Semua Bab ทวงสิทธิ์รักวิศวะตัวร้าย [เซทแก๊งสิงห์]: Bab 11 - Bab 20

และมันได้ผล เมื่อเหยื่อที่เขาหย่อนลงไปได้ปลาตัวใหญ่...ซันเดย์ก้าวขึ้นมายืนประจันหน้ากับไลก้า ใบหน้าของเธอไม่เหลือเค้าความตื่นกลัว“งั้นก็มาดูกันว่า ‘ผู้หญิง’ ที่นายพูดถึง...” เธอกดน้ำเสียงให้ต่ำลงแต่หนักแน่นอย่างตั้งใจ “ฉันจะทำให้พวก ‘ผู้ชาย’ อย่างนายเลิกคิดเสียทีว่าความสามารถต้องวัดกันด้วยเพศ”คำพูดสุดท้ายเธอเน้นชัดเจน ราวกับต้องการจะสลักลงในสมองของคนตรงหน้า ว่าเธอไม่มีความกลัว และไม่มีแม้ทางยอมถอยหลังแน่“ดีเลย!” ไลก้ากดหน้าลง ก่อนจะกระตุกยิ้มอย่างร้ายกาจ ขณะมองหญิงสาวตรงหน้า ที่ตอนนี้ไม่ต่างจากแม่เสือที่พร้อมจะตะปบเขาทุกเมื่อ “แบบนี้ค่อยน่าสนุกขึ้นมาหน่อย”แล้วก็ทิ้งท้ายด้วยน้ำเสียงยียวน “งั้นเจอกันในสนามหน้าก็แล้วกัน และหวังว่าเธอจะทำให้ฉัน ‘เปลี่ยนความคิดใหม่’ ได้นะ”ไม่พอเขายังทิ้งท้ายด้วยการหมุนนิ้วชี้ข้างขมับเป็นวงกลม เสริมท่าทางกวนประสาทประหนึ่งว่า ‘ผู้หญิงมันก็แค่นั่นแหละ’ทำให้ซันเดย์ยืนตัวแข็งทื่อ ไร้เสียงเพราะแรงโกรธมันมีมากจนหาทางระบายออกไม่เจอ มันติดอยู่แค่ตรงกลางลำคอ ยิ่งทำให้ข้างในร้อนรุ่ม หัวใจแทบระเบิดด้วยความเดือดดาลเมื่อถูกหยามจากผู้ชายที่ยังคงเป็นปริศนา!กว่าจะป

“เลิกทำหน้าแบบนั้นได้แล้วน่า”ไลลาพูดขึ้นเป็นครั้งที่เท่าไรก็ไม่รู้ หลังจากการแข่งขันจบลง แต่เพื่อนก็ยังทำหน้าเครียดไม่เปลี่ยน เธอเตือนไปแล้วว่าไลก้าไม่เหมือนคนอื่น ให้เผื่อใจไว้บ้าง เวลาผลมันออกมาเป็นแบบนี้จะได้ไม่ผิดหวังมาก“ไม่ได้ไม่ยอมรับอะไรขนาดนั้น แค่รู้สึกไม่ดี... นิดหน่อย” ซันเดย์ตอบเสียงเรียบขณะเดินเคียงกัน ตอนนี้เธอเปลี่ยนกลับมาอยู่ในชุดลำลองเหมือนเดิม พวกเรากำลังเดินกลับไปยังรถที่ทีมงานเอามาจอดไว้รอด้านนอกสนามหลังจากเขาหลบไปจากตรงนั้นอย่างรวดเร็ว ไลลาก็พูดคำนี้เป็นครั้งที่ร้อย (ออกจะดูเว่อร์ไปหน่อย)และไม่ใช่แค่ไลลา ยังมีอชิตาที่เข้ามาร่วมผสมโรงตอกย้ำความจริงที่ว่า... ไม่มีอะไรต้องเสียใจถ้าคนที่แพ้ให้เป็นไลก้า!“เข้าใจได้ ไม่มีใครจะยินดีที่ตัวเองแพ้หรอก”กึก!มันจะรู้สึกไม่ดีก็ตอนนี้ ซันเดย์คิดในใจ พลางหยุดมองเพื่อนที่หันมายิ้มแหย่ให้ แล้วก็เม้มปากตัวเองเอาไว้แน่น“ฉันขอโทษถ้าทำให้รู้สึกไม่ดี แต่ฉันแค่ไม่อยากให้แกไม่สบายใจแล้วเก็บไปคิดมาก” ไลลาอธิบายด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลขึ้นซันเดย์พยักหน้ารับรู้ถึงความห่วงใยนั้น และไม่รู้จะบอกกับไลลาว่ายังไงดี เพราะเรื่องราวที่มันพัวพัน

