جميع فصول : الفصل -الفصل 10

"Ramon Garcia. 70 years old. Castel Hotel. Matanda na itong kliyente mo na ito kaya magdahan-dahan ka lang, Mariposa," imporma sa kanya ni Rodora mula sa kabilang linya.Binaba niya ang bag at nah*god ang batok niya. Wala yata siyang karapatang magpahinga. Kagagaling lang niya sa paaralan ngunit heto at kailangan pa niyang rumaket."Huwag mong kalimutang puntahan. Sinasabi ko sa'yo, malaki ang bayad niya," paalala nito."Isang milyon ba?" Umungol pa siya lalo't masakit ang likod niya sa maghapong pag-aaral."50 thousand. Sayang din. Alam ko namang patutulugin mo lang 'to." Tumawa ito sa dulo kaya napangisi siya nang maliit.Pinatay na niya ang tawag at isa-isang kinalas ang butones ng uniporme niya. Salamat na lang sa genes niya at biniyayaan siya ng mga malulusog na d*bdib, makurbang katawan at mahahabang mga hita. Idagdag pa ang kayumangging mga mata, tila alon ang kulot ng buhok niyang mahaba, at maputing balat na tumitingkad sa liwanag.Sabi nga ng iba ay para siyang anghel na bum

Bum*on ang mga kuko niya sa balat nito noong magsimulang gumalaw ang daliri nito. Mabagal ngunit mahapdi."M-asakit," sa wakas ay nabigkas niya.Tumigil ito at marahang hinugot ang daliri. Nabitiwan niya ang braso nito noong tumayo ito.Ayaw na ba nito? Hindi na ba siya babayaran?Narinig niya ang pagbukas ng drawer at pagsara noon. Narinig niya rin ang kung anong bagay na binubuksan nito."Stay still," utos nito at pinigilan ang pagsara ng mga hita niya noong akmang isasara niya ang mga iyon.Bumalik ito sa ayos nito kanina. Nahigit niya muli ang paghinga sa pagtutok ng daliri nito pero kumpara kanina ay mas madulas na ang pagpasok noon.Napasinghap siya. May kaunting hapdi ngunit mas kaya niya."Better, butterfly, hm?" bulong na tanong nito.Tumango siya kahit hindi nito nakikita. Napahawak siya sa kobre kama noong magsimulang gumalaw ang daliri nito. Mabagal na bahagyang bumilis hanggang sa hindi niya mamalayan na dalawa na pala ang naipasok nito!"Uhhh," mahabang ungol niya at nil

Pikit-mata at nagdadasal si Angelita habang nakaupo sa mesa. Nasa ibabaw ng mesa ang cellphone niya at naghihintay ng tawag mula sa lalaki. Sana ay nakita nito ang cellphone number niya sa likod ng sonogram na iniwan niya sa condominium.Hindi niya sigurado kung doon pa nakatira ang lalaki pero ayon sa guwardiya ay hindi naman nag-iba ang may-ari ng penthouse at madalas pa rin umuwi doon.Nanghina na siya at nawalan ng pag-asa matapos ang ilang araw na walang tunog na binigay ang cellphone niya. Mapait na rin siyang ngumiti. Malamang ayaw ng lalaki sa responsibilidad at baka hindi naniniwala. Sino ba naman siya di ba? Isang babaeng bumukaka para sa tatlong milyon! Marumi at iisipin lang ng lalaki na mukha siyang pera.Hindi naman pera ang habol niya—well, ganoon din iyon pero para naman sa mga baby niya. Para naman sa mga supling na binuhay nito sa loob ng sinapupunan niya!Pinalis niya ang tumulong luha. Mabilis na tumayo at hinablot ang bag niyang nakasabit sa dingding. Susugurin ni

Hindi na alam ni Angelita kung anong ire pa ang gagawin mailabas lamang ang mga anak niya. Halo na ang hikbi at pag-ire niya, maging ang kanyang pawis at luha.Napahagulhol na lamang siya noong marinig niya ang iyak ng sanggol."Good job, Mommy," nakangiting bigkas ng doktor.Pero isa pa lamang iyon. May dalawa pang gustong lumabas.Hinihingal man ay sinubukan niyang ikalma ang sarili at humugot nang malalim na paghinga upang maka-ire muli.Muli niyang narinig ang pag-iyak ng isa pang sanggol. Dinig niya pa ang tuwa sa boses ng mga nurse na naroon."Diyos ko! Ang gwapo! Ang mga mata, ang gaganda!"Halos mahilo na siya kaka-ire pero pinilit niyang umire para sa isa pa. Saktong pagkarinig niya sa matinis na iyak ng sanggol ay siya namang pagkawalan niya ng malay.Kahit noong magkagulo ang mga nurse ay hindi na niya alam. Ang sunod na niyang gising ay nakahiga na siya sa hospital bed. Tanging kurtina ang tabing dahil may kasama pa siyang ibang pasyente."Miss nasa nursery room pa ang mga

AFTER 4 YEARSMaingat na nilalagyan ni Angelita ng pulang lipstick ang kanyang mga labi. Sinipat niya rin sa salamin ang suot niyang formal na damit.Matagal niyang hinintay ang araw na iyon. Nag-ipon siya ng sapat na lakas ng loob bago mag-apply sa malaking kumpanya bilang sekretarya.Sa nakalipas na apat na taon. Ginugol niya ang oras sa paghahanap ng trabaho, pag-iipon, at paghahanap sa negosyanteng si Lorenzo Suarez. Tugma ang lahat ng nakalap niyang impormasyon na ang lalaking ito ay ang may-ari ng penthouse.Gusto niya sanang dumiretso mismo sa kumpanya ni Lorenzo ngunit nagbago ang isip niya. Mas maganda kung magtrabaho siya sa kaibigan nitong si Gustavo upang hindi makatunog si Lorenzo na gusto niyang makita ang triplets nila.Pinaskil niya ang ngiti. Pansamantalang sekretarya lamang siya kay Gustavo Duckworth, ang may-ari ng AARAV group of companies. Pansamantala pero sasapat na upang makilala niya si Lorenzo sa pamamagitan ni Gustavo.Maaga siyang dumating sa matayog at mala