All Chapters of มนต์ดำร่ายรักเสน่หา: Chapter 41 - Chapter 50

ในป่าอันมืดมิดที่เต็มไปด้วยพลังงานด้านลบ ไหมประคองร่างที่แน่นิ่งของขุนศึกไว้ในอ้อมกอด น้ำตาของเธอไหลอาบแก้มด้วยความเจ็บปวด เธอเขย่าร่างของเขาอย่างแผ่วเบา "พ่อครู!" เสียงของเธอแหบพร่าและเต็มไปด้วยความหวาดหวั่น "พ่อครูอย่าเป็นอะไรนะ! ไหมขอโทษ!" "พ่อ!" เสียงเล็กๆ ของ ไอ้แดง กุมารทอง ดังขึ้นอย่างเป็นกังวล เขาปรากฎตัวอยู่ข้างๆ ไหม มองผู้เป็นพ่อด้วยความห่วงใย "ไหม! พ่อครู! เป็นยังไงบ้าง!" แพรรีบเข้ามาด้วยใบหน้าที่ซีดเผือด เธอตกใจสุดขีดเมื่อเห็นเลือดไหลอาบศีรษะของขุนศึก แต่แล้ว... สิ่งที่ทุกคนไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น ขุนศึกค่อยๆ ลืมตาขึ้นอย่างช้าๆ แล้วพยุงตัวเองลุกขึ้นนั่งอย่างมั่นคง แม้จะมีเลือดไหลออกมาจากบาดแผลบนศีรษะ แต่แววตาของเขากลับเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยว "อย่าตกใจครับ... ผมไม่เป็นอะไรมาก" เขาเอ่ยขึ้นเสียงแผ่ว แต่เต็มไปด้วยพลัง "คุณไหม! คุณแพร! ตั้งจิตให้มั่นนะครับ!" "ค่ะ!" ไหมและแพรตอบรับพร้อมกัน พวกเธอรู้ดีว่าเวลานี้ไม่ใช่เวลาที่จะมามัวแต่เสียใจ ขุนศึกในสภาพที่สะบักสะบอม พนมมือขึ้นอย่างตั้งใจ หลับตาลง แล้วเริ่มสวด คาถาชุมนุมเทวดา เสียงของเขาดังก้องไปทั่วบริเวณ คาถาที่ร่ายออกมานั้นไ

ขุนศึกเดินเข้ามาในศาลาอย่างสงบนิ่ง แล้วคุกเข่าลงกราบ หลวงปู่แก้วอย่างนอบน้อม "หลวงปู่มีอิหยังสิบอกผมบ่ครับ?" หลวงปู่ยังคงนั่งนิ่ง ดวงตาที่ปิดลงช้าๆ กลับเปิดขึ้น แล้วท่านก็มองมาที่ขุนศึกด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเมตตา แต่ก็มีความหนักแน่นแฝงอยู่ “อาตมาสิบอกโยมว่าในบ้านเฮากำลังสิมีคนตาย” คำพูดของหลวงปู่ราวกับสายฟ้าฟาดลงมากลางใจของขุนศึก เขารู้สึกตกใจและกังวลอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน แต่ก็ยังพยายามควบคุมสติ “ผมกำชับคนในบ้านเฮาแล้ว ให้ระมัดระวัง โตผมกะเอาดินดำที่ปลุกเสกไปฝังไว้รอบหมู่บ้านเฮาแล้วครับ” “ถึงจั่งซั่น... มันกะยังมีพวกดวงตก คนพวกนี้มักสิบ่ฟังคำเตือนไผ่” หลวงปู่กล่าวด้วยน้ำเสียงที่เศร้าหมอง “เอาเถาะ... อาตมาสิสวดมนต์คุ้มครองคนในบ้านเฮา ซ่อยโยมอีกแรง” “ครับหลวงปู่” ขุนศึกรับคำด้วยความเคารพนับถือ เขารู้ดีว่าเรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องที่จะสามารถป้องกันได้ง่ายๆ เขาต้องเตรียมตัวเผชิญหน้ากับเหตุการณ์ร้ายแรงที่กำลังจะเกิดขึ้น... เมื่อกลับมาถึงเรือนไทยของขุนศึก ก็เกือบจะมืดสนิทแล้ว ไหมหันไปมองเขาที่กำลังยืนอยู่ไม่ไกล ใบหน้าของเขาแม้จะดูเหนื่อยล้า แต่ก็ยังคงความอบอุ่นไว้เสมอ "พ่อครูหิวข้า