อาทิตย์ต่อมาครั้งแรกที่ก้าวเข้าสู่เส้นทางนักแข่ง ซันเดย์ก็ไม่เคยคิดจะค้นหาคำตอบอีกว่ามีอะไรที่เธอชอบอีกไหม เพราะได้เลือกแล้วว่าการนั่งอยู่หลังพวงมาลัย แล้วมุ่งตรงไปข้างหน้าด้วยความเร็ว คือคำตอบที่ดีที่สุด มันทำให้ความรู้สึกที่มันอัดแน่นอยู่ในหัวใจของเธอเลือนหายไป แล้วแทนที่ด้วยความตื่นเต้นเร้าใจเธอสลัดสิ่งรบกวนที่ทำให้ไขว้เขวทิ้ง และกลับมายืนอยู่ในสนามแข่งขันด้วยหัวใจที่เต็มไปด้วยพลังอีกครั้งดังนั้นก่อนวันแข่งรอบพิเศษเธอจึงขอให้อชิตาลงชื่อเพื่อกลับมาพิสูจน์จุดยืนของตัวเองอีกครั้งต่อให้ไม่มีใครมาเป็นเครื่องยืนยัน เธอก็ยังคงเป็นซันเดย์ เป็นนักแข่งแบบนี้ต่อไปหลังจากทีมงานตรวจเช็กเครื่องยนต์เป็นพิเศษ ซึ่งก็พิเศษมากจริง ๆ พวกเขาทำเหมือนกับว่าลูกรักของเธอเป็นรถ VVIP ที่ต้องดูแลอย่างพิถีพิถันขนาดนั้นระหว่างที่รอเวลาลงสนาม เธอเฝ้ารอเจอผู้หญิงคนหนึ่งที่พอคิดถึง... ก็วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาด้วยสีหน้าร้อนรน“โชคดีที่มาทัน” เสียงหวานที่เอ่ยออกมาคือวีด้านั่นเอง แม้ว่าหลายวันมานี้เราจะไม่ค่อยมีเวลาให้กันสักเท่าไหร่ แต่ก็มีแค่เจ้าของใบหน้าสวยตรงหน้าคนนี้ที่ทำให้ยิ้มได้อย่างเต็มที่ ก่อนจะไปสู่รั

เธอยืนขึ้น หมุนหน้าไปยังผนังห้อง แล้วรูดซิปจากต้นคอลงมาจนถึงช่วงเอว ค่อย ๆ ถอดแขนเสื้อออกทีละข้างอย่างระมัดระวัง รวบแขนเสื้อทั้งสองมัดไว้ที่เอว ก่อนจะหันกลับไปมองด้านหลัง เมื่อเห็นว่าไลก้าไม่ได้สนใจจึงหันกลับมาเต็มตัวแล้วก้าวไปหยุดอยู่ตรงหน้าเขา“นายทำเป็นใช่ไหม”“มาถึงขั้นนี้เธอจะปฏิเสธได้เหรอ?” เสียงหัวเราะทุ้มต่ำหลุดออกจากลำคอ ขณะถามคนที่เข้ามายังพื้นที่ส่วนตัว และยังถอดเสื้อจนเหลือแค่เสื้อกล้ามกับชุดนักแข่งครึ่งตัว แล้วมาถามคำนี้?เธอแค่อยากจะอธิบาย เพราะร่างกายมันไม่เหมือนที่เขาคิดไว้“ฉัน…”“หันหลังมา” ไลก้าขัดขึ้นก่อนที่เธอจะได้พูดจบ“อืม” ซันเดย์ตอบรับแล้วหมุนตัวหันหลังให้เขา ยอมทำตามแต่โดยง่าย เพราะส่วนที่เจ็บที่สุดคือไหล่ข้างขวาที่ตึงมาก ๆเธอรู้สึกถึงการเคลื่อนไหวจากด้านหลัง เขาคงยกกล่องสีขุ่นนั้นไปวางที่อื่นแล้ว ในขณะที่เธอก็เงยหน้ามองผนังห้องที่ประดับด้วยภาพวาดบอดี้รถจากมุมต่าง ๆ มีทั้งด้านหลัง ด้านข้าง และแม้แต่แค่ล้อเขาคงจะชอบพวกมันมาก แต่ก็ไม่น่าแปลกใจ ในเมื่อสนามแข่งรถก็สร้างขึ้นมาด้วยฝีมือของเขานี่นาแต่เมื่อเวลาผ่านไปสักพัก กลับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ก็แค่จะทายาให้ไม่ใช

ไลก้ามองด้วยสายตาเร่าร้อน ราวกับชายหนุ่มที่พึ่งได้สัมผัสกับภาพฝันที่เฝ้าคิดถึงมานาน ซันเดย์ในยามนี้ปราศจากสิ่งใดบดบัง ร่างเปลือยเปล่าที่ปรากฏต่อสายตานั้นงดงามจนแทบหยุดลมหายใจเขาละเลียดไล่สายตาไปทุกส่วนโค้งเว้า ตั้งแต่เนินอกอวบอิ่ม เอวคอดระหง ไปจนถึงสะโพกผายที่รับกันอย่างพอเหมาะ ไม่มีส่วนไหนที่เขาอยากมองข้ามแม้กระทั่งเนินสามเหลี่ยมที่ยังคงถูกรัดรั้งไว้ด้วยเรียวขาทั้งสองข้าง ก็ยังเผยความน่าหลงใหลผ่านช่องว่างเพียงน้อยนิด ความลับที่ซ่อนอยู่ใต้ความเรียบเนียนนั้น ชวนให้หัวใจเขาเต้นแรงขึ้นทุกขณะแต่แทนที่จะก้มฝังหน้าลงตรงนั้น กลับตวัดสายตากลับขึ้นมาสบกับความอวบอิ่มช่วงบน นัยน์ตาคมฉายชัดถึงความหิวกระหายที่ปิดไม่มิด แววตานั้นแผดเผาจนซันเดย์ต้องรีบยกมือขึ้นปกปิดทรวงอกไว้อย่างเขินอาย ใบหน้าแดงระเรื่อราวกลีบกุหลาบแรกแย้ม“จ้องกันขนาดนี้... ไม่คิดว่าซันจะเขินเป็นบ้างเลยหรือไง?” เสียงเธอสั่นไหวทั้งขัดเขิน ทั้งต่อว่าในทีไลก้ายิ้มมุมปาก เสียงหัวเราะทุ้มต่ำดังอยู่ในลำคออย่างอดเอ็นดูไม่ได้ สีหน้าของเธอบอกทุกอย่างและนั่นทำให้เขาหลงยิ่งกว่าเดิม“ไม่มองก็ได้...” เขาเอ่ยเสียงพร่า สายตายังจับจ้องที่ปลายน