหวั่นเกรงกลัวในใจของหมอหญิงสาว“เจ้าลุกขึ้นก่อน” เยว่จื่อรุ่ยเอ่ยบอกพลางใช้สองมือประคองไหล่ของคนตรงหน้าลุกขึ้น “เมื่อชั่วยามก่อนเจ้าเป็นลม ล้มลงแบบกะทันหันศีรษะจึงฟาดเข้ากับขอบโต๊ะจนสลบไป ตอนนี้เป็นอย่างไรบ้าง” ฮวาจื่อขมวดคิ้วเล็กน้อยนางไม่มีโรคประจำตัวอะไร และไม