All Chapters of ทวงสิทธิ์รักวิศวะตัวร้าย [เซทแก๊งสิงห์]: Chapter 31 - Chapter 40

อาทิตย์ต่อมา... เชียงรายหลังจากที่แผนทุกอย่างดำเนินไปตามที่วางไว้ สมาชิกทุกคนต่างพยายามตีเนียนให้แนบเนียนที่สุด ยกเว้นเพียงวีด้าและเจฟฟ์ที่ยังไม่รู้ความจริงแต่ยังมีอีกคนหนึ่งที่เข้ามาเกี่ยวข้องโดยไม่รู้อีโหน่อีเหน่ นั่นคือ ควีน สาวน้อยผู้บอบบางแต่เปี่ยมด้วยหัวใจนักสู้ เธอกลายมาเป็นฟันเฟืองสำคัญในแผนการครั้งนี้ โดยที่ตัวเองแทบไม่รู้ตัวเพราะหากต้องการให้เจฟฟ์เชื่อสนิทใจจริง ๆ ก็จำเป็นต้องมีใครบางคนที่ไม่ล่วงรู้แผนการ และในขณะเดียวกันก็สามารถดึงความสนใจของเขาได้ ซึ่งหากเป็นสมาชิกคนใดคนหนึ่งในทีมสิงห์ หรือแม้แต่ใครในกลุ่มของพวกเธอคงไม่มีทางตบตาคนช่างสังเกตอย่างเจฟฟ์ได้แน่เวลานี้ซันเดย์ได้เข้ามานอนเล่นอยู่ภายในห้องของวีด้า เธอกวาดมองไปโดยรอบก็ไม่มีอะไรต่างไปจากห้องตัวเองมากนัก ขนาดของห้องคือใหญ่เลยทีเดียว แม้จะรู้ว่าในกลุ่มสิงห์ไม่มีใครธรรมดาแต่ไม่คิดว่าเข้าขั้นระดับลูกมหาเศรษฐี ที่สามารถซื้อที่ของภูเขาเกือบทั้งลูกได้ขนาดนี้“ไม่ต้องมาเฝ้าวีก็ได้ ไม่เป็นอะไรหรอกน่า” เจ้าของห้องหันไปบอกเพื่อนที่นอนกลิ้งไปมาบนเตียง ขณะกำลังเก็บของเข้าตู้ เสื้อผ้าถูกจัดเรียงอย่างเป็นระเบียบแม้เจ้าของจะดูเ

เธอไม่ได้ตอบคำถามนั้น แต่ย้อนกลับถามเขาแทน“ทำไมถึงอาบน้ำนานนักล่ะคะ เดี๋ยวแผลก็อักเสบหรอก”ร่างสูงกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้น ก่อนจะเอ่ยด้วยเสียงทุ้มที่แฝงรอยขบขัน“ก็... พี่แข็งซะขนาดนั้น จะให้กลับออกมาทั้งอย่างนั้น จะไม่ตายก่อนเหรอ” แม้จะพูดด้วยน้ำเสียงติดตลก แต่ในใจของเขากลับไม่ได้รู้สึกตลกแม้แต่น้อย อารมณ์มันไปไกลแต่ต้องกลั้นเอาไว้ ต่างอะไรกับช้ำในแล้วเอาเลือดออกมาไม่ได้!สวบ~เธอพลิกตัวเข้าหาร่างสูง ซบหน้าลงกับอกกว้าง กลิ่นหอมสะอาดและอบอุ่นยังคงทำให้รู้สึกสบายใจได้ทุกครั้ง หลับตาลงซึมซับความรู้สึกพลางลอบถอนหายใจผะแผ่ว‘เราทำเกินไปหรือเปล่านะ’เสียงในหัวดังขึ้น ใช่ว่าเธอจะสบายใจนักที่แกล้งเขาแบบนั้น แต่ไม่รู้จะหลบเลี่ยงเขายังไง ไม่ใช่ว่าอยากผิดคำสัญญา แต่เพราะเธอเป็นห่วงร่างกายของเขาต่างหากไลก้ากดใบหน้าลงต่ำจนได้กลิ่นหอมอ่อน ๆ จากเรือนผมนุ่ม กลิ่นนั้นชวนหลงใหลเสียจนเขาแทบความคุมสติไม่ไหว เธอทำให้เขาคลั่งไคล้มากขึ้นในทุกวันแต่... บางครั้งก็ถอยห่างจนตั้งรับไม่ทัน บางครั้งก็เข้ามาออดอ้อนจนหัวใจเขาแทบละลาย“ยังไม่ตอบพี่เลย ปวดท้องเหรอ? ให้พี่ออกไปเอาน้ำร้อนมาให้ไหม?” เขาเอ่ยผ่านความมืดอย

