All Chapters of มนต์ดำร่ายรักเสน่หา: Chapter 31 - Chapter 40

จวบจนกระทั่งถึงเวลาที่กำหนดไว้สำหรับการฌาปนกิจศพของพ่อและแม่ไหม บรรยากาศในวัดก็เต็มไปด้วยความโศกเศร้าอาลัยรัก แต่กลับไร้เงาของไหม... ความกังวลและความกระวนกระวายใจเริ่มปกคลุมทุกคนที่มาร่วมงาน ขุนศึกมองไปยังพี่ชายทั้งสองของไหมด้วยความเป็นห่วงและร้อนใจ "ไปแจ้งความกับตำรวจเลยไหมครับคุณเมฆ... คุณหมอก? เวลานานขนาดนี้แล้ว... ผมกลัวว่าจะเกิดเรื่องไม่ดีกับคุณไหม" เพราะตอนนี้ตัวขุนศึกเองก็งงกับเรื่องที่เกิดขึ้นอะไรก็ดูบังหูบังตาเขาไปหมด เมฆถอนหายใจด้วยความหนักใจ ตบบ่าพ่อครูหนุ่มเบาๆ "รอให้เผาศพพ่อกับแม่ฉันเสร็จก่อนเถอะพ่อครู... พวกเราค่อยไปแจ้งความกันอีกที... อย่างน้อยก็ให้เสร็จพิธีส่งท่านเป็นครั้งสุดท้าย... อีกอย่างมันยังไม่ถึงยี่สิบสี่ชั่วโมงด้วยซ้ำ... ตำรวจอาจจะยังไม่รับแจ้งความในทันที" หมอกมองหน้าขุนศึกด้วยความเข้าใจในความร้อนรนของเขา "ฉันรู้ว่าพ่อครูร้อนใจ... พวกฉันสองคนที่เป็นพี่ชายของไหมก็ร้อนใจไม่แพ้พ่อครูหรอก... แต่ตอนนี้สิ่งที่สำคัญที่สุดคือการส่งพ่อกับแม่ของเราให้ดีที่สุดก่อน" "ครับผม... ผมเข้าใจครับ... รอให้เสร็จงานก่อนก็ได้..." ขุนศึกตอบรับด้วยน้ำเสียงที่พยายามควบคุมให้สงบ แต่

เมื่อประตูห้องสอบสวนเปิดออก กลิ่นอายของความตึงเครียดก็แผ่ซ่านออกมาคละคลุ้งในอากาศ ไหมเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงจนแทบหยุดหายใจ ภาพที่ปรากฏตรงหน้าคือรินที่นั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้ ใบหน้าเชิดรั้น ไม่มีแววสำนึกผิดแม้แต่น้อย และข้างๆ เธอ... คือภพ... ชายที่เคยเป็นที่รักของเธอ บัดนี้นั่งนิ่งราวกับรูปปั้น ดวงตาเหม่อลอยไร้ชีวิตชีวา "ฉันขอประกันตัวค่ะ" รินเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ความรู้สึกผิด ราวกับเรื่องที่เกิดขึ้นเป็นเพียงเรื่องเล็กน้อย "คุณทำเพื่อนฉันเจ็บปางตาย! ยังจะมาขอประกันตัวอีกเหรอ! คุณไม่มีหัวใจเลยใช่ไหม!" ไหมโพล่งออกไปด้วยความโกรธแค้นจนตัวสั่น น้ำตาที่เคยไหลรินบัดนี้เหือดแห้งไปแล้ว เหลือเพียงเปลวไฟแห่งความเดือดดาลในดวงตา "ก็มันเป็นอุบัติเหตุนี่คะ! ฉันไม่ได้ตั้งใจ" รินตอบกลับอย่างเย็นชา ยักไหล่อย่างไม่แยแส "อุบัติเหตุงั้นเหรอ! กล้องวงจรปิดก็มี! ยังจะแก้ต่างอีก! คุณมันสารเลว!" ไหมตะคอกเสียงดังจนตัวสั่น รินหัวเราะในลำคออย่างเย้ยหยัน "แล้วที่เธอล่ะคะ! มาคบกับผัวชาวบ้าน มันเรียกว่าอะไร! เรียกว่าสำส่อนหรือเปล่า!" "นี่คุณมันจะมากไปแล้วนะ!" ขุนศึกที่ยืนอยู่ข้างไหมเอ่ยขึ้นด้