หลังจากปั่นจักรยานมาได้ไม่นาน ทั้งสองก็มาถึงบริเวณห้วยน้ำที่ชาวบ้านกำลังตกปลากันอย่างคึกคัก "โอ้โห! น้ำขึ้นเยอะมากเลยไหม! แกดูดิน่าสนุกเนอะ! ชาวบ้านได้ปลากันเต็มเลย!" แพรถึงกับตื่นเต้นเมื่อเห็นภาพตรงหน้า น้ำในห้วยดูใสสะอาดและเต็มไปด้วยชีวิตชีวา "อืมม์... ใช่" ไหมมองภาพชาวบ้านที่ใช้ชีวิตอย่างเรียบง่ายแต่ดูมีความสุขอย่างแท้จริง "ที่นี่เขาใช้ชีวิตง่ายๆ แต่ดูมีความสุขดีเนาะ" "นี่แกรู้ไหม..." แพรเล่าอย่างอารมณ์ดี "ห้วยเนี่ยตอนเด็กๆ ฉันมาเล่นกับเพื่อนๆ ในหมู่บ้านประจำเลยแหละ อยู่ที่นี่มันสนุกจริงๆ ถึงจะได้มาแค่ตอนปิดเทอมก็เถอะ" "แล้วน้ำลึกไหมแก?" ไหมถามด้วยความกังวลเล็กน้อย เพราะเธอว่ายน้ำไม่เป็น "น้ำไม่ลึกมากหรอก... ตอนเด็กฉันว่ายข้ามไปฝั่งนั้นได้เลย แกดูสิ" แพรชี้ให้ไหมดูฝั่งตรงข้าม "เก่งว่ะ! ฉันว่ายน้ำไม่เป็นเลย" "มีโอกาสจะสอนแกแล้วกัน" แพรยิ้มแล้วกล่าวต่อ "ไหมแกดูนะ... ทางโน้นมี ฝายน้ำ" "อะไรคือฝายน้ำ?" ไหมมองไปยังจุดที่แพรชี้ "ชาวบ้านเขาเรียก ฝายน้ำล้น ตรงนั้นมันจะเป็นเหวลงไปค่อนข้างลึกเลยล่ะ เหมือนน้ำตกเล็กๆ น่ะแก แต่เขาทำที่คั่นเอาไว้เพื่อป้องกันไม่ให้คนพลัดตกลงไป" ในขณะท

ในขณะที่ขุนศึก กำลังทำพิธีเรียกดวงจิตยายแหล่อยู่ริมห้วยน้ำก็พลันเกิด ควันสีขาว ปรากฏขึ้นข้างกายเขาอย่างกะทันหัน ซึ่งเป็น ไอ้แดง กุมารทอง นั่นเอง พวกชาวบ้านหรือเจ้าหน้าที่ไม่มีใครมองเห็นไอ้แดงแม้แต่น้อย "พ่อจ๋า แย่แล้ว!" เสียงเล็กๆ ของไอ้แดงดังขึ้นอย่างร้อนรนและตื่นตระหนก "ผียายปานขวัญจับพี่ไหมข้ามเครือเขาหลงในป่าช้าแล้วพ่อ!" ใบหน้าของขุนศึกเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดในทันที ดวงตาคมกริบฉายแววโกรธแค้นและเป็นห่วงอย่างสุดซึ้ง เขาพนมมือขึ้นรีบจบพิธีอย่างรวดเร็ว ก่อนจะหันไปบอกชาวบ้านและแพร "ทุกคนฝากจัดการต่อแหน่เด้อครับผมมีธุระด่วน" พูดจบเขาก็รีบเดินออกจากฝายน้ำไปอย่างรวดเร็ว โดยไม่สนใจเสียงทักท้วงของใครเลย เขารีบวิ่งตรงไปยังที่ที่ ไอ้แหลม และ ไอ้ชาติ กำลังยืนรออยู่ "ไอ้แหลม... ไอ้ชาติ!" "ครับพี่!" ทั้งสองคนขานรับ "ไปป่าช้ากัน!" ขุนศึกออกคำสั่งเสียงเข้ม "ห๊ะ!" ไอ้แหลมกับไอ้ชาติอุทานออกมาพร้อมกันด้วยความตกใจ ป่าช้าในเวลานี้... ย่อมไม่ใช่เรื่องดีอย่างแน่นอน! ย้อนไปเมื่อ 500 ปีก่อน ทันทีที่ร่างของ ไหม ข้ามผ่าน เครือเขาหลง ภาพเบื้องหน้าก็พลันเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง เธอพบว่าตัวเองยืนอยู่

ขุนศึก ก้าวเท้าเข้าสู่ป่าช้าอันมืดมิดพร้อมด้วย ไอ้แหลม และ ไอ้ชาติ โดยมี แพร วิ่งตามเข้ามาด้วยความห่วงใยและสำนึกผิด แม้ขุนศึกจะไม่ต้องการให้เธอเข้ามาในสถานที่อันตรายนี้ แต่ด้วยความรักเพื่อนและความเสียใจที่ได้พลั้งปากพูดจาทำร้ายจิตใจไหมไว้ ทำให้เธอไม่ยอมหยุด ทันใดนั้น ไอ้แดง กุมารทอง ก็ปรากฏกายขึ้นพร้อมกับความรีบร้อน "พ่อหยุดๆ! ตรงนี้แหละ เครือเขาหลง ที่พวกมันลากพี่ไหมไป!" ขุนศึกมองไปยังเครือเขาหลงที่ทอดอยู่เบื้องหน้าด้วยสีหน้าเคร่งเครียดถึงขีดสุด เขายกมือขึ้นพนมกลางอกและอธิฐานในใจ “สาธุเจ้าป่าเจ้าเขาช่วยลูกด้วยเถิด! ช่วยดลบันดาลให้ลูกช่วยคนรักของลูกให้รอดปลอดภัยออกมาด้วย! อย่าให้พวกเจ้ากรรมนายเวรและพวกสัมภเวสีผีเปรตทำร้ายใครอีกเลย!” ทันทีที่เขากล่าวจบ ลมก็กระโชกอย่างรุนแรง พัดเอาฝุ่นดินและใบไม้แห้งปลิวว่อนไปทั่วบริเวณ ท้องฟ้าแลบแปลบปลาบเป็นสาย สลับกับความมืดมิด ราวกับธรรมชาติกำลังตอบรับและเตรียมพร้อมสำหรับคำขอ “ไอ้แหลม! ไอ้ชาติ! ซ่อยกันกางสายสิญจน์เฮ็ดพิธี!” ขุนศึกออกคำสั่งทันที “ครับผม!” ลูกศิษย์ทั้งสองรีบกางสายสิญจน์และเตรียมเครื่องมือประกอบพิธีอย่างว่องไว ในขณะเดียวกัน ในอด