All Chapters of พระสวามีผู้นี้ข้าไม่อยากได้แล้ว: Chapter 21 - Chapter 30

เสิ่นเยว่สือที่คราแรกตั้งใจจะยืนนิ่งอยู่กับที่ก็มิอาจทนการกดดันได้ นางจึงหยิบถ้วยน้ำชาแล้วเข้าไปหาโจวไป๋จวี๋ น้ำเสียงที่เปล่งออกมาช่างเบายิ่งนัก"หม่อมฉันเสิ่นเยว่สือเพคะ"โจวไป๋จวี๋ยิ้มรับ "น้ำชาของพวกเจ้าทั้งสามช่างรสชาติดีนัก ต่อไปนี้ก็ขอให้อนุทั้งสามกระทำตนโดยนึกถึงเกียรติขององค์รัชทายาทเป็นหลัก อย่าได้สร้างเรื่องให้องค์รัชทายาทต้องหนักใจเป็นขาด หวังว่าอนุทั้งสามจะอยู่ในตำหนักบูรพาอย่างสงบเรียบร้อย และตัวข้าเองสัญญาว่าจะปกครองพวกเจ้าด้วยความยุติธรรมอย่างแน่นอน"ความหมายของนางคือจงทำตัวให้ดี อย่าได้มาสร้างเรื่องวุ่นวายเป็นอันขาด มิเช่นนั้นนางนี่แหละจะเป็นคนจัดการเอง!"น้อมรับคำสั่งสอนจากพระชายาเพคะ"อนุทั้งสามยอบกายอย่างเรียบร้อย จากนั้นแม่สื่อก็ได้เข้ามาประคองทั้งสามไปยังเรือนหอของตนเอง โดยค่ำคืนนี้จะเป็นคืนแรกที่เสิ่นเยว่สือจะเข้าห้องหอกับหรงป๋อไฉ่ความอัปยศที่ต้องแต่งเข้ามาในฐานะอนุชายา และยังต้องมายกน้ำชาให้โจวไป๋จวี๋ต่อหน้าธารกำนัลในวันนี้ เสิ่นเยว่สือจะต้องกลับมาคิดบัญชีกับโจวไป๋จวี๋อย่างแน่นอน แววตาที่ซ่อนอยู่ภายใต้ผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวลุกโชนด้วยความแค้นเคืองใจ!โจวไป๋จวี๋ร่วมด

"ฮึก ๆ บ่าวผิดไปแล้วเจ้าค่ะ..."อาหลิงร้องไห้คร่ำครวญด้วยความเจ็บปวด เวลาผ่านไปจนเสิ่นเยว่สือเหน็ดเหนื่อย นางจึงได้หยุดลงแล้วหันมามองตาขวางอาหลิง"เจ้ารีบเอาน้ำปรุงหอมพวกนั้นไปทิ้งให้หมดเลย แล้วก็ไปสืบว่าองค์รัชทายาทชอบกลิ่นหอมแบบใด หากเรื่องแค่นี้เจ้ายังทำไม่สำเร็จก็เตรียมตัวถูกขายไปยังหอนางโลมได้เลย""บะ บ่าวเข้าใจแล้วเจ้าค่ะ"อาหลิงรีบพยุงตัวแล้วเดินกะเผลกออกไปจากห้องของเสิ่นเยว่สือทันที แม้ว่านางจะเจ็บมากเพียงใดก็ต้องอดทน มิเช่นนั้นหากยังชักช้าเกรงว่าจะโดนทุบตีมากกว่านี้เช้าวันรุ่งขึ้นหรงป๋อไฉ่มาทานอาหารเช้าที่เรือนของโจวไป๋จวี๋ สองสามีภรรยาผลัดกันคีบอาหารใส่ในถ้วยข้าวของอีกฝ่าย หรงป๋อไฉ่คีบปลาผัดพริก ส่วนโจวไป๋จวี๋รู้ว่าเขาชื่นชอบน้ำแกงไก่ก็ตักใส่ถ้วยไว้ข้าง ๆ เขา ทั้งสองไม่ได้พูดคุยกันมากนัก ทว่าความเอาใจใส่อีกฝ่ายกลับแสดงออกมาอย่างชัดเจนหลังจากทานอาหารเช้าเสร็จหรงป๋อไฉ่ก็ขอตัวไปวังหลวงทันที ส่วนโจวไป๋จวี๋ก็มีธุระที่ต้องจัดการ นับตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปนางจะต้องดูแลจัดการสตรีของเขา!"อนุทั้งสามมาถึงแล้วเพคะพระชายา" อาเมิ่งเข้ามารายงาน"เข้าใจแล้ว"โจวไป๋จวี๋พยักหน้ารับ แผ่นหลัง

