All Chapters of พระสวามีผู้นี้ข้าไม่อยากได้แล้ว: Chapter 11 - Chapter 20

"คุณหนูไม่สบายหรือเปล่าเจ้าคะ ดูสิว่าตัวแดงใหญ่เลย สงสัยคงต้องเช็ดตัวอีกรอบแล้วเจ้าค่ะ" อาเมิ่งเอ่ยขึ้นอย่างหวังดี"ขะ ข้าไม่เป็นอะไร พวกเจ้าพอแค่นี้แหละ ข้าอยากจะนอนแล้ว" โจวไป๋จวี๋รีบห้ามทันที"เจ้าค่ะ ๆ"อาเมิ่งเร่งสาวใช้อีกสองคนให้เร่งมือเช็ดตัวคุณหนู เวลาผ่านไปไม่นานพวกนางก็ช่วยสวมชุดนอนให้กับโจวไป๋จวี๋ จากนั้นอาเมิ่งก็เดินไปรินยาใส่ถ้วยแล้วเดินเข้ามาหาคุณหนูของตน นางอมยิ้มหวานทว่าแววตากลับจริงจังนัก"อาเมิ่ง เจ้าวางถ้วยยาไว้เถอะเดี๋ยวข้าดื่มเอง""ไม่ได้เจ้าค่ะ หากบ่าวออกไปแล้ว คุณหนูก็คงแอบเทยาใช่หรือไม่เจ้าค่ะ ยานี้เป็นสมุนไพรที่ช่วยในการสมานบาดแผล ภายภาคหน้าคุณหนูจะได้ไม่มีรอยแผลเป็นอีกอย่างไรเล่าเจ้าคะ และต้องดื่มยานี้ทุกสองชั่วยาม บ่าวจะมารินยาให้คุณหนูดื่มเองเจ้าค่ะ"โจวไป๋จวี๋มองถ้วยยาในมือแล้วพาลอยากจะอาเจียนออกมา แค่ได้กลิ่นของยานางก็เหม็นจนไม่อยากจะดื่มแล้ว"นี่ข้าต้องดื่มยาที่ทั้งเหม็นและขมนี่จริง ๆ หรือ" นางเกิดอาการงอแงราวกับเด็กน้อยที่ถูกบังคับ"ใช่แล้วเจ้าค่ะ บ่าวเตรียมผลไม้อบแห้งที่คุณหนูชอบมาให้แล้วนะเจ้าคะ"อาเมิ่งหยิบกล่องไม้ที่ใส่ผลไม้อยู่เต็มกล่องยื่นให้กับโจ

"กระหม่อมขอฝากจวี๋เอ๋อร์ด้วยพ่ะย่ะค่ะ"โจวหลี่อี้ยิ้มรับให้กับหรงป๋อไฉ่ ในขณะที่สวีหรูอิงลอบเช็ดน้ำตาด้วยความตื้นตันใจที่ได้มายืนส่งบุตรสาวในวันนี้ ทุกคนในตระกูลโจวคารวะน้อมส่งเสด็จหรงป๋อไฉ่ด้วยความนอบน้อม ทว่าในสายตาของพวกเขากลับมองเลยไปยังเกี้ยวเจ้าสาวแปดคนหาม ที่เวลานี้กำลังเคลื่อนไปด้านหน้าอย่างเชื่องช้า ค่อย ๆ ห่างจากสายตาของพวกเขาไปทุกขณะ ภายในใจจึงอดจะรู้สึกวูบโหวงไม่ได้... คล้ายกับของสำคัญกำลังหลุดลอยไปอย่างไม่มีวันหวนคืนกลับมาโจวไป๋จวี๋คือดวงใจของพวกเขาทุกคนในตระกูลโจว!!หรงป๋อไฉ่ขี่ม้าตัวสีขาวนำขบวนเกี้ยวเจ้าสาวด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม ตลอดทางมีราษฎร์ออกมาแสดงความยินดีกับการแต่งงานครั้งนี้ และต่างออกมาชื่นชมขบวนหีบสินเดิมของเจ้าสาวที่มีมากกว่า 120 หีบ รวมกับสินสอดที่องค์รัชทายาทมอบให้ 120 หีบนั้น ทางตระกูลโจวได้มอบทั้งหมดให้กับบุตรสาวเพียงคนเดียวของพวกเขา ดังนั้นขบวนสินเดิมกับสินสอดจึงมีมากกว่า 240 หีบ ซึ่งนับว่ามีมากที่สุดในแคว้นฉินเลยตำหนักบูรพาโจวไป๋จวี๋และหรงป๋อไฉ่เข้าพิธีกราบไหว้ฟ้าดินและยกน้ำชาให้กับญาติผู้ใหญ่ โดยมี 'หรงป๋อเหวิน' ฮ่องเต้ผู้ยังมีพลานามัยที่แข็งแรงนั่งยิ

