All Chapters of มนต์ดำร่ายรักเสน่หา: Chapter 21 - Chapter 30

เมื่อไอ้ชาติและไอ้แหลมช่วยกันยกแคร่ไม้ไผ่สานอย่างประณีตมาวางไว้กลางหน้าเรือนไทยอย่างมั่นคงแล้ว ขุนศึกก็ค่อยๆ อุ้มร่างอันบอบบางและไร้สติของไหมมาวางลงบนแคร่อย่างทะนุถนอม ราวกับกลัวว่าร่างนั้นจะบอบซ้ำ จากนั้นไอ้ชาติก็รีบนำด้ายสายสิญจน์สีขาวบริสุทธิ์มาคลี่ออก ล้อมรอบบริเวณแคร่เป็นวงกลมหลายชั้น คล้ายเป็นการสร้างเขตศักดิ์สิทธิ์เพื่อป้องกันอันตรายจากสิ่งชั่วร้าย ขุนศึกนั่งขัดสมาธิลงบนพื้นเบื้องหน้าแคร่ หลับตาลงอย่างช้าๆ ราวกับกำลังรวบรวมพลังแห่งจักรวาล เสียงสวดภาวนาบทคาถาโบราณก็ค่อยๆ เล็ดลอดออกมาจากริมฝีปากของเขา ทีละคำ ทีละวลี เสียงนั้นทุ้มต่ำแต่ก้องกังวาน ราวกับเสียงกระซิบจากโลกแห่งวิญญาณ ผสานกับพลังอำนาจที่แฝงอยู่ในทุกตัวอักษร ทำให้บรรยากาศโดยรอบขลังและศักดิ์สิทธิ์ขึ้นอย่างน่าประหลาด แสงตะเกียงที่ส่องสว่างอยู่โดยรอบพลันสั่นไหวเล็กน้อย ราวกับรับรู้ถึงพลังอันยิ่งใหญ่ที่กำลังถูกปลดปล่อยออกมา เสียงสวดภาวนานั้นดังกระหึ่มก้องกังวานไปทั่วเรือนไทย ราวกับเสียงเรียกจากห้วงลึกของจิตวิญญาณ สะกดให้ผู้ที่อยู่ในบริเวณนั้นรู้สึกสงบและเกรงขามอย่างบอกไม่ถูก พลังอำนาจที่แผ่ออกมาจากร่างของขุนศึกนั้น

ในขณะที่ทุกคนกำลังสนทนากันอยู่นั้นเอง ขุนศึกก็เดินลงมาจากเรือนไทยด้วยท่าทางสงบนิ่ง แต่แววตาคมกริบกลับฉายความหนักแน่น "ทุกคนสามารถไปพักผ่อนที่อื่นได้ตามสะดวกนะครับ... แต่ยกเว้นคุณไหม" เสียงทุ้มต่ำของขุนศึกเอ่ยขึ้นอย่างชัดเจน "เพราะอะไรหรือจ๊ะ พ่อครู?" แพรเอ่ยถามด้วยความสงสัยและเป็นห่วงเพื่อน "เพราะดวงจิตของเธอยังอ่อนแอมาก... หากออกไปจากเขตคุ้มครองของที่นี่... อาจจะถูกครอบงำจากผู้ที่คิดร้ายต่อเธอได้ง่าย" ขุนศึกอธิบายด้วยน้ำเสียงจริงจัง ในขณะที่ทุกคนกำลังตั้งใจฟังคำอธิบายของขุนศึกอยู่นั้นเอง จู่ๆ ก็ปรากฏร่างของเด็กชายคนหนึ่ง รูปร่างเล็ก ผิวขาวอมชมพู ดวงตากลมโตเป็นประกาย ผมจุก ดวงหน้ายิ้มแย้ม แต่กลับแฝงไว้ด้วยความน่าพิศวง เด็กชายคนนี้ยืนอยู่ข้างกายขุนศึกอย่างเงียบเชียบ ทำให้ทุกคนในบริเวณนั้นถึงกับตกตะลึงและประหลาดใจกับกุมารน้อยที่ปรากฏตัวขึ้นอย่างกะทันหันตรงหน้า... ไอ้ชาติและไอ้แหลมถึงกับเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ส่วนพ่อและแม่ของไหมก็มองเด็กชายด้วยความสงสัยและประหลาดใจระคนหวาดหวั่น... แพรเองก็ตกใจไม่น้อย แต่ก็พยายามตั้งสติมองเด็กชายอย่างพิจารณา... เด็กคนนี้เป็นใครกัน?... และมาปรา