ทันทีที่ขุนศึกพูดจบ พนักงานที่เคยส่งเสียงโหวกเหวกประท้วงอยู่เมื่อครู่ ก็พลันเงียบเสียงลง ดวงตาของพวกเขากลายเป็นเหม่อลอยคล้ายคนไร้สติ ก่อนที่ทั้งหมดจะเริ่มเคลื่อนไหวอย่างพร้อมเพรียงราวกับถูกชักใย พวกเขาก้าวเท้าเข้ามาใกล้ไหมและพี่ชายอย่างช้า ๆ แต่เต็มไปด้วยพลังงานคุกคามที่น่าขนลุก สถานการณ์ที่เคยเป็นเพียงการประท้วง บัดนี้กลับกลายเป็นเรื่องเหนือธรรมชาติที่ควบคุมไม่ได้ "คุณไหม! หลบมาอยู่ข้างหลังผม!" ขุนศึกสั่งเสียงเข้ม แววตาคมกริบจ้องมองไปยังกลุ่มคนที่ถูกควบคุมด้วยอำนาจมืด ไหมรีบถอยไปหลบอยู่ด้านหลังขุนศึกอย่างว่าง่าย โดยมีเมฆและหมอกตามมาหลบอยู่ใกล้ ๆ ด้วยเช่นกัน พวกเขารู้ดีว่าสิ่งที่กำลังเผชิญอยู่นี้ ไม่ใช่เรื่องที่คนธรรมดาจะรับมือได้ ขุนศึกยืนเด่นอยู่เบื้องหน้า เป็นด่านแรกในการปกป้อง เขาหลับตาลงเล็กน้อย สูดลมหายใจลึก ก่อนจะเริ่มสวดภาวนาคาถาคุ้มครองด้วยเสียงที่หนักแน่นและกังวาน ไม่ช้าพลังแห่งอาคมก็แผ่ซ่านออกมาจากร่างของเขา เป็นเกราะคุ้มกันที่มองไม่เห็น บรรยากาศรอบตัวพลันเย็นยะเยือก ทันใดนั้น! เสียงกรีดร้องโหยหวนของพวกสัมภเวสีที่สิงสู่อยู่ในร่างของพนักงานก็ดังระงมไปทั่วบริเวณ เสียงน

ในสถานการณ์ที่อันตรายถึงขีดสุด ขุนศึกไม่รอช้า เขาใช้นิ้วชี้จรดลงบนหน้าผากของ ไหม และ หมอก เพื่อร่ายคาถาคุ้มครองอย่างรวดเร็ว พลังแห่งอาคมแผ่ซ่านออกมาจากตัวขุนศึก สร้างเกราะคุ้มภัยที่มองไม่เห็นปกป้องทั้งสองจากเหล่าวิญญาณร้ายที่พุ่งเข้ามา จากนั้น ขุนศึกก็หยิบ กริชสั้น ที่ซ่อนอยู่ในกระเป๋าสะพายออกมา เขามองกริชด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความมุ่งมั่น ตั้งใจบริกรรมคาถาโบราณที่เคยร่ำเรียนมาจากปู่ผู้เป็นอาจารย์ เสียงพึมพำแผ่วเบาแต่เต็มไปด้วยพลังแห่งจิตอาคม รอบๆ ตัวของเขาเกิดลมหมุนวนราวกับมีพลังงานบางอย่างถูกดึงเข้ามา วินาทีต่อมา ขุนศึกก็ลืมตาขึ้น ดวงตาของเขาฉายแววคมกริบราวกับพญาอินทรีที่มองเห็นเหยื่อในระยะไกล เขาปากริชสั้นเล่มนั้นออกไปอย่างรวดเร็วและแม่นยำที่สุดเท่าที่จะทำได้ "ฉึบ!" แรงอานิสงส์จากคาถาที่ร่ายออกมาพร้อมกับการปากริช ทำให้เหล่าผีร้ายที่อยู่รอบข้างกรีดร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด ตัวมันถูกเผาไหม้และสลายหายไปในอากาศราวกับควันไฟ ส่วนกริชสั้นที่พุ่งออกไปนั้น มุ่งตรงไปยัง ริน ด้วยความเร็วสูง เกือบปักเข้าที่กลางหน้าผากของเธอ! แต่ในเสี้ยววินาทีสุดท้าย ยายแม่หมอก็ปรากฏกายขึ้นอย่างกะท

หลังจากคำสารภาพที่เปลี่ยนทุกสิ่งทุกอย่างให้ไม่เหมือนเดิม ไหมได้ใช้เวลาขบคิดทบทวนอยู่นาน เธอตระหนักได้ว่าการผลักไส ขุนศึกออกไป ไม่ใช่ทางออกที่ถูกต้อง เพราะไม่ว่าเธอจะหนีไปไกลแค่ไหน คำสาปแห่งความแค้นข้ามภพก็ยังคงตามติดเธอไปทุกที่ และอาจจะทำให้คนอื่นๆ ต้องมาเดือดร้อนอีกครั้ง ในที่สุด ไหมจึงตัดสินใจที่จะเผชิญหน้ากับโชคชะตาด้วยความกล้าหาญ โดยมีขุนศึกอยู่เคียงข้าง หลังจากจัดการทุกอย่างเรียบร้อย ไหมก็ได้ตกลงกับเขาว่าจะเดินทางกลับจังหวัดอุดรธานีด้วยกัน "ผมอยากให้คุณมีชีวิตรอด...ไม่ว่ายังไงก็ตาม" ขุนศึกกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น เขารู้ดีว่าวิญญาณร้ายของ ปานขวัญไม่มีทางปล่อยไหมไปง่ายๆ การไปอยู่ในสถานที่ที่เขาคุ้นเคยและเต็มไปด้วยอาคมจะช่วยปกป้องเธอได้ อย่างน้อยก็ให้ผ่านช่วงอายุเบญจเพสที่ดวงตกที่สุดนี้ไปก่อน เธออาจจะอยู่รอดปลอดภัย แพรเองก็เห็นด้วยกับความคิดของขุนศึก เธอรู้ว่าเพื่อนรักต้องการใครสักคนที่จะช่วยพยุงเธอให้ก้าวเดินต่อไปได้ และขุนศึกคือคนๆ นั้น... ไม่ใช่แค่เพราะเขาเป็นผู้มีอาคม แต่เพราะเขาคือคนที่รักและพร้อมจะปกป้องไหมด้วยชีวิต การเดินทางกลับไปยังบ้านเกิดของขุนศึกที่จังหวัดอุดรธานี