ไลก้าโยนถุงยางที่ใช้แล้วลงถังขยะ เขาก้าวลงจากเตียง แต่ก่อนที่จะเดินไปยังห้องน้ำ ร่างสูงได้ก้าวมาหาเรือนร่างบางที่มองการกระทำของเขาตาปรือ“อะไรคะ? สี่รอบแล้วยังไม่พออีกเหรอ ซันเดินไม่ไหวแล้วเนี่ย”เธอประท้วงเสียงค้อนคนเล่นงานตัวเองอย่างหนัก จนแทบไม่มีโอกาสได้พักเขาทั้งรุนแรง และนุ่มนวลในเวลาเดียวกัน ส่งบั้นเอวเข้ามาอย่างดุดันก็ปลอบและโอ๋ จนเธอหลงมัวเมาไปกับรสสัมผัสวาบหวามของเพลิงพิศวาสไปหลายชั่วโมงทว่าตอนนี้เธอรับความดุดันพวกนั้นไม่ไหวอีกแล้ว มันระบมไปทั้งตัว แค่ขยับก็เจ็บแปลบกึ่งกลางกายอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน“ตอนนี้กลัวแล้วเหรอ? ก่อนนี้ใครที่บอกให้พี่เอาแรง ๆ เอาอีกซ้ำ ๆ ฮื้ม?”ใบหน้าหล่อเหลาคมคายแฝงไว้ด้วยแววล้อเล่น ก้มต่ำกระซิบชิดใบหน้าแดงระเรื่อ เห็นอย่างนั้นชายหนุ่มก็อดไม่ได้ต้องฝากความอุ่นซ่านไว้ที่แก้มเนียนอีกฟอดใหญ่“ไปอาบน้ำเลย” มือเล็กดันกรอบหน้าแกร่งให้ออกห่าง ความร้อนเคลือบไปทั้งดวงหน้าจนแดงก่ำเพราะเสียงทุ้มต่ำเอ่ยเย้าแหย่“ไปสิคะ” ริมฝีปากหยักกระตุกยิ้มมุมปากด้วยความเอ็นดูเจ้าของดวงตากลมโตสั่นระริก เขาชอบที่เห็นเธอเป็นแบบนี้ สดใส น่ารักและออดอ้อนกายสูงดันตัวขึ้นพลางวา