เรือนตงเทียนเฉินมู่อิ๋งนั่งปักผ้าอยู่ในเรือนอย่างตั้งใจ แม้ว่านางจะได้ยินข่าวลือเรื่องความโปรดปรานขององค์รัชทายาทที่มีให้ต่อหลิวจิ้งถง ทว่าตัวนางก็ไม่ได้จะใคร่สนใจนัก นางเพียงต้องการอยู่ที่เรือนแห่งนี้อย่างสงบไม่สุงสิงหรือยุ่งเกี่ยวกับผู้ใด โดยเฉพาะเสิ่นเยว่สือผู้เป็นสหายสนิทของตน นางรู้สึกได้ว่าอีกฝ่ายจะต้องนำภัยร้ายมาสู่ตนเองอย่างแน่นอน"นายหญิงเจ้าคะ ไม่ไปเตรียมตัวเพื่อรอรับเสด็จองค์รัชทายาทหรือเจ้าคะ คืนนี้เป็นคืนเข้าหอที่มีค่าสำคัญมากเลยนะเจ้าคะ หากแม้นว่านายหญิงเป็นที่โปรดปรานขององค์รัชทายาทดั่งเช่นอนุหลิว นายหญิงก็จะอยู่ในตำหนักบูรพาได้อย่างมั่นคงนะเจ้าคะ""ข้าไม่สนใจเรื่องนั้นหรอกอาฟางความโปรดปรานของบุรุษนั้นผิวเผินยิ่งนัก วันนี้โปรดปรานพรุ่งนี้อาจจะเกลียดชังก็เป็นได้ มิสู้ข้าไปเอาใจพระชายาผู้มีอำนาจสูงสุดในตำหนักบูรพาไม่ดีกว่าหรือ ขอเพียงข้าไม่ทำให้นางขุ่นเคืองใจย่อมอยู่ที่นี่อย่างสงบสุขเป็นแน่"เฉินมู่อิ๋งได้วาดแผนการอนาคตของตนเองเอาไว้แล้ว นางมิปรารถนาจะลงไปแย่งชิงความโปรดปรานจากหรงป๋อไฉ่ มิสู้ให้ทั้งสองคนสู้รบกันจนบาดเจ็บมิดีหว่าหรือไร ส่วนตัวนางเองก็ใช้ชีวิตอย่างเรียบง่า

