บททั้งหมดของ Daddy's Naughty Girl: บทที่ 31 - บทที่ 40

“Hinahalikan mo ang lalaki mo gamit ang dila, Stella.”Napatigil siya sa pagsasalita. “Masyado kang matangkad. Hindi ko maabot.”Doon ko lang napagtanto na pilit siyang nakaluhod, nakayuko ang ulo, ginagamit ng mga kamay ang balikat ko para magtagpo ang mga labi namin. “Naku, ang liit-liit mo naman, ‘no?” Kiniliti ko ang tadyang niya, sumubsob para sa isang mahigpit na halik, pagkatapos ay bumagsak sa kumot, gumulong sa likod ko, inilagay ang mga kamay ko sa likod ng ulo ko. “Mas madali ba ito para sa iyo?”Sulit ang bawat minutong ginugol ko sa pagtakbo at pagbubuhat ng mga pabigat, dahil pumipiyok siya, humihinga nang hirap, sinusubukang tumingin sa dagat, sa halip na sa katawan ko, at nanghihina. Bumabalik sa akin ang mga mata niya sa bawat pagkakataon. “Um…”“Halika, halikan mo ako gamit ang dila,” sabi ko, habang umaayos ng upo para lang mapaibabaw siya sa akin, inaayos ang mga hita niya sa magkabilang gilid ng balakang ko at umuungol, ang mga kamay ay pumipilipit sa kumot sa mat

Hindi lang ako ang naghihintay sa labas ng test room.Kalahati ng paaralan ay nandito na nakasuot ng pula at ginto, ang aming mga opisyal na kulay. May mga taong pininturahan pa nga ng kanilang mga mukha o may hawak na mga karatula na may mga mensaheng nakapagpapatibay para kay Gage. Noong kaming dalawa lang ang nag-aaral, sobra na ang pressure na tulungan siyang makapasa, pero ito? Napakaraming bagay ang nakataya. Kung hindi papasa si Gage, hindi siya makakalaro sa championship at matatalo kami. Sigurado na.Hindi. Papasa siya. Hindi lang iyon, makakakuha pa siya ng A.Nagtrabaho siya nang husto at mas matalino siya kaysa sa inaasahan niya.Naalala ko ang mga itinuro niya sa akin bago kami umalis ng apartment, pinikit ko ang aking mga mata at naalala ko siya sa ilalim ko kagabi, kung paano niya ako sinakyan sa kanyang balakang, pawis na tumutulo sa kanyang abs, nakakuyom ang aking panga, nanginginig, sinusubukang huwag lumapit. Kung paano niya binanggit ang pangalan ko nang napakahin

Lumabas siya ng kwarto at agad ko siyang nakita, dahil dalawampung minuto na akong nakatitig sa pinto, naghihintay. Naghihintay sa kanya. Sinusubukang huminga nang wala siya nang sapat na oras para maligo at magbihis. Hindi maganda ang nangyayari. Sa tuwing wala siya sa aking mga bisig, sa bawat segundong hindi ako nalalasing sa kanya, ang tanging naiisip ko lang ay ang mawala siya. Kung paano babalik ang mga kasinungalingang sinabi ko sa aking mga kasamahan sa koponan para gulpihin ako. Sandali na lang. Pagkatapos ng championship ngayong gabi, kailangan kong aminin. Kailangan kong linawin sa bawat isa sa kanila na hindi ko nililigawan si Stella para sa aking imahe. Kasama ko siya dahil siya ang buhay ko.Ngayong ginugol ko ang huling dalawang araw sa pagbibigay sa kanya ng aking titi, wala na ang pinakamatinding selos ko. Akin siya. Akin siya. Napilitan ko siyang sabihin ito nang isang libong beses. At alam kong gugugulin ko ang natitirang bahagi ng aking buhay na sinasakal ng pagigi

Nang matapos ko na ang mga panayam pagkatapos ng laro, talagang balisa na ako.Nakikita ko mula sa field na walang laman ang family box. Patay ang mga ilaw. Nawala na ang mga stand.Iisa lang ang lugar kung saan nagkukumpulan ang mga tao—ang home team sideline—at sumpa man sa Diyos, kung papayagan ng security team si Stella dito, siguradong guguho ako. May alak at mga grupong sumasakay sa balikat ng mga kasamahan ko. Kahit ang mga coach ay parang mga tanga, kumakanta at umiinom ng champagne diretso mula sa bote. Pagdating ko sa biglaang pagtitipon, lahat ay naghiyawan, naghihiyawan, hinahampas ako sa likod at kinukuhanan ako ng litrato gamit ang kanilang mga telepono. Pero wala akong pakialam sa kahit ano. Natutuwa akong nanalo kami sa laro. Gumaan ang loob ko na naabot ko ang inaasahan ko at medyo natapos na ang lahat sa pagkamatay ng aking ama, pero si Stella lang ang gusto kong makasama sa pagdiriwang.At wala pa ring bakas ng aking matamis na kasintahan kahit saan.Huwag kang mag-

Limang Taon ang LumipasHabang isinusuot ang aking roba, naglakad ako papunta sa bintana ng kwarto at tumingin sa pabilog na daanan, napangiwi nang may lumabas na lalaking may hawak na leather briefcase mula sa isang SUV.Hindi ako masaya tungkol dito.Ayaw ko ng mga panayam at ayaw ko ng mga tao sa bahay ko na nakapaligid sa aking asawa at mga anak. Naglalaan ako ng sapat na enerhiya sa larangan, walang dahilan para sumilip ang mga mamamahayag sa aking negosyo kapag wala akong oras. Sa kasamaang palad, kami ni Stella ay patuloy na hinahabol ng mga taong nagbabalita na gusto ng eksklusibong balita mula sa amin. Hindi tungkol sa football. Tungkol sa aming relasyon. Ito ay naging isang pinagmumulan ng pagkahumaling sa publiko at ang interes ay hindi nawawala. Hindi, ito ay nasa matinding init ngayon. Iniisip ni Stella na kung ilatag namin ang lahat ng aming mga kard sa mesa at magbibigay ng eksklusibo sa Vanity Fair, titigil sila sa pagtawag at paggawa ng kanilang walang katapusang mga