สนามแข่ง YOLOร่างสูงของผู้ดูแลอุปกรณ์สนามแข่ง ทิ้งตัวลงนอนราบกับความนุ่มของโซฟาตำแหน่งประจำ ลมหายใจร้อนกระชากออกมาด้วยความเหนื่อยล้ายิ่งอยู่ในตำแหน่งสูงเท่าไร ภาระและความรับผิดชอบก็ยิ่งถาโถมมากขึ้นเท่านั้น สำหรับไลก้าแล้วแทบไม่ยอมปล่อยให้ระบบหลุดรอดจากมาตรฐานแม้เพียงน้อยวิกเตอร์ที่เห็นเพื่อนอยู่ในสภาพนั้นก็อดรู้สึกเป็นห่วงไม่ได้ ตั้งแต่ก้าวเข้าสู่วัยทำงานอย่างจริงจัง พวกเขาต่างทุ่มเทให้กับสนามแข่งอย่างสุดกำลัง แต่ที่ดูจะหนักหนาที่สุดก็คือไลก้าเพราะต้องรับหน้าที่จัดอันดับนักแข่งอยู่เสมอ เรียกได้ว่าแทบทุกสัปดาห์จะต้องมีแมตช์ใหญ่ให้เขาวิ่งวุ่นกับการเตรียมอุปกรณ์และสนามให้พร้อมรับมือ“ไง! เล่นเอามึงหมดแรงขนาดนี้ เกิดเรื่องอะไรขึ้นล่ะ?”วิกเตอร์เอ่ยขึ้น พลางวาดแขนพาดไปตามความยาวของพนักโซฟา มืออีกข้างเลื่อนหน้าจอตรวจสอบข้อมูลอัปเดตของระบบรายชื่อนักแข่งแต่ละกลุ่มไปด้วย“เรื่องน่ะไม่มีหรอก แต่ปวดหัวกับพวกอ่อนหัด แม่ง... น่าซัดฉิบหาย” แม้เสียงจะราบเรียบ ทว่ากลับแฝงไว้ด้วยความดุดันชัดเจน คำว่า ‘อ่อนหัด’ ที่เขาใช้ ไม่ได้หมายถึงพวกไร้ฝีมือ แต่คือคนที่ไม่เคารพกฎเกณฑ์ คอยหาเรื่องแหกระบบจนสนามเก

ซันเดย์ยังคงยิ้มอย่างมีความสุขได้เสมอ ไม่ว่าจะเป็นวันที่เธอได้ลงไปบังคับพวงมาลัยเอง หรือเพียงนั่งชมอยู่บนอัฒจันทร์อย่างในตอนนี้เสียดายก็แต่ว่าต้องนั่งดูการแข่งขันเพียงลำพัง ทั้งวีด้าและไลลาไม่ว่างมาด้วย ส่วนอชิตาไม่ต้องพูดถึงเลย เพราะช่วงนี้โยโลกำลังได้รับความสนใจอย่างล้นหลาม จนแทบไม่มีเวลาได้ปลีกตัวไปไหนรอยยิ้มของซันเดย์ยิ่งเปล่งประกายเมื่อทีมที่เธอหมายตาไว้เข้าเส้นชัยเป็นคันแรก เธอลุกขึ้นปรบมืออย่างยินดี ไม่ต่างจากผู้ชมรอบข้างที่พากันส่งเสียงเฮดังลั่นด้วยความตื่นเต้น“คุณซันจะดูทีมอื่นต่อ หรือกลับเข้าไปข้างในดีครับ” พีทหนึ่งในลูกน้องของไลก้าโน้มตัวเข้ามาถามด้วยน้ำเสียงสุภาพ ก่อนจะรีบถอยกลับไปยืนประจำตำแหน่งทันทีซันเดย์ยกข้อมือขึ้นดูเวลา หากจะรอชมการแข่งขันทีมถัดไป คงต้องใช้เวลาไม่น้อยกว่าชั่วโมง‘กลับเข้าไปข้างในดีกว่า เอาไว้ค่อยมาดูใหม่ก็แล้วกันเท่าที่ดูตอนนี้... ยังไม่มีทีมไหนน่าดึงดูดอีกแล้ว’“กลับเข้าไปข้างในค่ะ พี่ไปทำงานของพี่ต่อเถอะ ซันเดินไปหาพี่ก้าเองก็ได้”“ไม่ได้หรอกครับ ขืนปล่อยคุณซันเดินคนเดียว คุณไลก้าเล่นงานผมแน่” คชารีบค้านทันที สีหน้าแสดงถึงความจริงจังในคำพูด“เข