"เออ... แพร... แล้วพ่อกับแม่ฉันล่ะ? ทำไมยังไม่มา?" ไหมถามด้วยความสงสัย มองไปยังประตูห้องด้วยความเป็นห่วง "เดี๋ยวก็ตามมานั่นแหละแก... พวกท่านไปตลาดกันนะ... ไปซื้อของกินมาไว้ให้ชาติทำกับข้าวให้แกกับพ่อครูกินไง... ท่านเป็นห่วงแกมากเลยล่ะ" แพรตอบพลางยิ้มให้เพื่อน ไม่นานนัก รถยนต์สีดำสนิทของขุนศึกก็แล่นเข้ามาจอดสนิทบริเวณหน้าเรือนไทย ไอ้แหลมลงจากรถมาเปิดประตูให้พ่อและแม่ของไหมที่หอบหิ้วถุงพลาสติกใบใหญ่หลายใบลงมาจากรถ "โอ้โห! ซื้อหยังมาหลายแท้ครับป้า ลุง?" ไอ้ชาติร้องอุทานด้วยความตกใจปนดีใจ เมื่อเห็นของสดนานาชนิดเต็มไม้เต็มมือ "ซื้อของมาไว้ให้ชาติทำให้พ่อครูกินน่ะ... ชาติก็กินด้วยกันล่ะ... ป้าซื้อมาเผื่อเยอะแยะ" คุณแม่ของไหมบอกด้วยรอยยิ้มเอ็นดู "ขอบคุณหลายๆ เด้อครับป้า! ปกติอยู่กับพี่ขุนกับพี่แหลม... พวกเฮากะกินแต่เมนูไข่เป็นหลักครับ"ไอ้ชาติกล่าวด้วยท่าทางขอบคุณอย่างจริงใจ "ว่าแต่... พ่อครูลงมาจากเรือนหรือยัง? พอดีลุงมีเรื่องอยากจะปรึกษาพ่อครูหน่อย" คุณพ่อของไหมเอ่ยถามด้วยความเกรงใจ "อ๋อ... เดี๋ยวชาติไปนำให้ครับลุง... ถ้าจั่งคาวเด้อครับครับ" ไอ้ชาติรับคำ แล้วรีบเดินขึ้นไปยังเรือนช

ขุนศึกกอดร่างที่แน่นิ่งของไหมไว้แนบอก ความรู้สึกใจหายแล่นริ้วไปทั่วร่าง เขาจ้องมองใบหน้าซีดเผือดของหญิงสาวด้วยความสงสารจับใจ ไม่เคยคิดว่าชีวิตของเธอจะต้องเผชิญกับวิบากกรรมที่หนักหนาสาหัสถึงเพียงนี้ ความรู้สึกปวดร้าวแล่นผ่านหัวใจราวกับถูกกรีดด้วยของมีคม เขาเจ็บปวดไปกับความทุกข์ทรมานของเธออย่างที่ไม่เคยรู้สึกกับใครมาก่อน "พ่อครูคะ... ไหมเป็นยังไงบ้างคะ?" เสียงแพรที่เพิ่งมาถึงเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ มองไปยังร่างไร้สติของเพื่อนด้วยความกังวลและเศร้าใจ "ยังไม่ฟื้นเลยครับคุณแพร... ดูเหมือนเธอจะเสียใจมาก" ขุนศึกตอบด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ ดวงตาคมกริบฉายแววเป็นห่วงอย่างเห็นได้ชัด "โธ่... ไหมเอ้ย... มันเกิดอะไรขึ้นกับชีวิตแกนักหนา..." แพรทรุดตัวลงนั่งข้างๆ ขุนศึก มองใบหน้าซีดเซียวของไหมด้วยความสงสารและเห็นใจอย่างสุดซึ้ง น้ำตาคลอหน่วยด้วยความรู้สึกสะเทือนใจ... การสูญเสียครั้งใหญ่นี้ช่างโหดร้ายเกินกว่าที่ใครจะรับไหว...มันเกิดขึ้นไวราวความฝัน "พ่อครูคิดว่ามันเกิดจากอะไรคะ...? อุบัติเหตุ... หรือว่าเป็นเพราะยายแม่หมอชั่วนั่น?" แพรเงยหน้าถามขุนศึกด้วยความสงสัยและกังวลใจ ขุนศึกถอนหายใจแผ่วเบา

ในวันต่อมา รินร้อนใจใคร่รู้ถึงความเคลื่อนไหวของฝั่งไหม จึงเดินทางไปยังบ้านของแม่หมอด้วยความกระวนกระวาย "แม่หมอคะ... ทางฝั่งอีนังไหมเป็นยังไงบ้างคะ? มันยังทรมานอยู่ใช่ไหมคะ?" รินเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่แฝงความสะใจ แม่หมอเฒ่าหัวเราะในลำคออย่างเยือกเย็น "หึ! ถ้านังนั่นไม่มีคนช่วยเหลือป่านนี้คงนอนกระเสือกกระสนตายไปแล้ว... น่าเสียดายจริงๆ" "คนที่ช่วยอีนังไหมเป็นใครกันคะแม่หมอ? ทำไมถึงกล้ามายุ่งกับเรื่องของริน?" รินถามด้วยความสงสัยและไม่พอใจ "มันเป็นคนมีเวทย์มนต์คาถาเช่นกัน... ดูเหมือนจะเป็นพวกไสยขาว... ถึงได้เข้ามาขัดขวางแผนการของเราได้" แม่หมอตอบด้วยน้ำเสียงที่เจือความหงุดหงิด "ทำไม... ทำไมถึงมีคนมาช่วยอีนังไหมได้นะ! รินไม่เข้าใจเลย!" รินโพล่งออกมาด้วยความไม่พอใจอย่างยิ่ง แม่หมอโบกมืออย่างไม่ใส่ใจ "ช่างเถอะ... ตอนนี้แม่กำลังหาวิธีจัดการกับพวกมันทั้งคู่อยู่... จะทำให้พวกมันตายพร้อมกัน... จะได้หมดเรื่องหมดราวเสียที!" ดวงตาของแม่หมอเปล่งประกายชั่วร้าย แผนการอันน่าสะพรึงกลัวเริ่มก่อตัวขึ้นในความคิดของนาง... วันนี้ราวกับโชคชะตาเล่นตลก ในขณะที่ไหม แพร และขุนศึกเดินทางไปซื้อของใช้เล็กน้อยเ