"เจ้าสร้างเรื่องราวมากมาย แล้วจะแค่พูดว่าขอโทษก็จบแล้วหรือ นี่เจ้าคงไม่ได้อ่านกฎของตำหนักบูรพาใช่หรือไม่ ผู้ใดสร้างความวุ่นวายจะต้องถูกเฆี่ยนตามแต่ความผิดที่มากน้อย โดยให้พระชายาหรือองค์รัชทายาทเป็นผู้ตัดสิน!""หม่อมฉันแค่ทำผิดนิดเดียวจำเป็นต้องเฆี่ยนตีกันเลยหรือเพคะ" เสิ่นเยว่สือตกใจจนแทบสิ้นสติ"ข้าย่อมไม่สั่งลงโทษเจ้าถึงเพียงนั้นหรอก ด้วยครั้งนี้เป็นความผิดครั้งแรก""พระชายาช่างปราดเปรื่องยิ่งนัก เช่นนั้นหม่อมฉันจะกลับไปสำนึกความผิดของตนที่เรือนชิวเทียนเองเพคะ"เสิ่นเยว่สือพลันยิ้มกว้าง นางกำลังหมุนตัวเดินจากไปทว่าบ่าวรับใช้ชายกลับเข้ามาขวางเอาไว้ เสิ่นเยว่สือขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่เข้าใจ"ข้ายังไม่ได้สั่งให้เจ้าไปเลยนะอนุเสิ่น และความผิดของเจ้าแม้จะไม่มากมายแต่ก็ถือว่าเป็นการกระทำที่ไม่เหมาะสม เจ้าดูถูกของขวัญจากองค์รัชทายาท ด่าทอและลงมือทุบตีสวีมามาผู้ที่องค์รัชทายาทให้ความนับถือ ฉะนั้นข้าจะสั่งลงโทษเจ้าตามความผิดที่เจ้าก่อเอาไว้ นับแต่นี้ต่อไปเจ้าจงอยู่แต่ในเรือนของตน อย่าได้ก้าวขาออกมาจากเรือนแม้เพียงครึ่งก้าวเป็นระยะเวลา 1 เดือน และเจ้าจะต้องถูกตบปาก 20 ครั้งที่กล่าววาจาล่วงเก

"ก็ไม่มีอะไรมาก ขุนนางฝ่ายองค์ชายสี่และองค์ชายรองเถียงกันเรื่องรับผิดชอบน้ำท่วมที่ตำบลจางซี ข้าเลยบอกว่าให้พวกเขาทั้งสองฝ่ายไปช่วยกันจัดการเสีย แทนที่จะรีบลงมือช่วยชาวบ้านที่เดือดร้อน แต่กลับมาโยนงานกันไปมาเช่นนี้""ตอนนี้เหล่าองค์ชายทั้งหลายคงจะเร่งสร้างผลงานกันใช่หรือไม่เพคะ เดิมทีตำบลจางซีก็เป็นเพียงตำบลเล็ก ๆ ที่ไม่ได้มีความสำคัญอันใดนัก น่าสงสารชาวบ้านเหลือเกิน"โจวไป๋จวี๋ที่ได้ฟังเรื่องราวที่ทั้งสองคุยกันพลันบังเกิดความคิดหนึ่งขึ้นมา สีหน้าของนางเริ่มเคร่งเครียดขึ้น"แม้ตำบลจางซีจะเป็นเพียงตำบลเล็ก ๆ แต่ถ้าจัดการได้ไม่ดีพอแล้วลุกลามไปยังตำบลใกล้เคียงหรืออำเภอหัวที่อยู่ใกล้ที่สุด เกรงว่าจะได้สร้างปัญหาครั้งใหญ่เลยนะเพคะ""นั่นแหละที่ข้าเป็นกังวล"หรงหมิงฮ่าวมองโจวไป๋จวี๋อย่างชื่นชม นอกจากภรรยาเขาที่เฉลียวฉลาดก็มีโจวไป๋จวี๋นี่แหละที่เขารู้สึกว่านั้นใช้ได้เลย แต่ไม่ว่าอย่างไรภรรยาของเขาย่อมเก่งกาจที่สุด!"ถ้าเช่นนั้นท่านอ๋องก็ส่งคนไปจัดการเองเลยสิเพคะ หม่อมฉันรู้มาว่าน้ำท่วมอาจจะนำโรคระบาดมาได้ ฉะนั้นควรเร่งจัดการ อพยพผู้คนไปยังอำเภอหัวชั่วคราว แล้วสั่งให้กองทหารเร่งจัดการความสงบเร