"พระชายาของข้า..."น้ำเสียงแหบพร่าดังขึ้นด้วยอารมณ์อันปรารถนาที่ลุกโชนขึ้นมา ริมฝีปากของเขาแตะแต้มไปที่ริมฝีปากอันนุ่มนิ่มของโจวไป๋จวี๋ ค่อย ๆ สัมผัสอย่างแผ่นเบาคล้ายกับปีกผีเสื้อ ก่อนที่จะขบเม้มเบา ๆ แล้วพยายามสอดแทรกเรียวลิ้นของตนเข้าไปสำรวจความหอมหวานภายใน เขาที่ช่ำชองมากกว่าได้ชักจูงให้โจวไป๋จวี๋มัวเมาไปกับรสจูบของตน มือข้างหนึ่งตรึงท้ายทอยของนางเอาไว้ไม่ให้หันใบหน้าหนี ในขณะที่มืออีกข้างลูบไล้เบา ๆ ไปตามแผ่นหลังเล็ก แล้วจึงเคลื่อนมาที่สะโพกงามงอน"อื้อ... อ๊า..."โจวไป๋จวี๋ถูกหรงป๋อไฉ่ชักนำไปยังความรู้สึกอันวูบหวานที่นางเพิ่งเคยสัมผัสเป็นครั้งแรก หัวสมองของนางพลันขาวโพลนไปหมด โอนอ่อนไปตามรสจูบของเขาอย่างคนโง่งม จนไม่รู้เลยว่าตอนนี้ตัวเองได้ถูกเขาอุ้มไปวางไว้บนเตียงแล้ว ร่างสูงโปร่งพลันคร่อมทับตามลงมาไม่ห่าง มือทั้งสองค่อย ๆ แกะสายคาดเอวของนางออกอย่างเชื่องช้า"อ๊า... เจ้างดงามนัก"หรงป๋อไฉ่กวาดสายตามองโจวไป๋จวี๋ด้วยความหลงใหล ใบหน้างามแดงระเรื่อราวกับคั้นน้ำได้ ดวงตาฉ่ำน้ำที่มองมาทางเขาด้วยสายตาเลื่อนลอย และริมฝีปากเล็กที่บวมขึ้นมาจากการที่เขาจูบนางนั้น ช่างเป็นภาพที่งดงามเย้ายวน

"กระหม่อมเองก็จะช่วยปกป้องจวี๋เอ๋อร์เองพ่ะย่ะค่ะ""หึ ๆ แล้วข้าจะคอยดูก็แล้วกัน... เจ้าน่ะเป็นคนที่ฉลาดนะ ทว่าเพราะฉลาดเกินไป มั่นใจในตัวเองมากเกินไปจึงมักจะมองข้ามสิ่งเล็ก ๆ ไปเสมอ ไม่รู้ว่าตอนที่เจ้ารู้ตัวจะสายเกินไปหรือไม่" ไทเฮาเหลือบมองโจวไป๋จวี๋เล็กน้อย"ทรงหมายความว่าอย่างไรพ่ะย่ะค่ะ" ทำไมเขารู้สึกเหมือนว่าตัวเองกำลังโดนเสด็จย่าตำหนิเลยล่ะ ฟังอย่างไรก็เหมือนว่าเขานั้นยังโง่เขลาเลย"ลองเอาไปตรองดูเถิด ข้าเหนื่อยแล้วพวกเจ้ากลับไปเถอะ""เช่นนั้นหม่อมฉันทูลลาเพคะ""กระหม่อมทูลลาพ่ะย่ะค่ะ"หรงป๋อไฉ่และโจวไป๋จวี๋เอ่ยลาไทเฮา ทั้งสองหันหลังเดินจากไปโดยมีสายตาที่ผ่านอะไรมามากมองจนลับสายตา หยางมามาเดินเข้ามาใกล้ไทเฮาราวกับรับรู้ความคิดของไทเฮา"ไทเฮาทรงกังวลหรือเพคะ""จวี๋เอ๋อร์ไม่เหมือนกับเม่ยเอ๋อร์ แม้ภายนอกนางจะดูเข้มแข็งทว่าจิตใจของนางกลับอ่อนไหวนัก ในขณะที่องค์รัชทายาทมิได้หนักแน่นมั่นคงและตัดสินใจได้อย่างเฉียบขาดดั่งเช่นเสด็จอาของเขา ข้าเลยอดจะเป็นกังวลใจไม่ได้ หวังว่าปลายทางของพวกเขาจะพบพานกับความสุขเฉกเช่นเสด็จอาและสหายของพวกเขา"หยางมามานิ่งคิดไปครู่หนึ่ง "แม้ว่าทั้งสองพระองค์จะ

"แต่งานคัดเลือกพระชายาขององค์รัชทายาทสิ้นสุดไปแล้ว และยังมีคุณหนูจากสามตระกูลที่ได้รับการคัดเลือกด้วย เจ้าจะให้เราผิดใจกับตระกูลทั้งสามหรือ"หรงป๋อเหวินคิดหนัก คำขอของโจวหลี่อี้ไม่ได้มากเกินไปที่พระองค์จะไม่ยอมทำตาม ทว่าก็ยังมีอีกสามตระกูลที่พระองค์เองก็มิอาจไม่สนใจได้"เช่นนั้นก็ให้พวกนางแต่งเข้ามาเป็นอนุชายาขององค์รัชทายาทสิเพคะ โดยหากพวกนางคนใดคนหนึ่งสามารถให้กำเนิดโอรสหรือธิดาได้ จึงจะถูกเลื่อนขั้นให้เป็นชายารอง เช่นนี้ฝ่าบาทก็ไม่ต้องผิดต่อผู้ใดแล้ว"ไป๋อิงฮวาเดินเข้ามาโดยมีนางกำนัลจางมามาช่วยประคองไม่ได้ห่าง สีหน้าของพระนางส่งยิ้มละไมมาให้กับหรงป๋อเหวินและโจวหลี่อี้ ใบหน้าที่ยังคงความงดงามแย้มยิ้มอย่างอ่อนโยน ก่อนหน้านี้พระนางเพิ่งพูดคุยกับสวีหรูอิงจึงได้คิดวิธีการนี้ออกมาได้หรงป๋อเหวินนิ่งไปครู่ หากทำตามที่ฮองเฮาเสนอแนะก็ถือว่าดีต่อทุกฝ่าย "เช่นนั้นก็เอาตามที่ฮองเฮาว่ามาก็แล้วกัน แม่ทัพโจวคงจะสบายใจใช่แล้วหรือไม่""ขอบพระทัยฝ่าบาทและฮองเฮาพ่ะย่ะค่ะ"โจวหลี่อี้ผุดยิ้มกว้างด้วยความยินดี นี่คงจะเป็นสิ่งที่ตัวเขาสามารถทำให้กับบุตรสาวเพียงคนเดียวได้ เขาเพียงแต่หวังว่านางจะสามารถยืนอ